Vikings

De verloren zoon is alweer thuis. Hij speelt nu met zijn broertje. Mijn moe moederhoofd tolt nog van slaperigheid als ik een berichtje krijg met de kans op 'n virtuele Vikingadoptie, meer bepaald om een Ijslander onder mijn hoede te nemen. Dit in reactie op een artikel waar ik gisteren melding van maakte en waarin stond dat het beste land om in te wonen (in 2007, recenter heb ik nog niet gevonden) Ijsland zou zijn. Het verdrong daarmee de jarenlange winnaar Noorwegen van de eerste plaats. Prachtige streken waar ik al zoveel over hoorde, maar die me toch te koud toeschijnen om naar te emigreren. Geef mij maar zonne-energie. Anderzijds zag ik na even googelen al zoveel moois dat ik ook die streken weer op mijn wil-ik-toch-ooit-eens-met-mijn-eigen-ogen-zien-lijstje zal moeten zetten: wauw, 'n ontzagwekkend knappe natuur met watervallen, kraters, lavaformaties, geisers, ... en wat me natuurlijk nog het meeste aantrekt: weidse uitzichten. De grootsheid van de aarde die ons niet nietig maakt, maar wel imponeert. Uit sommige foto's voel ik de adem van de eenzaamheid die 'n mens wel eens kan zoeken om tot zichzelf te komen. 'k Ben er al rotsvast van overtuigd dat je die daar vast kan vinden. Op dit moment zou ik mezelf er misschien wel eens een tijdje naartoe willen zappen ... Nu ja, eerst nog 'ns douchen in onze nep-regen-kabine en een geschikte outfit aantrekken, LOL.

O ja, googelen op Icelanders levert overigens geen plaatje van knappe Vikings op, maar enkel een heleboel prachtige paarden.

Intussen laat mijn kleuterviking zijn Nijntje tot iets veel strijdvaardigers evolueren en mijn hoofd zegt me dat ik die douche maar eens beter in gang steek.