Anderzijds heb ik nu meer dan ooit het gevoel dat ik ervoor moet gaan. De energie, het bruisende gevoel waardoor ik na de Schrijfdag overspoeld werd, zijn het soort van drug waar ik wel verslaafd aan wil zijn. Ben ik het dan al niet? Het schrijven op zich kan ik toch niet laten.
'k Ga ervoor. Grijze garnalen zijn immers de lekkerste ;) en misschien moet ik me maar wat laten meedeinen met de stroming. Zwemmen dat doe ik graag en best wel goed. Niet als een hoogvlieger, niet als topatleet, maar ik ga ervoor ... ik drijf nu naar een weidse wereld en gooi mezelf op het web - met een beetje schroom, maar ook met veel hoop. Hoop gelezen te worden, hoop om iets te bereiken, hoop dat dit een goed begin kan / mag zijn.
