Open stroom

Nog eens over het thema dat één van mijn stokpaardjes lijkt te worden: hoogsensitiviteit.

Je zou het kunnen omschrijven als een verhoogd openstaan voor prikkels. Onze oudste zoon die ik intussen al vaak hypersensitief noem, heeft zo zijn perioden waarin het zich meer uit en andere waarin het gewoon "aanwezig is" en dan valt er makkelijker mee om te gaan, maar het is nu eenmaal een feit dat het er altijd is. Het is bij hem ook altijd heel duidelijk aanwezig geweest, al van meet af aan. Zoals iemand het enkele maanden geleden prachtig formuleerde, zijn àl zijn zintuigen veel sneller geprikkeld dan een "doorsnee" medemens. De gevolgen zijn dat ik heel veel rekening hou met dingen zoals eten en kleding enz. en ik krijg van anderen vaak onbegrip te horen, maar ik wéét dat het nodig is.

'k Argumenteer al niet eens meer met mensen die het daar niet mee eens kunnen zijn. We hebben telkens weer aan den lijve ondervonden hoe het is. Beeld je trouwens maar eens iets in dat jij niet fijn of beter nog echt erg vervelend vindt en bedenk dan hoe het zou zijn als net dat van je verwacht zou worden, keer op keer. Combineer het dan nog met wat andere vervelende dingen en ik denk dat we zo stilaan een beetje in de buurt komen van een tikkeltje begrip.

No offence en mijn verontschuldigingen bij voorbaat aan degenen die er wèl begrip voor hebben, maar velen snappen dit niet. Zij die er zelf mee (of tussen) zitten die wéten het: hoogsensitiviteit is gewoonweg echt niet vanzelfsprekend en krijgt al gauw allerlei negatieve adjectieven opgekleefd: lastig, moeilijk, flauw, ambetant, ... en goh ja, die kantjes zitten er vanuit een bepaald oogpunt vast wel aan, maar je mag het eigenlijk niet zo zien - al verzucht ik ook wel meer dan eens dat het allemaal wel simpeler zou kunnen, maar ja: het zou toch niet hetzelfde zijn en ik denk zelfs dat ik de keuze niet zou willen krijgen om mijn "rijke" complexe leven te ruilen voor een "simpel", al was het al maar omdat het gewoon niet in mijn aard ligt om daar zomaar genoegen mee te nemen. Gevoeligheid maakt een mens overigens ook veeleisend, jazeker, maar dat mag niet gezien worden als hoogmoedige arrogantie: het andere niet verdragen, sluit gewoon uit dat je er laks over kan zijn. Je kan niet zomaar eender welke trui kopen, want de meeste wol die pikt. Je kan niet zomaar eender welk eten binnenwerken, want van sommige dingen ga je gewoon kokhalzen. Het maakt allemaal wel degelijk uit.

Elk detail kan van belang zijn. Dat kan zeer zeker ook in positieve zin zijn. Zoals ik een half leven geleden al tegen een vriend zei: de details maken het kunstwerk tot wat het is! :)

Anderen ondervinden trouwens maar een heel klein beetje van het hoe wij hier leven en ik ga het echt niet elke keer allemaal uit de doeken doen: thuis kan ik er perfect op inspelen, maar elders is dat meestal een ander paar mouwen - of euh, doe maar meteen mouwloos, want wie weet zitten de armwarmende buizen ;) niet goed en dan speel ik maar liever op zeker. :P

Soms is het nog het makkelijkste om een aantal dingen gewoon praktisch NIET tegen anderen te zeggen. Dan komt er ook geen gedonder van. Al dat gezever daar hebben we zeker geen zin in dus zwijgen we maar meteen. Nu ja, gelukkig heb ik mijn pen als uitlaatklep en zelfs zwijgen is iets dat ik met de jaren wel wat heb afgeleerd, maar ik denk dat vele sensitiefjes het doen: gewoon niets doen of doen alsof er niets is, zelf allerlei extra zaken onzichtbaar incalculeren om de dingen draaglijk te houden en zich als gewoon voordoen, want dat wordt immers verwacht ... en verder zwijgen.

'k Denk wel eens dat hoogsensitiviteit daardoor zo ongekend zou kunnen zijn: we worden al zo moe van al die prikkels en dan maar telkens weer moeten uitleggen wat en hoe dat gaat gewoon afmatten. Spreken is zilver. Zwijgen is goud. Laten we zeggen dat er toch nog een platina bestaat ook ... en dat is het geschreven woord voor mij, want dat vloeit er veel makkelijker uit. Ergens vind ik ook dat communicatie ook hier enorm belangrijk is. Het feit dat we wel degelijk kracht kunnen putten uit wetenschap dat er verwante zielen zijn, doet velen deugd. De bespreekbaarheid en het delen van ervaringen en kennis kunnen maar maken dat de dingen anders en beter kunnen. Ja, ik wil ijveren voor een betere wereld. Idealist tot in de kist, maar die laatste moet nog lang niet besteld worden: ik heb nog heel wat om voor te strijden. Vaak voel ik me een pioneer. Leg maar weer eens uit waarom de kinderen het zo moeilijk hebben met voor anderen ogenschijnlijk onnozele dingen, probeer maar weer eens een broek te vinden die draagbaar is, enz., enz. ... en dan heb ik het nog enkel en alleen over de hoogsensitiviteit hè. Er komt nog meer bij kijken in de combinatie met onze oudste zoon zijn hoogbegaafdheid, maar daarover ga ik nu niet uitweiden.

Het is in elk geval - zeker voor mij als mama - best wel een arbeidsintensief leven. Anderzijds zou ik het niet anders willen en 't me niet anders kunnen inbeelden: onze jongens zijn mijn grootste schatten. 't Is ook mooi hoe ze me vaak dingen kunnen doen (in)zien op een andere manier dan wat de wereld "gewend" is.

Juist, ik spreek hier plotseling al in het meervoud, over onze beide zonen dus. Inderdaad, het is geen typfout en sommigen verwondert het vast niet: onze jongste zoon is volgens mij ook een sensitiefje. Hij is nu 4 jaar en hij is ook altijd wel gevoelig geweest, maar toch heel anders dan zijn broer. Als baby/peuter was hij zelfs vrij "hevig", maar hij heeft op zijn 2 jaar een klik gemaakt naar het denken en toen een duidelijk keerpunt gekend. Bovendien merk ik dat hij weer heel erg veranderd is deze zomer. Ons kleuterkereltje gaat steeds meer dezelfde richting uit als zijn broer, al manifesteert het zich bij hem soms anders. Sommigen zeggen dan dat het bij de jongste komt doordat hij het voorbeeld krijgt, maar als ik de verschillen zie dan weet ik gewoon dat het niet waar is: hij is volgens mij van nature ook hoogsensitief en vanzelfsprekend zijn er veel verschillende manieren van gevoelig zijn en dit al dan niet uiten. Natuurlijk komen de goed(bedoeld)e adviezen van alle kanten, maar intussen weet ik wel al wat - voor onze kids - het beste is en wat ik (nog) niet weet dat zal ik dan wel uitzoeken. Sommige dingen zullen we gewoon zelf met vallen en opstaan moeten ondervinden. Voor veel dingen zijn we 't al gewoon geworden. Wat wel heel erg moeilijk is, vind ik het feit dat ik het allemaal weet en dikwijls zelfs beter weet, maar dat ik toch steeds opnieuw tegen een enorme muur van onwetendheid en onbegrip blijk op te lopen.

Nu lees ik net ook nog: "Het zou kunnen dat hooggevoeligen meer neurotransmitterreceptoren hebben" en mijn eerste gedachte was dat 't nog meer ramen en deuren open zal gooien. Na een momentje van bezinning besefte ik echter dat 't niet zo is: die zijn namelijk al open en daar valt niet aan te veranderen. Je kan er hooguit hier en daar een gordijntje in hangen, maar echt sluiten kan je ze zomaar niet: alle prikkels die erdoor naar binnen stromen die zijn vaak wel fel, maar dat hoeft niet altijd negatief te zijn. Het kunnen net zo goed prachtige bloemenaroma's zijn. Er is helaas ook veel stank in de wereld, figuurlijk zo mogelijk zelfs nog meer dan letterlijk. Wie weet mogen we het beeld van Jean-Baptiste Grenouille in "Das Parfum" van Patrik Süskind wel eens analyseren vanuit een ander standpunt, maar dat zou ons nu te ver leiden. Even terug naar ons huis, waar de gordijntjes hier en daar wat van de binnenstromende prikkels filteren. Het beeld van de open ramen en deuren heb ik trouwens uit artikel van Weleda over hoogsensitiviteit (gepubliceerd in hun laatste herfstnummer) en die tekst is overigens heel erg interessant, al bevestigd het enkel wat ik al wist.

Zo gaan er vast nog dingen bevestigd worden, maar ik ga een punt zetten achter dit relaas en hou de rest voor een volgende keer. Anders heb ik een boek volgeschreven voor ik het weet. ;) Het is al een lang relaas geworden en vanzelfsprekend was ik dit niet van plan, net zo min als het mijn bedoeling zou zijn om anderen te overprikkelen, maar mijn pen wil wel eens overijverig worden en wat te erg meegaan in mijn enthousiasme.

Punt dus.

PUNT.

.