Ontieglijk laat opgestaan en nietsnuttend door de dag en het leven gaan? Nee hoor, ik heb al wel zeker 3 teksten geschreven vandaag ... in mijn hoofd. Vervlogen intussen. Ongelezen, ongehoord, door mijn stilte en omdat ik ze niet wist te noteren alweer vermoord. Toch zijn er nog sporen in mijn hoofd, een vage aanzet die nog veel meer schrijfsels belooft. De belofte van mijn steeds razendsnel flitsende grijze cellen en de traagheid van mijn hand werken elkaar tegen. Gedachten aan evenwicht, onevenwicht, zoektochten naar een gulden middenweg in het leven en de gelijkenissen die een loslatende controlefreak vertoont met een weegschaal - mijn sterrenbeeld, vast geen toeval ... De op een regenboog gelijkende kleurenpracht van een ander stukje tekst over autostoelhoezen en kledingstukken, over de verschillende soorten warm - zijnde temperatuur enerzijds of anderzijds het warm ogende van kleuren als rood en zonnig geel - en andere bedenkingen en bedenksels flitste allemaal in mooie volzinnen door mijn hoofd: perfecte stukjes tekst, maar alweer weg, niet genoteerd. Als ik me er nu echt aan zet dan kom ik vast wel terug in de buurt van wat was, maar het schoonheid van de originele gedachte die ga ik niet meer evenaren. We zullen de volgende gedachte maar sneller op papier of scherm bewaren ... of ook niet. Loslaten en toch beheersen. Beheerst loslatend. Laat maar fladderen die gedachten. Wie lezen en schrijven wil die leeft. Lezen is als inademen, schrijven als uitademen. Boeken geven het leven kleur. Bibliothecarissen komen ons over als stoffige saaie types, maar ze zijn te appreciëren, want ze bewaken een zeer waardevolle schat. Daar razen de gedachtenstomen weer op topsnelheid, naast en door elkaar. Mijn brein is ondoorgrondelijk en het is er pure chaos en toch gebeuren er geen ongelukken op die snelwegen. Botsingen van gedachten zijn zelfs wel eens goed om nieuwe combinaties op te leveren en dingen in vraag of in een helderder daglicht te stellen. Mijn metawereld speelt zich af zonder dat de werkelijkheid er toe doet: de hersenpan fungeert als dak en schermt af. Fantasie ontspruit, verhalen groeien, waarom doen mijn vingers niet snel genoeg vloeien. Moest er een "pensieve" zijn waarin ik mijn gedachten kon zwiepen en waaruit dan op een magische manier notities gemaakt konden worden dan zou ik in "no time" een bib volgeschreven krijgen. Wenselijk ware dat misschien ook weer niet. Wacht de wereld wel op al dat gebazel dat ik uitadem? Willen anderen het wel inademen? Och, maakt het uit? De luchtdruk in mijn longen moet ook op peil dus ik adem uit en uit en uit en dan weer in en in en in en dan in en uit en in en uit ... Iedereen gaat door op zijn/haar manier. Boeken schenken mij voldoening, of ik ze nu lees of schrijf. Dat laatste moet een beetje meer up-tempo geraken, maar wees gerust: in mijn hoofd zit nog genoeg "stof" en als ik de vod daar niet over haal, maar er eens iets van weet aan elkaar te breien met mijn mentale breipennen dan komt er nog veel lectuur tot stand. Leest er wel iemand al die pennenvruchten van mijn hand? Welke gedachten daarbij wel niet opborrelen dat vraag ik me maar niet al te vaak af. Veiligheidshalve niet. Mijn uitademoefening is - voor mij - in elk geval beter geweest dan intense ochtengym en nu mag jij, lezer, inademen, verwerken en toekijken hoe de weegschaal tolt: de balans is niet onbereikbaar, maar het is een zeldzame status in mijn megaMaffe Aidualc-brein.
Vandaag ben ik er toch al in geslaagd om veel te lezen en veel meer te schrijven in mijn hoofd dan hier. De kwaliteit van die schrijfsels was voor ik ook maar een letter had neergepend ook veel beter, maar ik hou het er nu maar op zoals het is. Veel leesgenot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten