Martijn had een schaartje,
dat WOU niet knippen,
Martijn had een mesje,
dat WOU niet snijden,
Martijn had een touwtje,
dat WOU niet knopen,
een ZWAARD, een ZWAARD
en nu hard lopen!
Rond deze tijd van het jaar beginnen de jongens altijd wat meer de vechtersjas uit te hangen. 'k Heb twee brave en rustige zonen, maar zo af en toe komen de kuren wel boven en rond Sint-Maarten dan borrelt er altijd vanalles. We vieren dit feest niet (meer) en onze gretige kerels kijken al uit naar de Sint, maar toch blijft het een feit dat het najaar altijd bol staat van de ridderlijke "kleng-boem-bam-TSJING-tsjing-knots-klets-kletter-brul-dzeng-gabaam"- vechtpartijtjes. "Spelevechten" weliswaar, maar ze gaan elkaar toch af en toe met hun (houten) zwaarden te lijf en mijn arm hart krimpt dan helemaal in elkaar. Op zulke momenten vraag ik me af waarom ik geen twee rustige lieve (boekjes lezende) prins(es)jes heb.
Het moet er ook uit kunnen en mogen natuurlijk. Zelf zouden we ook beter eens wat meer stoom aflaten, maar als volwassene doe je dat niet meer zo. Nu ja, mannen misschien wel nog meer: dat zijn immers grote kinderen hè. Het ouder- en vooral vaderschap is een geweldig excuus om terug met al die leuke dingen te spelen hè. Mama "mag" (en zal) nadien het slachtveld opruimen (grmbl) en de eventuele gewonden verzorgen, troosten, laven en voeden. Mmmm, het rollenpatroon zit er al duidelijk veel te fel ingebakken. Jaja, ook bij de moderne jonge moeders is die tendens er nog steeds en zelfs de kinderen van vandaag de dag die doen daar netjes aan mee. Een geëmancipeerde moeder zoals ik probeert vanzelfsprekend om daar wat meer evenwicht in te brengen, maar geen mens moet mij nog komen vertellen dat de verschillen tussen jongens en meisjes enkel fysiek zijn en dat gedoe over "aangeleerd gedrag" daar heb ik toch ook mijn vraagtekens bij. OK, mensen zullen een jongen en een meisje anders benaderen - meer dan ze zelf beseffen zelfs - en toch zijn er veel dingen die nu eenmaal eigen zijn aan. In hoeverre iets vanuit de omgeving gestimuleerd of aangeboren is dat lijkt me in vele gevallen erg moeilijk te bepalen, maar het is gewoon een feit dat de meeste meisjes meer naar de poppen pakken en de meeste jongens toch wel vechtspelletjes doen. Meisjes die vechten die doen dat anders dan jongens - en dan heb ik het niet (enkel) over het slinkse venijn of het vals aan de haren trekken. Jongens die met een pop spelen die gaan haar niet alleen maar lief bemoederen. Ze zijn in staat er oorlogje mee te spelen. Ja, er zijn meisjes die hun pop - of die van de kleine zus - aan de totempaal binden om er een indianendans rond op te voeren en er zijn jongens die liever op ballet gaan, maar dat blijven (nog steeds) de uitzonderingen.
De voorbeeldfunctie die volwassenen geven is zeker van groot belang en ik hecht er zeker veel waarde aan, maar toch zijn er ook intrensieke kenmerken waar te nemen bij kinderen.
Even terug naar het alledaagse hier en nu: wij staan - echt - niet alle dagen met zwaarden rond te hakken - gewoon zo eens om de week is voldoende ;) hè - en we verkondigen een zeer duidelijke boodschap TEGEN geweld en toch staan die kinderen hier met zwaarden te slaan. Moest ik ze maar verbieden? Nee hoor, laat ze maar eens flink tekeer gaan en ze mogen zich uitleven, zolang ze maar het verschil beseffen tussen spelen en realiteit. Ze weten wat pijn doet en wat kan, ze leren er ook grenzen mee afbakenen en ze verleggen hun vaardigheden op een ander niveau. Het moet niet altijd allemaal mentaal zijn, integendeel, dit moet kunnen - ook al heeft mijn moederhart moeite om het te doorstaan. Moeders lijden nu eenmaal en nemen hun lot erbij, maar het zijn ook zij die hun kroost met zachte maar ferme hand leiden. Als een stalen vuist in een fluwelen handschoen soms zelfs. Moeders zullen altijd zorgen. Zich zorgen maken ook wel, maar ook zorgen voor, opvoeden, organiseren, regelen, ... en zoveel meer. Vaders die een kind alleen opvoeden gaan trouwens veel meer moederen, maar het is ook nodig dat een kind al eens die wildere gekke vaderrol voor zich ziet en met papa, neef of nonkel kan dollen en rollebollen. Het idee dat een mens principes inruilt naargelang er meer ervaring is, schrikt menigeen misschien af, maar toch is het mooiste avontuur dat er is om mee te groeien met je eigen kinderen.
Tsjing tsing klang. ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten