Rapporten

Er wordt natuurlijk weer naar gevraagd. We kunnen het kort samenvatten als goed en tja, we hebben geen rapporten nodig om te weten hoe goed de kinderen het doen … 

Ja, er wordt dan toch doorgevraagd en Jelmer zijn rapport daar is natuurlijk niet veel op aan te merken en hij gaat er nog altijd heel vlotjes doorheen, Linne heeft nog geen echt rapportje en daarvan weten we gewoon al dat ze veel potentieel heeft, net als elk kind, op zijn of haar manier. Voor Runar hebben we een mededeling te doen die jullie beter even bekijken via de powerpointpresentatie die we maakten. Ik voeg ze hier even bij. Helaas blijkt het bestand hier opladen als powerpoitpresentatie niet te lukken dus moest ik het als filmpje omzetten, maar zo zijn alle effectjes die we hebben gebruikt wel weg en is het puur als filmpje met enkel de slides zelf ... Nu ja, hier is het dus. Gebruik gerust de pauzeknop om het rustig te kunnen lezen, want de tijdseffectjes verdwenen ook en het gaat wat snel.

Begrip of een poging daartoe zou fijn zijn fijn en als dat er niet kan zijn dan is het zo ...

22 februari

22 februari 2016 zijn we al. Het is alweer een poos geleden dat ik hier iets postte, maar vandaag kriebelen mijn vingers en bonsen de gedachten in mijn hoofd op het ritme: typ ons, gooi een deel van ons in je blog, doe er iets mee ...


22 februari, een dag die betekenis heeft, voor mij toch. De eerste betekenis is dat ik gisteren, 21/2/2016, een zware dag, ondanks alles heb doorstaan. Daarover ga ik even niet uitweiden en ik vat het samen als: ik was hondsziek en ben door een diep dal geraakt.
Nu de helling weer even op zien te geraken en proberen om tot op die top te klimmen waar het uitzicht zo mooi is. Niet meteen terug de diepte in. Alsjeblieft niet. Dat durven vallen en de dingen loslaten is nog altijd niet mijn sterke kant.


Toch is er een diepte waar ik ook altijd aan denk op en waarvan ik steevast een herinneringsmoment maak op deze datum, want dit had de (intussen al vijfde!) verjaardag kunnen zijn van Taran, het kindje dat er uiteindelijk nooit kwam. Mijn engeltje, mijn vlindertje, mijn diepe smart. 
Toch ook een mooie dag met enkel fijne jarige mensjes èn zelfs ook een prachtig hoogtepunt, want kijk, ons lieve meisje haar vermaanddag is ook vandaag: Linne is nu 3 jaar en 9 maanden. Ons kleine "koperklokje" dat ons al zoveel mooie momenten bracht. Het zot spook ook vaak. Gisteren een wandelende Picasso waarbij ze zowel kunstenares als schildersdoek belichaamde - juist ja. Ogen overal moet je hebben met zo'n ondernemende eigenwijze kleutermops in huis. 


De tijd vliegt, ik lig stil, al te lang, maar mijn brein is volop in actie.
Als dat allemaal maar goed komt. Och, vast wel.
Alles gaat op en af.


Op 14 en 18 februari heb ik het dit keer niet apart vermeld, maar ik dacht vanzelfsprekend wèl aan de verjaardagen van mijn voormoeders (zaliger) en ja, ik lijk op hen, dat weet ik heel goed, ik heb hen niet en niet lang genoeg en al zeker niet ten volle gekend, maar ze leven door in mij. Oud thema. Het blijft toch waar. Altijd. Minstens tot ik tot stof verga.

Stof, as en dood ja, stof tot nadenken - ook een eeuwig terugkerend thema - en ook wel "stof" waar ik op een andere manier mee bezig ben nu: ik ontdekte nog maar net een Zwitserse serie op Netflix over een ex-politieman die nu werkt als begrafenisondernemer in de zaak die vroeger van zijn vader was - en natuurlijk de twee wat gaat combineren: "der Bestatter" heet de reeks, in het Engels "The Undertaker" maar ik kijk naar de originele versie en ik geniet in mijn lamlendigheid van het Schweizerduts dat ik vroeger zo moeilijk te begrijpen vond - zelfs na tien jaar Duits te hebben "geleerd" kon ik er niet vele van maken en daar kon ik niet echt van over. Om maar te zwijgen van die Oostenrijkers die in hun berichten letterlijk "Jänner" typten voor januari dat was ook een cultuurschok die ik op mijn tweede job echt wel te boven moest komen, haha.
Talen daar heb ik ook iets mee, dat weten jullie vast al. Wat voor iets? Goh, vaak een haat-liefde-verhouding, de ene moment vol passie en dan weer eens van die dagen met veel verwensingen. Enkele weken geleden begon ik Italiaans te leren, via een app, jaja, mee met de tijd en lekker lui. Ik vind dat ik er nog weinig van bak. Begrijpen wat er staat en gezegd wordt en die oefeningen oplossen dat lukt wel, maar actief zal ik dat nog niet echt meteen onder de knie hebben, dat is me al duidelijk. Nu ja, had ik het misschien ook niet moeten combineren met feuilletons in het Zweeds, dat dan op de één of andere manier opeens beter bleef hangen, terwijl ik dat in andere series die ik vroeger zag ook nooit begreep en tja, ik heb wel gemerkt dat ik de ondertitels echt nodig heb bij zulke series in Skandinavische talen en ook nu weer voor het Schweizerduts, maar het is heel plezant om te horen en een mens pikt er echt wel wat van op. Degene die mij wijs wil maken dat je van TV kijken en liedjes beluisteren niks leert die begrijpt mijn brein duidelijk niet, want ik heb daar wel degelijk heel veel en vaak mijn voordeel mee gedaan. De woordenschat die je nuttig kan gebruiken die blijft natuurlijk het beste hangen en och, op al mijn vroeger vergaarde kennis zit intussen wel een dikke laag stof, maar sommige zaken die zijn intussen zo ingebakken ... dat is een deel van me geworden. Andere fris ik wel op gepaste tijden weer eens op, nog andere die zitten in een donker stofnestig kronkeltje aan de kant.
De ondoorgrondelijke kronkels van het brein. Nog een mooi thema om een andere keer eens op door te gaan.


Waar ben ik mee bezig? Oh ja, 22 februari. In 2016 duidelijk een uitgeregende natte dag. Zo eentje zonder oranjegehelmde eekhoornmannen - daarover ook een andere keer meer, maar wie me volgt op Facebook die weet al een beetje waarover ik het heb. Nee, het zijn geen waanbeelden. De dwangbuis is vandaag niet nodig. ;)


Mijn hoofd is chaotisch dit keer, dat geef ik wel toe. Iets dat me niet gauw zo overvalt en wat absoluut niet mijn gewoonte is. We wijten het aan de situatie en de omstandigheden. Vergeef het me.

22 februari. Wie er meer over wil weten met lijstjes van beroemdheden die jarig geweest zouden zijn en wat nog meer die verwijs ik naar een wel degelijk vrij gestructureerd overzicht op https://nl.m.wikipedia.org/wiki/22_februari


Mijn hoofd gaat even terug op een rustmodus.
Tot een volgende opborreling die ik vast ook weer met jullie wil delen.

Armlengtes tegen verkrachtingen

Armlengtes afstand houden, jezelf inpakken zodat je lichaam niet meer zichtbaar zou zijn, allemaal zogenaamd manieren om je te behoeden voor een eventuele verkrachting ... 
De media staan vol van de toestanden in Keulen.
Om het in Keulen te horen donderen ... 
Eerst en vooral ik zeggen dat zo'n voorval me misselijk maakt. Het gebeurde op zich, maar nog veel meer dan dat, want dit is maar een symptoom, een vreselijk iets, maar eveneens één van de vele dingen. Wat mij hieraan het meeste ergert? Dat gebrek aan menselijkheid.

Die eeuwige massa waarin zelden een individu is dat tegen de stroom ingaat en nog meer die massa die zich totaal niet inzet om iemand in nood te helpen, nee, zelfs wegkijkt ... Daar walg ik van. Als er dan nog sommige pippo's het lef hebben om de slachtoffers te gaan voorschrijven dat ze zich maar anders zouden moeten gedragen dan is het helemaal te gek. Mensen, waar zijn we mee bezig?!? OK, ik las ook al veel dingen die er op wijzen dat er toch ook wel menselijke medemensen bestaan, maar had toch een reflectie getypt die ik hier nog even wil delen.

Mannen - en vrouwen - toch, die armlengte-afstand-onzin! Wat een dom plan. Al even idioot als beweren dat vrouwen of meisjes met een kort rokje "vragen om"  ... De ene arm is de andere trouwens niet, maar "keep your friends close and your enemies closer" en geef die laatste indien nodig dan maar ne goeie dzjoef! (Lap, daar gaat mijn pacifistisch profiel weer aan diggelen, maar ik heb het voor alle duidelijkheid dus over situaties waar zelfverdediging nodig is hè.)
Met iemand die dichterbij staat daar kan ik mijn zelfverdedigingstechnieken (klemmen zetten en worpen mee doen en zo) vast veel makkelijker mee dan met zo een grijpgraag op armlengte ...
Bij zo een massa is dat nog iets anders, maar de eerste regel van zelfverdediging is alles doen om veilig te geraken dus weglopen zodra het kan en als dat niet lukt eerst klemmen zetten en zo, maar in de ogen steken of aan de oren en haren trekken en zo eens goed hard aan de binnenkant van de schenen en zelfs in het kruis trappen dat mag dan echt wel allemaal ter zelfverdediging. En dan dus niet staan kijken wat je gedaan hebt, maar maken dat je weg kan geraken. En aangifte doen. En een aanvraag bij het hof van castratie ... ;)

Trip down memory lane & is er nog toekomst?

Gisteren, op vrijdag de dertiende, begon ik aan een trip down memory lane doordat een vriendin me tagde op Facebook voor een uitdaging die ik wel plezant vind - vooral ook omdat ik het geweldig vond om bij enkele anderen zo een kijkje te mogen nemen in hun persoonlijke herinneringen. Het verleden herbeleven versus het leven in het nu daar ga ik het niet over hebben en oh ja, voor de uitdaging moet ik dusgedurende vijf dagen een foto van mij op Facebook te zetten uit "de oude doos". Hierbij zal ik telkens ook iemand nomineren om dat ook te doen gedurende vijf dagen en wederom telkens iemand te nomineren. De foto's moeten minstens 15 jaar oud zijn. Dat lijkt lang gelden, maar de jaren stapelen zich hier al wel op en het begint al een hele resem te worden om ons te herinneren - en als ik dan door foto-archieven ga dan besef ik ook plots hoeveel we alweer waren vergeten (of hadden verdrongen??) en oh en oeh en ah en welke beelden deel ik dan? Het was inderdaad een uitdaging, zeker vandaag, na het lezen van de vele reacties op het vreselijke nieuws dat er vannacht een vreselijke afslachting plaatsvond in Parijs - blijkbaar was het dan toch een zwarte ongeluksdatum die vrijdag de dertiende ...
Wat deed ik nu na wat getwijfel (omdat ik dat nu eenmaal doe: wikken en wegen en na wat getwIjfel een knoop doorhakken), naar aanleiding van het actuele drama een fotoreeks opdiepen van een van mijn tripjes naar Parijs, als studentje, met een toenmalige vriendin inscannen en die vandaag posten ... en ik heb er nog eens heel dit stukje voor mijn blog die al te lang stillag bij geschreven! Ik vond dat het nodig is. "You're the Voice" weerklonk die voor anderen onhoorbare stem in mijn hoofd en toen kroop ik terug in mijn virtuele pen om dit te delen. Ik vind dat ik jullie de boodschap te sturen dat liefde haat moet overwinnen en dat niemand terug levend wordt door jezelf te bewapenen, door mensen buiten te sluiten, agressie met agressie te bevechten. Ik roep niet op om je als kuddebeesten te laten afslachten (duh), wel tot menselijkheid en mededogen. "It's a thin line between love and hate" en de woede de overhand laten nemen is nooit verstandig. Laten we ons niet verlagen tot dat niveau, laten we de wereld tonen dat het anders en beter kan. Makkelijk gezegd vanuit mijn veilige zetel? Ja inderdaad, maar vanuit blinde woede en/of pijn en/of haat zomaar gaan terugknallen dat is het ook niet. Ik lees ook enorm veel veralgemeningen en dat vind ik niet fijn, meer zelfs, ik vind het behoorlijk dom. Mensen, denk eens na, want we weten echt wel beter. Gebruik je verstand. Ik wapen me liever met mijn pen, vind het ook niet makkelijk om niet te vervallen in kritiek - daar was ik vroeger zo'n kei in, tot ik op een dag besefte dat mijn zogenaamde tolerantie maar een holle term was en ja, eerlijk is eerlijk, ook ik verval wel eens (te) snel in gesakker en gefoeter, in het afschuiven (/steken) op de anderen, ... Natuurlijk wel, maar als je verder en dieper nadenkt, eens diep ademhaalt en even de tijd neemt dan beseffen we best dat het niemand en niets helpt.
Nee, we moeten niet "toestaan" dat mensen de beest uithangen en andere afslachten, maar evenmin horen we zomaar meteen een hele groep mensen buiten te willen sluiten vanuit een ongegronde angst ... Xenofobie is gevaarlijk. "Waar zijn we mee bezig?" zie ik her en der en ja, we, inderdaad, we. De hele wereld is gek. Laten we allemaal maar meteen beginnen bij onszelf: de drastische oplossingen die staan mij niet aan. Jou wel, wil jij oorlog en uitroeiïng? Denk jij dat het iets oplost om legers op elkaar los te laten? Kan je dan echt gerust(er) slapen als er nog meer pijn zal worden ontketend? De doden komen niet terug tot leven door vergeldingsacties.
'Alien' die ik ben, vind ik dat we beter kiezen voor de kracht van het hart: ja we kunnen dat. Laat je hart en geest niet vertroebelen door de pijn, maar put er je ware moed uit en toon wie je echt bent. Ik heb nog altijd hoop voor deze wereld. Jullie hopelijk ook. Hoop doet leven. Haat is destructief, liefde constructief. Laten we veel moois creëren. Dat zal de onschuldige slachtoffers veel meer eren dan het naar mijn mening zinloze "blauwe boon om blauwe boon" ...

I am Claudia - aka Claudy. 😜

Mamamogels (Runar en ik bedachten een aangepast recept voor moederdagkoekjes)

Mamamogels, wat zijn dat nu weer? Wel ehm, 't is een zotte naam die ik bedacht voor koekjes die deze mama nu wel zal mogen eten. ;) Glutenvrij, zuivelvrij, suikervrij. Wel met honing, maar dat wou ik nu stilaan zo af en toe toch eens terug eten en ik kan het dan nu eens proberen of het invloed heeft.

Het begon met het idee rond de Antwerpse moederdag die we morgen vieren en tja, daarbij heb je dan het feit dat ik intussen al enkele maanden geen gluten en suiker en zuivel meer eet. Zie ook http://mafneaidualc.blogspot.be/2015/07/100-dagen-detox-een-mijlpaal.html voor het verhaal daarachter.

Runar wou eigenlijk eerder gevulde gebakjes maken naar aanleiding van iets dat hij in het recentste boek uit de “Broederband”-serie las en hij dacht een soort bladerdeeg te gebruiken en wou dat vullen met een mengsel van walnoten, pijnboompitten (beide met de vijzel wat gestampt) en honing, maar ik zag niet meteen hoe we dat zo (zeker glutenvrij) gingen aanpakken op een manier dat ik ’t mag eten en ik was al een tijdje aan het denken om toch eens een keer koekjes te maken die ik wel mag eten - want tja, dat is dus iets dat ik sinds eind april letlerlijk nooit meer eet - en ’t moest dan ook nog zuivelrij en suikervrij zijn dus ik was even op zoek gegaan naar mogelijkheden waarbij het idee noten gebruikt kon worden en had op internet een recept voor amandelmeelkoekjes met pecannoten gevonden en het werd dan dit compromis met wat eigen aanpassingen.

Ze zijn volgens mezelf echt wel heerlijk - na zo lang zonder koekjes te hebben geleefd is dat echt een traktatie, maar de nog wel suikeretenden vinden ze misschien maar wat zo-zo. Ik ben er in elk geval heel blij mee. Dit werd ons recept - jawel, ik deel hier zowaar ons geheim en eh, nee, dit gaat niet de gewoonte worden, want ik wil geen pure kookboog of zo, maar zo maakten wij de Mamamogels vandaag:

Wat heb je nodig?

Voor ongeveer 25 koekjes:

◦ 330 g meel - wij gebruikten 304g amandelmeel en 26 g teffmeel (puur omdat het amandelmeel op was en we dan eens een ander glutenvrij meel moesten testen)

◦ +/- 132 gram walnoten en pijnboompitten

◦ 66 g kokosolie

◦ ongeveer 75 ml honing

◦ eventueel ook nog een klein beetje water

◦ 2/3de theelepel zuiveringszout

Verwarm je oven voor op 175 graden

De bereiding:

◦ Maak je mengsel van walnoten en pijnboompitten (Runar had de noten al met de vijzel bewerkt en met een likje honing gemengd).

◦ Meng deze in een kom met het amandelmeel (en teffmeel) en zuiveringszout.

◦ Voeg de honing en kokosolie toe

◦ Kneed dit deeg tot een geheel (dat deden we eerst met de mixer en omdat het hier en daar nog wat droog bleef, hebben we nog een klein likje water toegevoegd)

◦ Verpak het deeg in vershoudfolie en laat dit 1,5/2u rusten in de koelkast

◦ Laat de oven op 175 graden voorverwarmen.

◦ Neem het deeg uit de koelkast en maak op een bakplaat met bakpapier koekjes van ongeveer 1cm dikte.

◦ Bak de koekjes in ongeveer 10 minuten goudbruin. Blijf het liefste in de keuken tijdens deze 10 minuten ; het kan zijn dat de koekjes minder lang nodig hebben. Onze eerste lading deed er 11 minuten over en de tweede ongeveer 9, maar het is ook wat afhankelijk van de grootte van je koekjes en je oven.

◦ Laat de koekjes even afkoelen.

◦ Geniet ervan

Alcoholvrij

Vandaag deel ik een ander blogstukje met jullie en vul het even aan met mijn eigen mening en ervaringen. Lees en beluister zeker eens wat deze man meedeelt op zijn blog:
http://www.debestebeslissing.be/beer-pressure-in-onze-maatschappij/

Ik kan dit heel goed volgen. Ik zag het bij anderen en ondervond het zelfs, ook al ben ik er dus nooit voor gezwicht, want ik heb in mijn hele leven slechts een enkele keer eens wat alcohol geproefd en nee, voor mij hoefde het niet.

't Is een feit dat zoveel mensen je toch proberen te overtuigen - ik drink echt NOOIT alcohol en zelfs al wisten mensen dat ik niet dronk (of was het dan net daardoor misschien?) me opeens zelfs tijdens een zwangerschap (!) ook nog alcohol aanbieden en tot mijn consternatie durven argumenteren dat zelfs dat geen kwaad kon, pfff. 

Je moet ècht sterk in je schoenen staan, maar ik had voor mezelf echt nooit nood aan alcohol en heb altijd gezegd dat ik het ook niet wil leren drinken en ik heb daar zo mijn beweegredenen toe en tja, nu drink ik sinds kort ook nog eens niks meer dan vers (ongegist) geperst sap en water. Saai, nee hoor. Er zijn - helaas niet op menig café, maar wel als je wat moeite doet - zeker andere (gezondere) alternatieven en je kan ook heerlijke alcoholvrije cocktails of punch maken.

Vanmiddag net nog een lekker zonnezoentje = sap van ananas en sinaasappels) gemaakt. Wat nu bier, bah, dat smaakt zo vies, maar mijn sapje dat was echt de zomer in een glas.

Borstvoedingsweek 2015

Nog eens een stukje over gezonde voeding, maar toch weer heel anders. ;) Wie me kent die weet het wel en wie de actualiteit volgt die weet dat het borstvoedingen is en die voelt me dus al afkomen ...
Al wil ik eerst even de aandacht vestigen op de reclame voor borstvoeding die we vandaag op de achterpagina van de krant De Standaard zagen. Ja, reclame voor borstvoeding, jeej! :D Fantastisch vind ik dat.

De link is trouwens ook interessant voor wie nog info wil over rechten zoals het feit dat je als voedende werkneemster pauzes moet krijgen om te voeden of kolven en zulke nuttige weetjes: weekvandeborstvoeding.be

Nu naar mijn persoonlijke versie. Ik gaf onze zoon Runar meer dan 2 jaar en 7 maanden borstvoeding, wat heel wat langer was dan de door "Blind en Verzin" (voor de Nederlanders: hèt Consternatiebureau) toen aanbevolen 6 maanden en na 10 maanden was de reactie helemaal niet meer aanmoedigend, integendeel. Bleek dat ze me op een zelfs gingen ontmoetingen en begonnen te beweren dat ik beter zou stoppen. Nu hadden ze daar de pech dat ik intussen al wist dat zij een monopolie hebben maar da tik niet verplicht ben om hun beweringen zomaar aan te nemen en tja, ik had al heel wat andere informatie had en vond hun argumenten niet voldoende. Op dat moment ben ik me nog beter gaan informeren en ik heb veel gehad aan enkele moeders die ook zo "maf" waren. Ik ging door - in tegenstelling tot het netjes volgen van de adviezen die er bij mijn oudste zoon toe hebben geleid dat Jelmer na "amper" 3 maanden borstvoeding al flesjes poedermelk kreeg, omdat dat toen als "normaal" aan mij was voorgehouden.
Ik richtte uiteindelijk op Facebook een borstvoedingsgroep op omdat het helemaal niet vreemd zou mogen worden gevonden dat een kind van meer dan 6 maanden "nog" aan de borst drinkt - dit is juist heel normaal, want wereldwijd i de gemiddelde leeftijd om te stoppen met het drinken aan de moederborst een jaar of 4 en de natuurlijke "speedleeftijd" zoals dat ook wel eens wordt genoemd, ligt tussen de 2 jaar en half en de 7 jaar dus een kind van 3 dat nog een slokje moedermelk krijgt is helemaal niet zo bizar, maar in onze huidige maatschappij zijn we zooooo van dat beeld vervreemd en vinden we kunstvoeding voor een kind normaler, wat een beetje de omgekeerde wereld is en goh ja, veel mensen weten gewoon niet beter en ik ben voor het delen van juiste informatie dus wie zinnige vragen heeft die mag ze me altijd stellen, maar wie in discussie wil gaan of tegen me gaat zaniken dat poedermelk toch ook wel even goed is of van die toestanden die ga ik negeren, want daar pomp ik mijn energie niet meer in ... Ik vind dat iedereen zelf keuzes moet maken en als de jouwe anders is dan den mijne dan is dat zo. Nu ja, ooit heb ik nog mensen willen lopen overtuigen, maar je moet er echt zelf voor kiezen, dat weet ik nu wel: het is je eigen beslissing, maar informeer je voor je de knoop doorhakt.
Mijn groep is er voor moeders die steun en informatie zoeken, die ervaringen willen uitwisselen, want ja wie borstvoeding (langer dan 6 maanden) gaf of wil geven die krijgt vaak veel onbegrip terwijl het natuurlijk is in alle betekenissen van het woord: de natuur heeft het zo voorzien en het is ook heel vanzelfsprekend om te voeden en zien voeden, maar de huidige maatschappelijke normen zijn behoorlijk onnatuurlijk en we ondervonden steeds vaker dat er nood was een een plekje voor "langer dan 6M borstvoeding gevenden" dus stichtte ik een hoekje voor degenen die borstvoeding de meest natuurlijke zaak van de wereld vinden en om met gelijkgezinden ervaringen en meningen uit te wisselen. Onze groep is bedoeld om deze moeders een plaats te bieden waar ze met elkaar ervaringen en informatie ivm borstvoeding te laten uitwisselen en elkaar te steunen, omdat er verder vaak weinig begrip voor "langer" borstvoeding geven is. De grote gemeenschappelijke factor is het feit dat we niet negatief doen over langer dan 6M borstvoeding geven. Het is een (virtuele) plaats waar we elkaar steunen en motiveren en waar borstvoeding centraal staat.

Onze dochter Linne drinkt trouwens nog dagelijks "makkie" en geniet er echt van. Ze is nu 3j2M+ en dat vinden we hier intussen heel natuurlijk & tja, haar moeder - kent iemand dat mens toevallig? blijft Breastmilk-Godmother ;) en de maffiosa-, ehm, borstvoedingsgroep https://www.facebook.com/groups/25221903110/ groeit nog steeds. :)
Waarmee ik dus wil zeggen: wat je niet kent dat is vreemd, maar je kan het echt normaal leren vinden en je goed informeren dat vind ik zo belangrijk ... 'k Loop er eigenlijk al lang niet meer mee te koop en voed mijn meisje zowat enkel nog thuis, maar omdat het helemaal niet nodig is om dat weg te steken en het nu borstvoedingweek is, post ik de evolutie die wij maakten toch ook eens.

Alles bij elkaar heb ik intussen al meer dan 6 jaar van mijn leven borstvoeding gegeven en we gaan nog door, want ja, het is heel normaal.