Eat this

In mijn vorige "artikel" heb ik al een enorm epistel afgestoken over hoogsensitiviteit en ik ben er nog lang niet over uitgepend.

Zo kom ik nu weer met - een volgens velen vast "ongelooflijke" -theorie aanzetten (en laat de wetenschap er nog in meegaan ook): een gebrek aan inspelen op hoogsensitiviteit kan een gevoelig mens letterlijk ziek maken. Dan heb ik het niet over depressies, maar puur over virale grieperigheid en echte fysieke kwaaltjes zoals keelpijn en hoofdpijn die het gevolg kunnen zijn van stress. Vaak gepaard gaande met koorts. Bij onze zoon is dit al meer het geval geweest. Al die tijd was er maar weinig begrip voor en ik kreeg steeds weer de vraag of er niets anders (onderliggends?) aan de hand kon zijn. 'n Mens zou zich ten langen leste nog schuldig gaan voelen over de vele tekortkomingen die we dan blijkbaar toch ergens over het hoofd moeten zien, maar mijn hart zei me dat ik beter wist en het had gelijk.

Intussen is het met 2 bloedonderzoeken bevestigd: we hebben een kerngezonde 10R in huis en hij heeft perfecte waarden qua ijzer, vitamines en de hele santeboetiek. Oef, wat een opluchting.

Toch valt hij keer op keer weer sneller ziek dan andere kinderen en van iets waar een ander gewoon enkele dagen wat ziek is, ligt hij wel makkelijk een week onderuit. Waarom dan toch? De vraag bleef zo vaak terugkomen en de situatie is gewoon niet fijn, maar toen zoonlief na amper 3 weken school al een tweede keer ziek werd, was de maat vol. Al 2 jaar heb ik de jongens meer thuis gehad dan op school en ik werk ze zelf wel bij, dat is zeker het probleem niet, maar het weegt en de vele vragen bleven zich opstapelen zodat we vorige week uiteindelijk toch wel een bloedonderzoek moesten laten doen.

De waarden waren over het algemeen goed, maar wat niet in orde bleek te zijn, was zijn sedimentatie. Dit is de bezinking van het bloed. Dat kon wijzen op een infectie, wat niet onlogisch was, vermits hij ziek was. We moesten afwachten tot hij echt weer gezond was en nog een tweede bloedonderzoek laten uitvoeren. De eerste resultaten tonen al aan dat zijn sedimentatie prima in orde is en dat het dus puur omwille van de virale infectie die hij toen had zo'n hoge waarde was. Alles is weer in orde: onze zoon is kerngezond.

Hoe leg je het dan uit? Tja, wie het niet begrijpen wil of een puur rationele verklaring eist, zal het mogelijk nooit kunnen vatten, maar het komt er op neer dat hij met veel meer "zit" dan anderen en dan sneller onderuit kan gaan doordat hij zo gevoelig is. 'k Bedoel niet gevoelig voor stofjes of zo, maar gewoon volledig hoogsensitief, op alle vlakken. Juist ja, onze oudste zoon is niet zomaar zo vaak ziek, maar valt vaker ziek dan anderen net omdat hij vaker overprikkeld geraakt, door zijn hoogsensitiviteit. Puur zoals ik ze eerder al heb beschreven: zintuiglijk veel sneller geprikkeld zijn dan een "doorsnee" mens. Daarbovenop komt dan ook nog dat hij een enorme denker is en hij denkt wel eens te ver door en draait zichzelf dan zo op dat hij totaal in de knoop kan slaan. Dan vermindert zijn weerstand en neemt hij als eerste over wat er zoal door de lucht vliegt - en niemand kan ontkennen dat er op scholen, sportclubs e.d. op dat vlak véél gratis te krijgen dus we hebben hier al wat zien passeren.

We gaan er ook geen kasplantje van maken, maar we moeten gewoon altijd met meer dingen rekening houden dan anderen.

Niet dat hij zo'n abnormaal raar geval is, nee, het is een heel gezonde gewone jongen waar op het eerste zicht niets anders aan is en toch merk je soms dat er wel iets moet zijn, maar het is dan moeilijk om er de vinger op te leggen, want wij kunnen niet voelen wat hij voelt. Hij voelt het anders en hij voelt meer, maar zoals gezegd moet dat zeker niet altijd negatief zijn.

Wel spreekt vanzelf dat dit van zo'n kerel ook veel vergt. Het is zelfs zo dat het zijn weerstand wel eens vermindert en dat maakt hem ook fysiek vatbaarder. Het kan zijn dat iets hem heel erg dwars zit en dat hij daardoor dan letterlijk te veel aan zijn hoofd heeft, er de buik van vol heeft, enz. en dan effectief weer eens het felst getroffen slachtoffer is van eender welk passerend virusje en dan begint het weer: keelpijn, koorts, ... en we blijven telkens maar weer hopen dat het nu eens langer uit zal blijven, maar ik hou mijn hart vast en weet dat ik er voor hem en zijn eveneens gevoelige broertje moet zijn. KleutRmans is anders dan zijn grote broer, maar hij is ook duidelijk een kereltje dat de zorgen van de wereld op zich neemt. Tot mijn verbazing wou hij trouwens kost wat kost meegaan bij de 2de bloedafname. Niet zomaar om te supporteren voor zijn broer, maar om zelf te kunnen kijken hoe heldhaftig die dat liet doen en vooral ook om zichzelf gerust te stellen: te vergewissen van wat er exact mee werd bedoeld en wat die dokter eigenlijk met zijn broer uitspookte. Hij had voordien ook al gezegd dat hij dat nooit wil laten doen, bloed prikken. Nu ben ik daar zelf ook helemaal niet zo goed in en ik vermijd het liever als het even kan, maar ik heb wel veel geleerd uit de cursus haptonomie en kan mijn kids dus prima begeleiden. Beter dan ik het voor mezelf doe. Voor mijn kinders kan ik zowat àlles.

We proberen ze te helpen er voorbij te voelen en denken, geven ze een hand of andere steun en praten ze erdoor.

Liegen doe ik niet. 'k Ben voorstander van openheid en eerlijkheid, ook al duurt dat het langst. 'k Leg dus zoveel mogelijk uit aan de jongens en als ze een directe vraag of opmerking maken dan dan zal ik daar zo eerlijk mogleijk mee omgaan. Als onze jongste dus zegt dat hij dat nooit bloed wil laten trekken dan moet ik wel uitleggen dat het soms niet anders kan. Anderzijds is er ook zoiets als de waarheid even uit de spotlights houden vanuit de wetenschap dat 't beter is: ik had dus wel (tot op de "doomday" zelf) verzwegen dat we nog voor een 2de bloedafname moesten teruggaan. Uit schrik dat onze 10R zich zo druk zou maken dat hij terug onderuit zou gaan. Stel dat hij het een week op voorhand had geweten dan zou hij zich zeker enorm hebben lopen opdraaien. Al die onnodige stress zou nergens goed voor geweest zijn, integendeel. De dag zelf heb ik 't met een klein hartje gezegd. Hij hield zich stoer en cool, maar tegen dat het zover was, steeg de spanning: hij was duidelijk wel zenuwachtig. Toch was dit verbazingwekkend "binnen de perken" en het ging allemaal heel vlot. De kinderarts haar aanpak en de babynaaldjes hebben zeker ook hun steentje - of in dit geval wat "bloeddrupjes" - bijgedragen. KleutRmans was voorbeeldig stil en keek toe. Hij dacht er het zijne van en vond 't wel 'bweuh" maar heeft precies toch ook ingezien dat het nog wel meeviel. 'k Denk dat hij het voor zichzelf moest weten.

Een druivensuikertje voor elk van mama en na afloop ook nog wat letterkoekjes van de dokteres: een geslaagde operatie. ;)

De volgende dag mocht ik telefoneren en alles was prima. De opluchting dat onze 10R een kerngezonde, sportieve kerel is, was groot, maar toch voel ik dat er nog veel vraagtekens zullen blijven rijzen, zolang hoogsensitiviteit niet meer in de kijker komt te staan. Hoe omschrijf je dat nu ook hè? Enerzijds denk ik dat ik er boeken over kan vullen, anderzijds sta ik vaak zonder woorden. Het is voor ons een leefwijze geworden, waarin we ons al hebben afgestemd op de juiste dosis prikkels. Af en toe moet er worden "bijgetuned" en dan kan er iets meer of net iets minder. Kleding, voeding enz zijn allemaal zaken die een mens zintuiglijk kan waarnemen. Net als muziek. Daar kan je het misschien mee vergelijken: als wij een melodie irritant vinden dan willen we er immers ook niet op een hoog volume naar moeten blijven luisteren. Het inlevingsvermogen van mensen ligt vaak te laag, maar ik ga het blijven beschrijven tot anderen het ook inzien. Door botheid kan er veel kapot gemaakt worden, maar met de juiste stimulans kan dit ook openbloeien tot de mooiste pracht.

Tja, ons kind eet "anders" en hij is smal, aan de lange kant en vaak ziek, maar we leven ermee en hebben eigenlijk zoveel geluk dat hij is zoals hij is. We hebben niet te maken met een ernstige afwijking of ziekte, we hebben een kerngezond kind.

Mensen zoeken zo vaak problemen waar ze niet zijn en doen hun ogen toe voor waar ze aandacht aan mogen besteden. Zelf wil ik de zaken zoals ze zijn onder de aandacht brengen, maar krijg dan vaak de reactie dat ik er meer van maak dan het is. Het onbegrip naar mijn kinderen toe, treft ook mij. Zelf ben ik zeker - en misschien maar gelukkig - ook hoogsensitief. Toch worden er altijd andere verklaringen geopperd, omdat die voor anderen blijkbaar aanvaardbaarder zijn. De laatste tijd kan ik daar ongelooflijk kregelig van worden. 't Is eerlijk gezegd soms ook afzien hoor, als je weer eens de vraag krijgt of je kind misschien voedingstekorten heeft terwijl een heel deel van mijn energie opgaat aan het (maar weer eens) uitzoeken van een uitgebalanceerd menu dat hij kan en wil eten. Er kruipt meer werk in en dan krijg ik maar weer eens commentaar.

De labels die ik hanteer zoals hoogsensitiviteit en hoogbegaafdheid die heb ik leren appreciëren omdat ze dingen bespreekbaar maken, maar er worden heel gauw andere labels gebruikt. Vaak verwijzingen die erg pijnlijk zijn voor iemand die gevoelig is.

'n Verwend nest? 'n Moeilijk kind? Gewoon een heel gevoelige en verstandige kerel die niet alles doet zoals de "standaard", maar hij is fantastisch.

Mijn kind, schoon kind? Zeker weten. 'k Ontken het niet: het zijn knappe kerels, hihi. Anderzijds wil ik ijveren voor alle kinderen die extra aandacht nodig hebben door hun hooggevoeligheid en/of hoogbegaafdheid.

Onze zoon krijgt wat hij nodig heeft. Het staat nu zwart op wit dus wie me nog durft te zeggen dat mijn kind niet goed eet, kan die waarden eens onder zijn/haar neus krijgen. Nu ja, eens ik de kopie krijg dan toch. In elk geval had ik veel zin om te roepen: "eat this" en eens heerlijk te genieten van 't feit dat ik het wel degelijk bij het rechte eind had en heb. Daar sè! De vele onwetenden kunnen er allemaal eens achter komen met hun kritiek. 'k Sta niet alleen met mijn mening en ik weet dat er nog velen zijn die op begrip wachten. Hopelijk kan ik met mijn virtuele stem een steentje (of wat dan ook) bijdragen.

Dit was nog zeker niet mijn laatste tekst over hoogsensitiviteit.

Stay tuned. Pas het volume wel zelf even aan naar eigen behoefte. ;)