Kledingsvoorschriften

Onlangs ging ik op jacht naar wat nieuwe spullen voor onze jongens, vooral voor onze 10-er, want hij was weer overal uitgegroeid. De snelheid waarmee die jongens opschieten is trouwens vaak verbazingwekkend.

Toch moet  ik even kwijt dat gaan shoppen niet altijd een lolletje is - en dan sleep ik de kinderen niet eens mee. Iedere andere moeder zou zo'n middagje in haar uppie gaan shoppen vast een heerlijk genot vinden. Bij mij is het toch iets dat ik altijd met een dubbel gevoel doe. Ten eerste heb ik - zoals jullie intussen wel zullen weten - een hoogsensitieve zoon en bovendien is het een feit dat er gewoon altijd meer keuze blijkt te zijn voor meisjes. Nu ja, kiezen is toch niet mijn favoriete bezigheid, maar als ik spullen nodig heb dan toch liever iets naar mijn zin dan zomaar te moeten nemen wat er is. Het zou trouwens niet door de beugel kunnen. Mensen hebben er geen idee van waar je voor een hoogsensitief kind op kan moeten letten. Kleding aanschaffen is een zaak die doordacht aangepakt moet worden.

Wie wil weten hoe, leest nu verder. ;)

 

Wel, welkom in een deeltje van deze jongensmama haar wereld. Geen rokjes of jurkjes voor onze zonen, vanzelfsprekend niet. De kleur roze is ook totaal uit den boze. Bedrukkingen met bloemetjes of vlindertjes ... het is een feit dat ik nooit voor dat soort van dilemma's sta. Dat neemt niet weg dat ik wel ervaring bij de vleet heb met het shoppen voor een hoogsensitief kereltje dat helaas maar weinig kledingstukken goedkeurt. De vele punten waar ik op moet letten bij aanschaf van een broek- en dan heb ik het alleen nog maar over een broek hè: zacht genoeg (wat al veel uitsluit), liefst met een verstelbare taille-elastiek (niet te spannend, maar ook niet te los, want dan valt ze van zijn smalle lijfje), lang genoeg (met zijn ellenlange benen en smalle taille is dat ook al niet evident), liefst met zakken, nergens ook maar een detail dat kan doen denken aan iets meisjesachtigs *rolleyes* en als ze met een knoop toegaat dan liefst met een niet al te "straf" systeem. 'k Denk dat ik daar wel ongeveer mee kom aan de argumenten, maar het kan zijn dat ik onbewust nog op dingen let (model enz) zonder dat ik er bij stil sta: 't is al een gewoonte. Voor een T-shirt zit ik met het probleem dat alles dat een ronde hals heeft al gauw wordt afgedaan als "spannende col" en zelfs de (voor jongens toch wel vrij moeilijk te vinden) T-shirts met een V-uitsnijding daar zit hij vaak aan te trekken en te sleuren met een verwrongen gezicht dat boekdelen spreekt. Op blote voeten lopen is grappig genoeg iets dat hij verafschuwt - verder zou hij al zijn kleding uitgooien ;) maar die sokken die doet hij NIET uit. Het is al een enorme vooruitgang dat hij intussen wel al eens bereid is om zijn schoenen uit te doen om op een springkasteel te gaan. Als kleuter dan zag je hem in tweestrijd toch twijfelen tussen de mogelijkheid om eens fijn te springen op een zacht en relatief veilig ding en het vervelende feit dat hij dan zijn schoenen zou moeten uitdoen. 't Draaide er toen steevast op uit dat hij zou kiezen voor het veilige "schoenen aanhouden" en nu hij die al wel eens uitdoet, moet je bijvoorbeeld niet verwachten dat hij eens op sokken of - helemaal om te gruwen (!) zelfs - blootsvoets aan de les taekwondo zou deelnemen. Hij doet er - net als vele andere kinderen - turnpantoffels aan. Het hele schooljaar zaten die in zijn rugzak klaar. Mochten we die pantoffels ooit eens vergeten dan is hij zelfs nog in staat om te zeggen dat hij die les niet kan meedoen. Sommigen zouden dit afdoen als aanstellerij en ik hoor (met mijn radarsysteem) ook wel eens mompelen dat onze zoon toch een verwend nest is - nu ja, dat zeg ik zelf ook wel eens dat het eigenlijk toch wel redelijk verwende snuitertjes zijn, maar ik zal dat nooit zeggen ivm zijn "moeilijke" smaak. Hij kiest zijn kleding nl. niet om indruk te maken of omwille van het merk (and "even if", maar er zitten dingen van merken tussen, maar net zo goed "goedkope" onbekende spullen) en onze zoon doet niet lastig om het een of ander ... Ja, ik wéét waarom hij zo kieskeurig is: hij KAN nl. NIET anders. Onze kerel is echt hoogsensitief, iets dat nog niet altijd begrepen wordt, iets waarover ik keer op keer weer uitleg geef - vaak met het gevoel dat het toch allemaal tevergeefs is, want mensen met een vooringenomen houding die al uitgaat van het "feit" dat ons verwend joch maar kuren verkoopt die luisteren toch niet echt. Intussen ben ik dus sluwer geworden en ik zwijg meer, verklaar minder en doe het gewoon op mijn manier - maw ik roep mijn kreten maar virtueel en hoop dat er nog mensen zijn die er iets aan hebben en/of het begrijpen. Het grote onbegrip dat kunnen we aan: we negeren het en doen ons eigen ding, LOL.

Minder tof is echter dat het mij toch altijd wel extra inspanningen vergt dat onze kerel zijn zintuigen zoveel scherper zijn dan die van de gemiddelde medemens. Dadelijk zal ik me er eens toe gaan uitsloven om iets te prepareren dat zijn smaakpapillen kunnen goedkeuren. Zijn reukorgaan zag wel even af toen we in de winkel stonden en de - absoluut nog niet eens zo sterke - geur van andere voedingswaren hem te fel werd. Smoelentrekkerij en onrustig ronddraaien waren zijn spontane reacties. Als de muziek ergens luid staat dan zie je zijn handen meteen over zijn oren gaan als schelpen die de herrie proberen buiten te houden. Als een kledingstuk niet aan zijn stille "voorschriften" voldoet dan merk ik het dus ook meteen.

Mijn strooptocht was geslaagd en tot hiertoe heeft hij alle aankopen van dit jaar al goedgekeurd. Er zijn immers al veel dingen waar ik gewoon al niet meer mee afkom en waarvan ik weet dat het verloren moeite is. Daar ons weinige geld in pompen om het dan 6 jaar in de kast te leggen in de hoop dat zijn jongere broer er ooit iets aan zal hebben dat doe ik liever niet meer.

Intussen zijn we echter wel gered: ik hoef niet meer elke dag te staan sakkeren en zoeken, wassen en drogen. Hij heeft weer een aantal draagbare spullen - oef.