Trip down memory lane & is er nog toekomst?

Gisteren, op vrijdag de dertiende, begon ik aan een trip down memory lane doordat een vriendin me tagde op Facebook voor een uitdaging die ik wel plezant vind - vooral ook omdat ik het geweldig vond om bij enkele anderen zo een kijkje te mogen nemen in hun persoonlijke herinneringen. Het verleden herbeleven versus het leven in het nu daar ga ik het niet over hebben en oh ja, voor de uitdaging moet ik dusgedurende vijf dagen een foto van mij op Facebook te zetten uit "de oude doos". Hierbij zal ik telkens ook iemand nomineren om dat ook te doen gedurende vijf dagen en wederom telkens iemand te nomineren. De foto's moeten minstens 15 jaar oud zijn. Dat lijkt lang gelden, maar de jaren stapelen zich hier al wel op en het begint al een hele resem te worden om ons te herinneren - en als ik dan door foto-archieven ga dan besef ik ook plots hoeveel we alweer waren vergeten (of hadden verdrongen??) en oh en oeh en ah en welke beelden deel ik dan? Het was inderdaad een uitdaging, zeker vandaag, na het lezen van de vele reacties op het vreselijke nieuws dat er vannacht een vreselijke afslachting plaatsvond in Parijs - blijkbaar was het dan toch een zwarte ongeluksdatum die vrijdag de dertiende ...
Wat deed ik nu na wat getwijfel (omdat ik dat nu eenmaal doe: wikken en wegen en na wat getwIjfel een knoop doorhakken), naar aanleiding van het actuele drama een fotoreeks opdiepen van een van mijn tripjes naar Parijs, als studentje, met een toenmalige vriendin inscannen en die vandaag posten ... en ik heb er nog eens heel dit stukje voor mijn blog die al te lang stillag bij geschreven! Ik vond dat het nodig is. "You're the Voice" weerklonk die voor anderen onhoorbare stem in mijn hoofd en toen kroop ik terug in mijn virtuele pen om dit te delen. Ik vind dat ik jullie de boodschap te sturen dat liefde haat moet overwinnen en dat niemand terug levend wordt door jezelf te bewapenen, door mensen buiten te sluiten, agressie met agressie te bevechten. Ik roep niet op om je als kuddebeesten te laten afslachten (duh), wel tot menselijkheid en mededogen. "It's a thin line between love and hate" en de woede de overhand laten nemen is nooit verstandig. Laten we ons niet verlagen tot dat niveau, laten we de wereld tonen dat het anders en beter kan. Makkelijk gezegd vanuit mijn veilige zetel? Ja inderdaad, maar vanuit blinde woede en/of pijn en/of haat zomaar gaan terugknallen dat is het ook niet. Ik lees ook enorm veel veralgemeningen en dat vind ik niet fijn, meer zelfs, ik vind het behoorlijk dom. Mensen, denk eens na, want we weten echt wel beter. Gebruik je verstand. Ik wapen me liever met mijn pen, vind het ook niet makkelijk om niet te vervallen in kritiek - daar was ik vroeger zo'n kei in, tot ik op een dag besefte dat mijn zogenaamde tolerantie maar een holle term was en ja, eerlijk is eerlijk, ook ik verval wel eens (te) snel in gesakker en gefoeter, in het afschuiven (/steken) op de anderen, ... Natuurlijk wel, maar als je verder en dieper nadenkt, eens diep ademhaalt en even de tijd neemt dan beseffen we best dat het niemand en niets helpt.
Nee, we moeten niet "toestaan" dat mensen de beest uithangen en andere afslachten, maar evenmin horen we zomaar meteen een hele groep mensen buiten te willen sluiten vanuit een ongegronde angst ... Xenofobie is gevaarlijk. "Waar zijn we mee bezig?" zie ik her en der en ja, we, inderdaad, we. De hele wereld is gek. Laten we allemaal maar meteen beginnen bij onszelf: de drastische oplossingen die staan mij niet aan. Jou wel, wil jij oorlog en uitroeiïng? Denk jij dat het iets oplost om legers op elkaar los te laten? Kan je dan echt gerust(er) slapen als er nog meer pijn zal worden ontketend? De doden komen niet terug tot leven door vergeldingsacties.
'Alien' die ik ben, vind ik dat we beter kiezen voor de kracht van het hart: ja we kunnen dat. Laat je hart en geest niet vertroebelen door de pijn, maar put er je ware moed uit en toon wie je echt bent. Ik heb nog altijd hoop voor deze wereld. Jullie hopelijk ook. Hoop doet leven. Haat is destructief, liefde constructief. Laten we veel moois creëren. Dat zal de onschuldige slachtoffers veel meer eren dan het naar mijn mening zinloze "blauwe boon om blauwe boon" ...

I am Claudia - aka Claudy. 😜