Mamamogels (Runar en ik bedachten een aangepast recept voor moederdagkoekjes)

Mamamogels, wat zijn dat nu weer? Wel ehm, 't is een zotte naam die ik bedacht voor koekjes die deze mama nu wel zal mogen eten. ;) Glutenvrij, zuivelvrij, suikervrij. Wel met honing, maar dat wou ik nu stilaan zo af en toe toch eens terug eten en ik kan het dan nu eens proberen of het invloed heeft.

Het begon met het idee rond de Antwerpse moederdag die we morgen vieren en tja, daarbij heb je dan het feit dat ik intussen al enkele maanden geen gluten en suiker en zuivel meer eet. Zie ook http://mafneaidualc.blogspot.be/2015/07/100-dagen-detox-een-mijlpaal.html voor het verhaal daarachter.

Runar wou eigenlijk eerder gevulde gebakjes maken naar aanleiding van iets dat hij in het recentste boek uit de “Broederband”-serie las en hij dacht een soort bladerdeeg te gebruiken en wou dat vullen met een mengsel van walnoten, pijnboompitten (beide met de vijzel wat gestampt) en honing, maar ik zag niet meteen hoe we dat zo (zeker glutenvrij) gingen aanpakken op een manier dat ik ’t mag eten en ik was al een tijdje aan het denken om toch eens een keer koekjes te maken die ik wel mag eten - want tja, dat is dus iets dat ik sinds eind april letlerlijk nooit meer eet - en ’t moest dan ook nog zuivelrij en suikervrij zijn dus ik was even op zoek gegaan naar mogelijkheden waarbij het idee noten gebruikt kon worden en had op internet een recept voor amandelmeelkoekjes met pecannoten gevonden en het werd dan dit compromis met wat eigen aanpassingen.

Ze zijn volgens mezelf echt wel heerlijk - na zo lang zonder koekjes te hebben geleefd is dat echt een traktatie, maar de nog wel suikeretenden vinden ze misschien maar wat zo-zo. Ik ben er in elk geval heel blij mee. Dit werd ons recept - jawel, ik deel hier zowaar ons geheim en eh, nee, dit gaat niet de gewoonte worden, want ik wil geen pure kookboog of zo, maar zo maakten wij de Mamamogels vandaag:

Wat heb je nodig?

Voor ongeveer 25 koekjes:

◦ 330 g meel - wij gebruikten 304g amandelmeel en 26 g teffmeel (puur omdat het amandelmeel op was en we dan eens een ander glutenvrij meel moesten testen)

◦ +/- 132 gram walnoten en pijnboompitten

◦ 66 g kokosolie

◦ ongeveer 75 ml honing

◦ eventueel ook nog een klein beetje water

◦ 2/3de theelepel zuiveringszout

Verwarm je oven voor op 175 graden

De bereiding:

◦ Maak je mengsel van walnoten en pijnboompitten (Runar had de noten al met de vijzel bewerkt en met een likje honing gemengd).

◦ Meng deze in een kom met het amandelmeel (en teffmeel) en zuiveringszout.

◦ Voeg de honing en kokosolie toe

◦ Kneed dit deeg tot een geheel (dat deden we eerst met de mixer en omdat het hier en daar nog wat droog bleef, hebben we nog een klein likje water toegevoegd)

◦ Verpak het deeg in vershoudfolie en laat dit 1,5/2u rusten in de koelkast

◦ Laat de oven op 175 graden voorverwarmen.

◦ Neem het deeg uit de koelkast en maak op een bakplaat met bakpapier koekjes van ongeveer 1cm dikte.

◦ Bak de koekjes in ongeveer 10 minuten goudbruin. Blijf het liefste in de keuken tijdens deze 10 minuten ; het kan zijn dat de koekjes minder lang nodig hebben. Onze eerste lading deed er 11 minuten over en de tweede ongeveer 9, maar het is ook wat afhankelijk van de grootte van je koekjes en je oven.

◦ Laat de koekjes even afkoelen.

◦ Geniet ervan

'n Zwaard, 'n zwaard en nu flink dansen ...

In de aanloop naar de lente zit ik hier met Sint-Maartensliedjes in mijn hoofd en dat terwijl Sint-Maarten thuishoort in de herfstige novemberperiode ... Het zijn de zwaarden die het hem doen, al had ik gisteren ook al even "kerske in de lanteiren" in mijn hoofd, maar nu is het vooral eentje over "Martijn" met zijn zwaard. 'k Heb dan ook nog eens - zoals de scherpzinnige lezers vast al hadden opgemerkt - een aangepaste versie in mijn hoofd.

Feit is dat er gisteren in Antwerpen naar jaarlijkse traditie zwaarddansoptredens ter ere van Halfvasten waren. Mijn oudste zoon behaalde zowat 24 uur geleden - voor zover wij weten als jongste ooit - op zijn 10 jaar de medaille van 5 jaar meedansen. 'k Ben natuurlijk trots op 'm zoals een moeder altijd fier is op haar kinderen. Hij startte op zijn 6 jaar en heeft gisteren denkelijk voor het laatst op de 2de plaats gestaan. Hoe het verder zal gaan daar ga ik nog niet te veel over verklappen.

Wel wil ik even een geschiedkundige toelichting geven voor de lezer die zich afvraagt wat, hoe en waarom die kinderen en volwassenen daar zo enkele weken voor Pasen met zwaarden staan te dansen. Eerst en vooral wil ik even vermelden dat dansgroep "Lange Wapper" internationaal (in Engeland, Frankrijk, Spanje, Kroatië, Italië, Japan, …) aangeschreven staat als een uitstekende dansgroep. De oprichter, (wijlen) Renaat Van Craenenbroeck (†06/07/2001), was zeer gekend in de folkwereld.

De Antwerpse zwaarddans is een reconstructie van een dans die in de 15de en de 16de eeuw werd uitgevoerd in de Vlaamse dorpen en steden. Het is een reidans, dat wil zeggen dat er een aaneengesloten kring gevormd wordt die praktisch gedurende de hele dans weerhouden blijft en zelden onderbroken wordt. Tijdens de dans worden er verschillende figuren gevormd.

Renaat Van Craenenbroeck creëerde na jarenlange research een zwaarddans gebaseerd op traditionele figuren. Het werd één van de mooiste zwaarddansen die er zijn binnen Europa. Deze choreografie wordt sinds 1970 met Halfvasten door dansgroep Lange Wapper uitgevoerd op de Handschoenmarkt (aan de put van Quinten Matsijs voor de Kathedraal) en op de Grote Markt van Antwerpen.

Een zwaarddans is - in tegenstelling tot wat sommigen meteen denken - absoluut geen dans voor krijgers of soldaten om een soort gevecht te houden en zeker ook géén zwaardgevecht. Het is een dans waarbij de dansers met zwaarden figuren weven, o.a. in de vorm van een ster. Een vast aantal deelnemers vormt een kring of rei. Ze houden een zwaard vast bij het heft en een buurdanser neemt de punt van het zwaard vast. Het begrip zwaard moet men zeer ruim interpreteren: sommige groepen dansen ook met stokken, buigzame takken, ... Bij dansgroep "Lange Wapper" dansen de volwassenen en de kinderen met metalen zwaarden.

In onze eigen streken werden zwaarddansen oorspronkelijk uitgevoerd met 2 doelen. Enerzijds spiritueel: hij werd gedanst om de winter uit te drijven (en dus het begin van de lente te vieren). Ten tweede was hij bedoeld om de jonge mannen in te wijden in de mannengemeenschap. Nu is het gewoon een prachtige dans die je gezien moet hebben – en misschien zelfs eens meegedanst. Zelfs op Ketnet werden onze "Wappertjes" al eens uitgenodigd voor een demonstratie in de studio, maar live is het nog véél mooier.

Dit jaar danste er in de kindergroep trouwens ook voor het eerst een meisje mee. De volwassen jonkvrouwen nemen al langer het heft in eigen hand bij de "Dulle Grieten" die intussen toch ook al enkele jaren deel uitmaken van de zwaardansoptredens - de oorspronkelijke Zwaarddans werd enkel door mannen gedanst.. Daarnaast zijn velen ook nog actief voor de gewone volksdansen die eveneens bij dansgroep "Lange Wapper" in ere worden gehouden.

Om het echt te weten hoe het is, moeten jullie volgend jaar (op 3 april 2011) zelf maar eens een kijkje nemen - noteer het gewoon alvast in de agenda. ;) Wie wil meedansen is natuurlijk zeker welkom. Zelf beperk ik me tot het supporteren bij de trouwe achterban, maar mijn zoon, wederhelft en schoonvader vormen het enige zwaarddansende driegeslacht en ze doen dat prima.

Voor meer informatie ivm optredens e.d. kan je ook eens een kijkje nemen om de website van de groep: www.langewapper.be