Age matters!

Age matters, hell yeah! Al wie anders beweert die heeft een verborgen agenda. ;)

De ervaring leert me dat degenen die zeggen dat leeftijd er niet toe zou doen toch wel vaak behoren tot één van de volgende twee categorieën: er zijn enerzijds de oudere bokken die nog wel een jong blaadje lusten. Anderzijds heb je de jonge grietjes (en/of jonge snaken) die vooral niet willen toegeven dat ze nog maar halfwassen zijn en die er op uit zijn om dingen te doen waarvoor hun leeftijd nog onder de vooropgestelde grens ligt. Bij die laatste categorie heb ik (vanzelfsprekend) zelf ooit ook nog gehoord. Intussen ben ik gestaag op weg ... nee, niet naar de oude bokkigheit - in mijn geval zou het dan vrouwelijk dus "geitigheid" moeten zijn en er is veel aan dat woord dat me niet aanstaat dus daar ga ik NIET voor ...

Tja, waar ben ik dan naar op weg hè? Op naar "the Ballad of Lucy Jordan" (zware hint aan goede verstaanders die de song van Marianne Faithfull kennen) en euh, misschien wat midlife crisis? Hoewel ik daar nog van wil afzien. Crisissen zijn er al meer dan genoeg. Midlife daar zit ik nog niet aan. Ah nee hè, want ik ben van plan om een stokoude doos te worden. ;) LOL.

Och ja, jarig zijn. Vroeger zat ik te zeuren om feestjes en nu heb ik al zoiets van "laat maar ..." dus ja, de leeftijd doet ertoe, maar laten we hem maar wat met de mantel der liefde wegmoffelen en de we doen gewoon alsof de fysieke aftakeling puur onzin is. Je bent zo jong als je je voelt, of beter nog: als je dènkt dat je bent. Denken kan ik nog als de besten. Verjaren gaat me al iets minder vlot af. 't Zal wel een fase zijn. Alles gaat voorbij.

Aha, alles!?! De zwaarmoedigheid zou dus ook ooit eens moeten overgaan. Melancholische mensen die wel kunnen feestvieren. Het kàn. Het is me zelfs al overkomen. Het fuifnummer dat ik ooit ben geweest, leeft nog ergens diep in mijn herinneringen. Mooie, fijne dagen en nachten waren dat. Nu heb ik echter meer nood aan mijn schoonheidsslaapjes en zelfs dat houdt de vergrijzing niet tegen. De haren die wit werden die zijn nu niet meer zichtbaar. Aan kleurspoelingen en verfbeurten verspil ik tijd nog geld. De dode draden werden gewoon hardhandig uitgerukt. Intussen moet ik er echt eens mee leren stoppen. Straks sta ik hier nog volledig kaal. Dat zou ik niet zo fijn vinden. Zelfs gewone korte haren bezorgden me al nachtmerries. Lange lokken dus ... zolang het nog kan.

De rimpels vallen nog mee - denkrimpels daar ben ik zoals het een piekermensje past gewoonweg mee geboren ;) en verder zie ik er nog wel relatief kreukvrij uit. Niks botox, geen facelifts. Gewoon puur natuur. De jaren zijn te zien, maar ik ben nog niet af te schrijven. Van mijn geschrijf zijn jullie ook nog niet af.

Morgen is de grote dag: ik zet alvast nog eens wat muziek op. Faithfull mag haar sportscar & Paris houden. Parijs is nooit zo mijn stad geweest - en toch ben ik er vaker naartoe gegaan dan naar de steden die me wel lagen. Met uitzondering van Köln. Niet voor het Keuls water, maar ik was al meer in Keulen dan in eender welke buitenlandse stad. Het chocolademuseum, de Weihnachtsmarkt en zo veel meer en dan heb ik er nog heel wat niet gezien. 'k Ga vast nog wel eens terug. Wat muziek betreft, kan ik meteen voor die regio gaan, want 'k kies nu weer eens voor de Keulse Wise Guys waar ik intussen een mega-fan van aan het worden ben. Ditmaal speel ik even loeihard een nummer van hen dat wel voor mij geschreven lijkt: pure "Aidualc" van achter naar voor. ;)

Daarna misschien nog eentje over 'n Rollbrett (ofte skateboard) en na al dat Kölsch misschien nog enkele andere van hun Duitstalige puur gezongen (a capella) muziek. Het verschil met de feestjes van een half leven geleden ... och ja, wie weet zal ik tegen dat mijn leeftijd zich nog eens verdubbeld zelfs nog aan de klassieke muziek toe blijken te zijn, maar voorlopig hou ik van de combinatie van zoete en/of kletterende klanken en frisse vrolijke (en vaak grappige) noten die ik in deze muziek zo kan appreciëren.

Het leven wordt er op slag een beetje kleurrijker op. Morgen ga ik vast de hele dag hun muziek durven draaien ... Mijn manier van 'n feestje: mezelf opvrolijken is het cadeau dat ik mezelf dit jaar eens ga geven. Wie mee wil genieten zoekt hun muziek maar eens op via youtube en dan is het toch meteen een beetje een feestje. Gedeeld leed ;) en gezamenlijk genieten hè. Over de LAT-relatie die mijn lezers op die manier enigszins met me opbouwen een andere keer misschien meer. Nu eerst "Radio" eens loeihard draaien zie. Daarna nog wat verjaardagsmuziek en och, wat telt, "ist das jetzt und hier", ganz egal ob ihr euch das alles anhört oder nicht: ik geniet er in elk geval met volle teugen van. Enfin, met slokjes water dan toch. :P

Als iemand zich geroepen voelt om vers sap te brengen dan is dat ook zeker welkom: "Sientje puur" voor 'n keertje graag. :)