Jaja, ik weet het best schrijven is schrappen en ik heb er moeite mee om kort en bondig te zijn. In het verlengde van mijn vorige bericht wil ik graag nog een tekstje met jullie delen. Tegen alle advies in - en vooral negerend dat een zekere "dichteres" (met wie ik het toch totaal niet eens was over het begrip poëzie) het zou willen inkorten en omgooien :( tot iets anders - schrap ik niets (nèh!) uit dit gedicht dat meerdere mensen al in deze versie kennen.
Het is nog een pennenvrucht uit mijn studentenjaren, maar de inhoud blijft opgaan. Opgedragen aan al mijn vriend(inn)en:
Ik? Wie ben ik?
Op een dag,
als je zal ontdekken wie ik was,
zal je verbaasd zijn
te zien
dat jij die me zo goed kende,
niet wist wie ik was,
dat je dacht dat ik net ’t tegengestelde was
van dat
wat
ik leek te zijn.
Die ik,
die je nu net ontdekt hebt
nu je meer over me leest of hoort,
dat die ik
ook
iets ... iemand
was, wier bestaan je niet vermoedde.
Net zo goed als ik degene was die je zo goed kende,
gewoon ...
omdat ik vol ben van contrasten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten