Wellicht denken sommigen dat ik er stiekem tussenuit ben geknepen, maar nee, ik ben niet lekker op reis of zo. We hadden het gewoon razend druk tijdens die eerste schoolweek en het zal er nog niet op minderen: kleutermans ging gisteren al onderuit en zit nu koortsig naast me. Blijkt dat ik tot constante zakdoekjes-aandraaf-en-neusveeg-machine "gepromoveerd" (ahum) ben.
Hij leek gisteren eerst wat slapjes, precies toch verkouden, maar het werd erger en na de middag & hij is nu echt snipsnotterig, greep ook al naar zijn keel, blijft maar klagen van buikpijn - wat voordien ook al het geval was van de spanningen - en nu heeft hij ook verhoging ... Hopeloos hè: amper 4 dagen school en 't is alweer van dat. :-(((
Gisterenavond was hij al gauw weer wakker geschoten al happend naar lucht die er door de slijmen niet leek te geraken, half hoestend en rochelend, helemaal over zijn toeren. Met geen woorden te beschrijven eigenlijk, maar echt rot. Mijn moederhart wordt weer op de proef gesteld. Enfin, het komt door de slijmen en lijkt dan vreselijk, maar eens dat wat loskomt gaat het weer. Nu ja, behalve dan en ons ventje velerlei eisen heeft zoals om 8u 's morgens al op de wii willen spelen - pfffffieuw. Papa en grote broer waren wel bereid om dat met hem te doen dus kon ik effe opladen onder de douche. Deze middag heb ik ook nog een dut van anderhalf uur gedaan, want ik viel om. 'k Had er alweer de hele nacht bij moeten liggen en ik had het gisterenochtend al kunnen weten na zo'n eerste gebroken nacht dat er meer zat aan te komen, maar toen weet ik het nog aan de spanning, waar hij, gevoelig kereltje, wel al van in de laatste vakantieweek overduidelijk last van had. Hoogsensitief zoals de broer misschien? Zeker weten, maar wel op een andere en eigen manier, maar daarover op een ander en rustiger moment wel eens meer.
Nu ben ik weer een zakdoekjes-aandraaf-en-neusveeg-machine. Hij heeft nog wel veel last van slijmen, maar het gaat met momenten iets beter - al is dat een relatief begrip. Slapen vannacht was voor mij nog het afmattendste: al die onrust en regelmatig hoesten en naar adem happen. Neusje vegen, knuffelen, troosten, soezen, ... Zo heb ik de hele nacht naast ons ziekje liggen waken en dus niet echt geslapen. 'k Ben een wrak.
Er wachten me weer een stel fijne (ahum ahum) dagen / weken / maanden precies - baal baal. 'k Ben het zo meer dan beu en ik wéét dat het niet 1 2 3 weg zal zijn. Morgen maandag dus doktersbezoek en vast weer een week thuis! 'k Kan het al wel voorspellen ... Diiiiiiiiiepe zucht!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten