Het meisje was altijd in orde met haar taken, had geen grote mond, behaalde gemiddelde schoolresultaten en leek een redelijk doorsnee scholiertje. In werkelijkheid was ze vreselijk dichtgeklapt op deze nieuwe school. Er zaten veel meer leerlingen. In plaats van 2 leerjaren voor 1 juf waren het hier 2 klassen en dus ook 2 juffen per leerjaar. De juf waarbij het nieuwe meisje was terechtgekomen had dit klasje 2 jaar eerder al eens onder haar hoede gekregen. Het gevoel opgenomen te worden in de groep zou wel nooit komen. Een band met deze juf zou er ook nooit zijn, toch niet in de positieve zin. De dag dat er op ... het woordje "overal" ingevuld moest worden, zong de juf toegeeflijk "mm-mhhmm waar de meisjes zijn, waar de meisjes zijn" en alle kinderen van de klas wisten het daarmee echt wel, behalve dit nieuwe "wichtje" dat de liedjes van 2 jaar eerder - helaas (?) - niet had meegekregen. Ze was toen nl. nog in staat om uit de verf te komen als de beste van de klas in rekenen. Die andere school was nu niet bepaald de makkelijkste, maar hey, hier werden wel andere verwachtingen gesteld. Dat de klasgenootjes de vorige 3 jaren nooit huiswerk hadden moeten maken en dat de opdrachten waar de niets gewend zijnde treesjes-in-marineblauw-en-wit al over zuchtten voor haar peanuts waren, dat liedjes over waar de meisjes al dan niet zijn haar geen barst konden interesseren en dat ze deze juf maar niks vond, daar zweeg het nieuwtje maar wijselijk over. Ze was zelfs zo meegaand om haar puntengemiddelde netjes te laten zakken naar wat er hier van een nieuwkomer werd verwacht. Verder zat ze stil in de klas, antwoordde beleefd als haar iets werd gevraagd en hield verder haar mond en dacht er het hare van. Dat zou mettertijd nog haar survivaltactiek worden op deze school waar ze uiteindelijk 10 jaar van haar leven zou zitten wegkwijnen.
Op een (andere "bewuste") dag in datzelfde schooljaar vergat ze haar boekje van Zonnestraal, net als 2 klasgenootjes. Hoe het kon gebeuren dat dit meisje eens niet in orde was, wist ze zelf niet. Straf schrijven zei de juf: maak maar een opstel. De tekst werd netjes ingeleverd. De prachtige zin "die dag werd mijn Zonnestraal voor mij een donderwolk" werd echter totaal niet naar waarde geschat. Het verdict luidde dat de leerlinge haar tekst niet (volledig) zelf geschreven kon hebben. Dit was een te hoog niveau voor wat deze juf van een 9-jarige verwachtte. De juf in kwestie mag mijn part, ook zoveel jaar na datum, eens een hele hoge boom zoeken, erin klimmen en dan hopen dat er (al dan) niet net een bliksemstraal haar lege hoofd treft. Je kan er donder op zeggen dat ik elke letter van dat opstel wel degelijk zelf bedacht en geschreven had.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten