Aan tafel gezeten, vroeg ik de jongens welke muziek ik nu eens op zou zetten als sfeerversterker. Wist ik veel wat ik hiermee ging teweegbrengen. De lijst met originele uitspraken van onze kleuter kon meteen aangevuld worden: "dat liedje van die mensen met papieren hoedjes mama" - uh?
Grote broer deed ook een duit in ' zakje, maar hij onderschatte zijn broer en ging nu eens echt op kleuterniveau interpreteren: "hij bedoelt dat van één twee drie vier hoedje van papier" en ik zag het meteen: nee, dat bedoelde de kleine groterd dus niet. Dat hebben we wel, maar hij is niet zo voor die liedjes op CD. 't Moest duidelijk iets anders zijn en met wat doorvragen kwamen er gebaren bij de uitleg "die mensen met papieren hoedjes die zo dansen" en bij zo gingen zijn armpjes typerend opzij heen en weer op een manier die een belletje deed rinkelen.
Even checken en ja hoor, hij bedoelde onderstaande scène uit de geweldig grappige film The Guru waarvan ik deze muziek wel eens opzet omdat we daar gewoonweg vrolijk van worden. Meer dan deze scène krijgen ze voorlopig nog niet te zien trouwens ;) hoor. We durven ze al wel eens iets aanbieden dat ze aankunnen en dat ver boven hun leeftijdsgrens ligt, maar er zijn grenzen. Nu ja, met dit stukje overschrijden we er geen, maar vanaf nu is dat hier wel het liedje van de mensen met de papieren hoedjes, LOL. Waarmee we niemand met een tulband ook maar enigszins willen beledigen. Vanzelfsprekend heeft elke cultuur zijn eigenheid en een multiculturele samenleving is super, maar ik vond het wel schattig dat onze onschuldige kleuter die papieruitspraak deed. Kinderen hebben meer oog voor details dan wie ook. Ze weten ook dat je best geniet van 't leven dus nu allemaal meedansen hè ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten