Moment(opname)

Het was zooooo'n namiddag - je weet wel, eentje waarop het gewoon MOET gebeuren ... maar ik begin bij het begin en vertel het in virtuele (welriekende) geuren en (een regenboog verblekend mooie) kleuren.

Nietsvermoedend stapte ik op mijn fiets, op weg naar het moment dat ik nog niet eens zag aankomen. Was de grijsharige heer met het roze hemd die de baan schuin overstak op en manier waarom hij net niet voor of onder mijn fietsbanden terechtkwam een voorteken?

Net daarvoor zei ik nog zelfverzekerd tegen manlief dat de kinderen net naar een tekenfilmpje keken en dat ik snel even om enkele kleinigheden naar de winkel ging - voordeel voor ons allen is dat De Papa dus verder werkend een oogje in het zeil kon houden.

Op dus naar de kleine supermarkt waar we liefst niet al te vaak inkopen, omdat de prijzen nogal aan de hoge kant zijn. Ze hebben er meestal wel de overheerlijke drinkyoghurt met bananensmaak die elders al eens erg moeilijk te vinden blijkt en waar ik op weekdagen toch minstens een kwart van de dag op overleef. Laat die nu net in de aanbieding staan op dit moment. Echt veel kon ik toch niet inslaan, want ik moe(s)t rekening houden met de beperkte inhoud van mijn fietsmand en zelfs al is het een aanbieding, de centjes groeien (helaas) niet op onze rug dus ik hield mezelf maar wat in.

Het moment naderde. Aan de kassa stalde ik mijn spulletjes netjes uit op de rolband en toen viste ik naar mijn klantenkaartje en ... zag tot mijn afgrijzen dat ik mijn bankkaart niet bij me had en - jaja, het was te denken - cash betalen zou ook niet lukken. De schamele centjes die ik nog op zak had volstonden vast niet. Razendsnel flitste het besef door mijn brein: die kaart zat nog in dat vermaledijde digipas-bakje. Leve internetbankieren, maar zei ik ooit al eens dat ik een bloedhekel heb aan die digipastoestanden. Sinds ze heel die reutemeteut hebben ingevoerd zal alles vast veiliger zijn, dat trek ik niet in twijfel, maar het gemak en het plezier van de internetbankierende klant zijn in dit geval wel zwaar afgenomen. 'k Weet best dat er vele tegenstanders zijn die beweren dat internet gevaarlijk is en dat bankieren via het net al helemaal mis is. Als iemand mijn geheimen wil kennen of codes wil kraken dan is dat vast mogelijk: totaal gelijk. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik er mijn toestemming voor geef, maar de vreselijke booswichten die ene poging wensen te ondernemen zijn bij deze gewaarschuwd: met het plunderen van mijn rekening valt bijna net zoveel te bereiken als met het ontharen van een kaal kalotje dat nog dunner is dan de ware Helmut-haardos ;) so don't bother.

Intussen stond ik daar, aan de kassa, tot de conclusie gekomen dat ik geen kant meer op kon. Achter mij stonden al volgende klanten en de vorige rekende af. Met hartkloppingen - die ik tot op mijn wangen voelde doorstromen en waardoor ik gegarandeerd niet moest onderdoen voor 'n tomaat met overrijp ketchupkleurtje - legde ik beschaamd aan de kassierster uit dat ik mijn kaart thuis had laten liggen en ik vroeg of ze mijn boodschappen even opzij wou zetten: ze maakte de rekening alvast op en ik zette alles in mijn fietsmandje opzij op band van de volgende (lege) kassa. In allerijl koerste ik naar huis, grabbelde mijn kaart uit dat stomme bakje en allerlei gemopper uitend - dat mijn mannen echter niet al te erg van hun eigen activiteiten scheen af te leiden, - sprong ik terug op mijn tweewieler.

Terug aan de winkel gekomen, gingen mijn inwendige alarmbellen alweer rinkelen: mijn boodschappen stonden nog waar ik ze gelaten had, maar de kassierster was verdwenen. Meer nog: haar kassa was intussen gesloten en ze stond verderop te poetsen. Aan de enige andere kassa was gelukkig niet erg veel te doen dus ik hing nog een beetje rond bij mijn spullen tot het meisje opkeek van haar enige klant en vroeg of dat voor mij was, waarop bleek dat ik het bij haar kon komen afrekenen. Geduldig aanschuiven, snel de kaart in het andere bakje geramd, code ingetokkeld, piep, "aanvaard", kaart eruit, klaar. Deze kassierster had het eerste bonnetje en gaf me dat met nog een tweede bon erbij en ik propte beide in mijn fietsmand die even later met een zwaai weer op haar plaats vast werd geklikt.

Onderweg raasden een deel van bovenstaande zinnen reeds door mijn hoofd. Er was ook nog ergens een zinnetje over een oudere dame bij, maar laat dat nu onderweg ergens al dan niet zijn blijven hangen en nu ben ik het kwijt ...

Thuisgekomen trachtte ik de boodschappen zo snel mogelijk uit te laden om me aan het pennen te kunnen zetten, maar het noodlot sloeg weer toe en ik verwondde mijn voet aan een rondslingerend scherp stukje ik-weet-niet-eens-wat dat ik-weet-begot-niet-vanwaar onder mijn hiel terechtkwam en waarvan ik nog blij ben dat het mij trof en niet 1 van de jongens, al was het hier gewoon beter helemaal niet geweest. Nu ja, de pleister is op het gestelpte wondje aangebracht en deze tekst is gepend. Het is me gelukt en die kans was als een feest - toch altijd heerlijk als ik me met de laptop even in de chaise longue kan installeren. Schrijven is super. Nu ga ik me maar moederlijk naar de keuken begeven en onze jongens een heerlijk avondmaal bereiden.

Hopelijk vanaf nu weer mooiere momenten, al heeft mijn misèrie van de dag jullie wel wat lectuur opgeleverd ...