Reclame op de buis. Zap. Meisje dat op een vensterbank zit uit te kijken over de lagere gebouwen rondom ... Flits: herinnering. Tienermeisje in de jaren 80, net zo op een vensterbank naar buiten kijkend. Dat strookje lucht dat mijn leven zo vaak aangenamer maakte. Was het dan toch goed om op een 7de en hoogste verdieping van een appartementsgebouw te wonen? Het was vooral een voordeel dat mijn raam uitkeek op een open stukje lucht. De liefde voor die lucht en het urenlang kunnen kijken naar de wolken waren mijn manier om me recht te houden: al die uren van verveling in de klas werden er draaglijker op als ik aan het raam kon zitten. Wegdromen is zoveel makkelijker als je dat strookje lucht kan zien. Liefst blauwe lucht, eventueel met mooie witte wolkjes waar je zo heerlijk allerlei vormen in kan zien. Het is een stukje verworven vrijheid. Kijken naar de sterren is net zo zalig. De bijna volle maan die gisteren aan de hemel stond, was prachtig mooi ... Vannacht zo rond 1 uur was ze omgeven door een soort van "pruik" zoals ze tussen de donkere wolken hing.
Als ze gesluierd is, vind ik haar ook prachtig, al heb ik het liefst dat ze haar volle praal gewoon onomwonden tentoonstelt.
Weidse uitzichten geven me een gevoel van vrijheid. Daarom vind ik het ook zo zalig om op het strand te wandelen als de meeste mensen al naar huis zijn of nog in hun bed liggen. Niets zo zalig als het kunnen blijven kijken tot voorbij de verte, tot diep in het hart, tot tussen de wolken of de golven ...
Foto's van watervallen bruisen van energie, foto's van plantaardige groene weidsheid geven rust, foto's van de lucht beïnvloeden mijn ademhaling, maar de reële taferelen geven me zoveel meer. Wat doe ik hier nog? Hup, opladen met verse sterrenenergie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten