Yasmine - in memoriam

Deze inwoonster van het maffe Aidualc-stelsel ontvangt zelden nieuws van planeet aarde. Niet dat er geen nieuws doorgestuurd wordt, maar vaak staan de receptoren gewoon op elders gericht. In een heel eigen wereld met mijn eigen klemtonen op het universum ontgaan me naar het schijnt wel eens dingen, al weet ik toch meer dan vele aardlingen beseffen.

Dit keer was er echter geen ontkomen aan: het nieuws sloeg in als een komeet. Nee, als ik heel eerlijk ben, moest het nog even tot me doordringen, maar het blijft wel heftig nasmeulen. Yasmine, geboren als Hilde Rens, pleegde op donderdag 25 juni zelfmoord. Het nieuws werd me - heel banaal - verteld door de bakker bij wie ik (tussen de oudercontacten van muziekschool en lagere school door) even binnensprong. Zelfmoord, ongelooflijk toch?

Pas later besefte ik ten volle het wie, wat en hoe ... Nog later het waar - vlakbij dus. Intussen ben ik er al 2 keer gepasseerd en ik krijg het koud elke keer dat ik er aan denk - en dat zijn heel wat keren. Niet het soort van verfrissende kou dat je met deze hitte wel zou kunnen appreciëren, maar een innerlijke kilte.

Dat ze het heeft kunnen doen, zo bruusk hééft gedaan, kan ik nog steeds niet vatten. Zo'n mooie, jonge, getalenteerde vrouw ... Echt, ik vond en vind het een heel knappe vrouw en dan bedoel ik niet enkel qua uiterlijk: ze mocht er echt zijn, in alle opzichten. Nu is ze er niet meer. 'k Denk dat heel veel mensen het even onwezenlijk vinden als ik. Daarnet zag ik de hommage "Van porselein",  

en ik voelde spijt dat ik haar nooit beter heb gekend. Het is iemand van wie ik vermoed dat ik me er echt verbonden mee had kunnen voelen. Dat ze niet meer onder de levenden is, heeft me diep geraakt - en ik ben echt niet iemand die snel in tranen uit zou barsten omdat er een bv of wereldster sterft. Het was trouwens een heel rare dag, waarop ook Michael Jackson en Farah Fawset stierven en door die berichten kwam het bericht over Yasmine terug even op de achtergrond in de media, maar zoals ik al zei: er zijn maar weinig berichten die echt doordringen tot het Aidualc-stelsel en nog minder daarvan hebben enige impact.

Morgen is haar crematie - op het me maar al te goed gekende Schoonselhof - en de media lieten het al weten: degenen die dit willen kunnen de ceremonie bijwonen. Daar heb ik persoonlijk geen behoefte aan, maar mocht er een leven zijn na de dood en mochten we elkaar daar kunnen tegenkomen dan zou ik haar graag ontmoeten en beter leren kennen. Nu leeft ze enkel verder in onze gedachten en - gelukkig ook - dmv de vele opnames: haar prachtige stem zal nooit verloren gaan, al zal ze niet meer "live" herklinken, wat eeuwig zonde is.

Planeet aarde is heel wat "armer" geworden op 25 juni en ik weet, als ik naar haar ogen kijk in de foto's en filmpjes, dat ze een prachtige ziel gehad moet hebben. Rusteloos misschien, maar zo mooi ... en ik zal er wel nooit "bij" kunnen dat ze koos voor een einde als dit, maar volgens mij herkennen toch wel meer mensen zich in haar tekst "Porselein" en morgen gaan velen rouwen om het feit dat ze zo moest breken. We kunnen het alleen maar zien als een groot verlies en dat voor iemand die er zo stond als een winna(a)r(es) die de wereld leek te kunnen dragen ...

'k Begrijp haar - denk ik toch - in vele opzichten, maar haar dood begrijp ik echt niet, wil ik ergens niet waar hebben en raakt me des te dieper. Daarom deze blogtekst, als afscheid.