Zwemmen is mijn lievelingssport. Ik zwem dolgraag. 'k Ben er eerlijk gezegd ook best goed in - zolang ik bij schoolslag blijf dan toch. Soms wou ik dat ik vlinderslag en crawl kon, maar ik geniet toch van elke lengte schoolslag en heb vanmiddag ook weer mijn kilometertje afgelegd.
Daarnet bedacht ik dat mijn leven wel wat weg heeft van een eindeloze stroom waarin het vaak zwemmen of verzuipen is. Ja, ik zwem graag, ik kan het ook, maar het is niet altijd even fijn.
Net zoals ik vanmiddag met veel tegenzin vertrok naar het zwembad, zijn er wel meer dingen in mijn leven waar ik al tegenop kijk als tegen een berg. Helaas zijn het niet altijd dingen waarvan ik weet dat ze me goed gaan doen. Zwemmen doet deugd, dat weet ik gewoon. Daarna ben ik vaak wel moe, maar op een goede manier.
Niet van die afgematte, afgepeigerde vermoeidheid die je wel voelt als je moet doen wat je kan om niet definitief kopje onder te gaan.
Goh, wie me wat kent weet het al wel: ik sakker veel op het leven, maar toch, ja ja, toch heb ik een grote levenslust en levenswil in me. Op de momenten dat het er echt op aan komt dan zal ik alles geven, maar toch zijn er dan ook wel eens van die droomgedachten zoals: "als ik nu eens op dat eilandje kon geraken en uitrusten met een heerlijk versgeperst fruitsapje en ... blub, o ja, ik moet zorgen dat ik niet verdrink" en dan neem ik een diepe teug zuurstof om even alle waterstofatomen rondom me tot waanzin te drijven, want die willen natuurlijk niet dat hun hoeveelheid volgepompt wordt met de minderheidsgroep in het water: al die zuurstofbellen. Wie weet kan ik het water er wel mee omzetten in iets anders. Nu ja, misschien toch maar beter niet. Waterstofperoxide is wel ontsmettend, maar ik denk dat het toch maar best is daar niet in rond te zwemmen en dan niet alleen omwille van het feit dat het ook een blekende werking heb waar ik totaal geen nood aan heb. (Als er iemand voor adel kan doorgaan omwille van een bleke huidkleur dan ik wel.) Nu ja, mijn fantasie slaat weer op hol en de vergelijkingen benemen mijn lezers mogelijk al de adem dus ik zal hier maar terug wat meer zuurstof op jullie loslaten.
Deze blog is ook een manier van eens flink uitademen. Mijn brein neemt vaak een loopje met me en ik kan beelden verzinnen alsof het niets is. Toch heb ik al een poosje niets meer gepost.
Vandaag vliegen de zinnen echter op mijn scherm in zo'n tempo dat ik jullie makkelijk nog een weekje kan entertainen met de vruchten die dit oplevert. Hier en daar zal er nog wel een bruin plekje weg te snijden zijn of wat water te sproeien vooraleer ik ze durf oogsten, maar ze zijn er. Zonder kopje-onder-gevoel en met een heerlijke pfieuw kan ik nog eens iets posten.
Intussen zwem ik ook verder - momenteel figuurlijk, overmorgen nog eens letterlijk. 'k Heb het nodig om op adem te komen. Nooit gedacht dat uitademen een mens zo kon opladen, maar het besef groeide toen ik vorig jaar een alternatieve behandeling kreeg bij een kinesiste - of eigenlijk "manueel therapeute" - die me leerde om door te ademen (al dan niet in combinatie met visualiseren) mijn kopzorgen letterlijk en figuurlijk van me af te zuchten. Het hielp onwaarschijnlijk goed dus k zou nog eens wat meer moeten verzuchten. Bij deze: ZUCHT.
Zo zie. Morgen post ik één van mijn andere zaaisels (nee, niet zaagsels, maar gezaaide pitjes) die vandaag het virtuele blad vulden zoals een regenbui alles nat kan maken en een zuchtje wind de twijgjes kan doen buigen. Die sprokkels zijn een begin ...
Nu besluit ik echter met een echt typisch tekenfilmwoord:
EINDE.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten