De zomervakantie begon met heerlijk heet weer. Een beetje te warm misschien en totaal te veel volgens sommigen, maar toch liever zon dan een grijs weggespoeld gedoe. De zon besloot echter dat ze zelf wat aan vakantie toe was en het onweer slaat toe: het giet en onze Rambam-zoon speelt dat hij naar "Kriekenland" vliegt, LOL.
De grote broer vliegt graag genoeg mee: hij vraagt nu - 8 jaar na zijn enige vliegreis ooit - NOG steeds om terug te gaan naar Korfoe.
Vlak daarop spelen ze dat ze in het zwembad van "ons" stekje in Duitsland zitten. Het is duidelijk dat reisjes indrukken nalaten.
De tranen wellen op in mijn ogen: ik zou nu niets liever doen dan nog wat van de wereld verkennen. Reizen, het zit me misschien wel in het bloed, maar het zit er zo zelden in om het in werkelijkheid te kunnen doen. Al meer dan mijn halve leven droom ik van een leven in een ver zonnig land. Stilaan ben ik beginnen berusten en toch krijg ik zo af en toe een opflakkering van strijdlust. Als iemand me een job aanbiedt in een warme streek waar ik mijn gezin mee naartoe kan nemen en op voorwaarde dat die ik kan combineren met de kids (die natuurlijk altijd op de eerste plaats zullen blijven komen) dan weet ik het wel.
Australië, Griekenland, ... zouden de stranden me er zoveel witter lijken omdat de afstand te groot is? Zoals het gras aan de andere kant van de heuvel. Toch tikt het klokje nergens zoals het thuis tikt: zou ik het aankunnen om alles hier achter me te laten? Een stap die ik beter gezet had voor ik aan kinderen begon. Of zouden ze het aankunnen? Mensen zeggen altijd dat kinderen heel flexibel zijn. Voor hen zou het toch immens moeilijk zijn om alles achter te laten. Nu ja, niet letterlijk alles, maar toch wel vrienden en familie. Hun speelgoedjes en boeken zullen ze zeker meeslepen. Wij zouden daar dan nog meer boeken en spullen aan toevoegen. 'k Moet er niet aan denken wat een volksverhuis dat zou worden, maar het lijkt me toch zalig om er nog eens tussenuit te zijn. Een èchte vakantie, een mooie reis, een droom, weldoende rust en een bruisend bestaan, een leven zonder kopzorgen.
De kinderdiscussie gaat nu over chips in Afrika en als ik daarop zeg dat ze daar makkelijker ananas zullen vinden en dat fruit toch gezonder is, krijg ik te horen dat er geen ananaschips zijn - duh. Mama met haar gezondheidsgezeur ook hè. ;) Zullen we vanavond maar krieken eten dan?
Nu gaat Rambammeke naar Australië. Zijn broer ploft naast me in de zetel. Het is stilaan tijd om eten te maken ...
Kriekenland is vast mooi. De beelden die me alvast voor ogen komen lijken wel groene tempels met rode ornamenten. Een oase van rust.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten