Ik hoor stemmen en nee, niet omdat ik getikt ben. Dat ik gek ben is een feit dat ik niet ontken en zo zot als iets doen is mijn ding wel, maar in dit geval gaat het om levensechte kinderstemmen achter het muurtje van het schuurtje. Ze praten over stenen dus yours truly houdt haar ogen maar open: de eerste die iets over die muur durft keilen, hangt eraan ... De vele flesjes op het dak van de schuur waren er al te veel aan. Weten ze dan echt niet wat vuilnisbakken en leeggoed zijn? Soms, zo heel soms krijg ik zin om een camera te hangen en dan de dader met een alternatieve straf op te zadelen: het komend half jaar ons glasafval naar de glasbak brengen of zo ... gnè gnè.
'n Rancuneuze moeder die ooit een glazen spriteflesje :-( op de zandbak van haar peuter zag landen, is niet te onderschatten. Ze mogen nog blij zijn dat het kind er toen niet in zat en intussen is de zandbak maar naar veiligere oorden verplaatst: in een hoek waar ze met hun projectielen maar zelden raak zouden kunnen gooien. Meestal mikken ze daar niks, maar vertrouwen doe ik het zaakje niet meer.
Enkele maanden geleden vloog er trouwens met volle kracht een wilde kastanje tegen het raam. Die kastanjes slingeren daar op het veldje en hier in onze tuin het ganse jaar door. Blijkbaar vond een grapjas dat hij er eentje zo ver mogelijk moest gooien en hij haalde de 12 meter maw het ding had in onze living kunnen liggen - als de schuifdeur zoals nu opengestaan had dan was dat zeker echt geval geweest. De bons waarmee hij op het raam belandde, was genoeg om onze (toen nog) negener naar buiten te doen stuiven en zijn boze blik joeg de bende weg. If eyes could kill ... Dat heeft hij van geen vreemden. In de schoonfamilie doen de typische donkere ogen de ronden, maar ook ik stond vroeger gekend om de doorborende doodsblik. Die moet ik misschien maar eens terug wat trainen ... en dan niet alleen voor jonge snoodaards. Menig volwassene verdient er ook eentje, maar dat is een ander verhaal. Intussen zijn de kindertjes terug naar binnen om creatief te gaan wezen: het speelkwartiertje is al om.
Intussen zijn mijn eigen koters ook creatief bezig op hun eigen manier: komt kleutermans hier net binnen met zijn haar in staartjes en OK, langharige jongens kunnen ook wel eens een staartje maken - al doen ze dat zelden, maar dit waren zo 2 echte meisjesstaartjes en hij guitig gibberen natuurlijk. Hup, terug weg: komt hij terug met maar 1 (Mozart)staart, maar wel met 2 speelgoedballetjes onder zijn T-shirt die hij met zijn handen op hun plats houdt en dan zo echt à là model komen showen, ROFL. 't Volgende moment trippelt hij alweer naar boven waar ik zijn broer hoor vragen "en, moest mama lachen?" en nu hoor ik gestommel en ik heb daarnet iets opgevangen over armbanden dus ik maf me hier nog aan een toneeltje verwachten precies, LOL.
Wedden dat ze deze namiddag in het gezelschap van 2 echte meisjes héél anders zullen doen: tegen dan zijn het vast weer van die echte jongens. Lieve zachte jongens, niet echt macho, maar toch met die typische trekjes en kuurtjes die nu eenmaal eigen zijn aan onze moderne mannen. Het zijn mijn schatten en ze vormen de grootste rijkdom ... en in mijn hoofd weerklinken nu heel andere stemmen, maar dat zijn jullie zaken niet. :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten