Het voornemen was "om de andere dag" iets publiceren op mijn blog. Nog geen volle maand later houdt dat plan al niet meer stand. Ten eerste omdat ik gisteren in de waan was dat ik eergisteren nog had gepost, ten tweede omdat ik niets geschreven had. Nu ja, niets bruikbaars. Zwijgen is goud waard dus jullie hebben gisteren vast dubbel genoten van mijn stilzwijgen. ;)
Thing is, ik had - vanzelfsprekend - wel geschreven. Altijd schrijf ik: in mijn hoofd, op stukjes papier, aan de computer, op mijn GSM, ... Leve de GSM-optie notities, maar meestal tokkel ik het - vanuit mijn vastgeroeste gewoonte - toch nog als SMS. Schrijven kan overal en dus ook op de gekste plaatsten: zelfs op de WC, in bed, ... en onderweg, maar meestal toch thuis. Goh, ik moet toegeven dat ik het niet kan laten. Een eersteklas verslaving.
So be it then. 'k Beken.
Zou daar een afkickcentrum voor bestaan? Zo ja, dan zal ik Amy W(h)inehouse ;) citeren: "they tried to make me go to rehab, but I said no, no, NO!" :) maw ik ga niet stoppen, nooit ... en ik ben zelfs van plan om nog veel meer te schrijven en er eens iets nuttigs mee te doen. Zal ik het dan maar over een commerciële boeg gooien - of is dat verwerpelijk? Eerlijk is eerlijk: ik wil al mijn hele leven schrijfster worden en ik GA ervoor. Na de schrijfdag had ik me voorgenomen om in gang te schieten na de paasvakantie. Bij deze.
Dan zwijg ik nog over dat uit de hand gelopen stuk tekst dat al meer een opzet is voor een boek. Nog één. Mijn grootste minpunt: eens ik begin te schrijven, is er geen houden meer aan. Telkens neem ik me voor om iets korts neer te pennen en zit dan plots met halve boekwerken. Nog één. Toch zijn er tot hiertoe geen hele uitgewerkt. 'k Denk geen halve honden heel (à là Joke Van Leeuwen - wiens werken ik trouwens eens zou moeten lezen), maar ik denk veel te veel en schrijf nog te weinig en toch zit ik dan telkens weer met (vaak tè) lange stukken. Vaak onafgewerkte ideeën.
Ondertussen fladderen er alweer duizenden andere mogelijkheden door mijn hoofd. Mijn brein is niet bij te houden, ik geef er 'n (pennen)lap op, mijn vingers vliegen over het toetsenbord en hop, weer een A4-tje vol.
Zou er iets bestaan als een schrijfhand, zoals een tenniselleboog? Schrijfkramp, writers block, ... Tot hiertoe blijf ik ervan gespaard.
Mijn schrijfhand stop ik even: straks of morgen zal ik haar weer voldoening schenken, maar nu moet ik even terug naar het "echte" leven. Cu L8R!
Zou daar een afkickcentrum voor bestaan? Zo ja, dan zal ik Amy W(h)inehouse ;) citeren: "they tried to make me go to rehab, but I said no, no, NO!" :) maw ik ga niet stoppen, nooit ... en ik ben zelfs van plan om nog veel meer te schrijven en er eens iets nuttigs mee te doen. Zal ik het dan maar over een commerciële boeg gooien - of is dat verwerpelijk? Eerlijk is eerlijk: ik wil al mijn hele leven schrijfster worden en ik GA ervoor. Na de schrijfdag had ik me voorgenomen om in gang te schieten na de paasvakantie. Bij deze.
Dan zwijg ik nog over dat uit de hand gelopen stuk tekst dat al meer een opzet is voor een boek. Nog één. Mijn grootste minpunt: eens ik begin te schrijven, is er geen houden meer aan. Telkens neem ik me voor om iets korts neer te pennen en zit dan plots met halve boekwerken. Nog één. Toch zijn er tot hiertoe geen hele uitgewerkt. 'k Denk geen halve honden heel (à là Joke Van Leeuwen - wiens werken ik trouwens eens zou moeten lezen), maar ik denk veel te veel en schrijf nog te weinig en toch zit ik dan telkens weer met (vaak tè) lange stukken. Vaak onafgewerkte ideeën.
Ondertussen fladderen er alweer duizenden andere mogelijkheden door mijn hoofd. Mijn brein is niet bij te houden, ik geef er 'n (pennen)lap op, mijn vingers vliegen over het toetsenbord en hop, weer een A4-tje vol.
Zou er iets bestaan als een schrijfhand, zoals een tenniselleboog? Schrijfkramp, writers block, ... Tot hiertoe blijf ik ervan gespaard.
Mijn schrijfhand stop ik even: straks of morgen zal ik haar weer voldoening schenken, maar nu moet ik even terug naar het "echte" leven. Cu L8R!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten