Twinkeling

Theater, boeken en muziek zijn gewoon zo fijn, die horen in ons leven - en ik zing nu hele dagen "dat het leven leuk is, dat het leuk is om te leven" zoals Pieter en Dimitri dat doen in het toneelstuk "Sunjata" dat ze spelen in het kader van de reeks van W@ = D@ en waarvoor ik kaartjes geboekt heb. Nu ja, ik zing iets minder zuiver ;) en het zal andere misschien op de vlucht doen slaan, maar ik ben gewoon heel goed geluimd.

Eindelijk vond ik nog eens een toneelstuk waar onze beide kinderen, ondanks hun leeftijdsverschil, van gaan kunnen genieten en ik geniet er nu al van.



Dat refreintje galmt door mijn hoofd en ik wordt er zowaar happy van. Meer nog, dit is zelfs de vrolijkste versie die ik al in weken en maanden van mezelf heb gezien. Wie mij redelijk goed kent weet dat zoiets namelijk vrij ongewoon is, maar ik kan het echt: van eeuwige pessimist naar vrolijk in het leven staande en weer schrijvende (levens)genietster. Zelfs mijn ogen stralen terug - of ligt dat aan wat ik net heb gedaan? Het gaat hier om de kleine dingen met 'n groot effect, nl. een goed gevoel en dat krijg ik o.a. hiervan: gisteren heb nog eens hele kilometer schoolgeslagen ;) èn tickets voor het toneelstuk "Sunjata" geboekt èn mijn haar weer gezond laten knippen enz. ... en nu heb ik vandaag met mijn kinderboek ook weer enkele hoofdstukken vooruitgang weten te bereiken. Ik leef, ik voel de aarde, adem verse lucht, beweeg me vlot door het water, voel de warmte van mijn hart en ook die van het voordeel om met dit weer binnen te vertoeven, heb kippenvel, voel de danskriebels in mijn ledematen en zie de twinkelende schittering in mijn weerspiegelde irissen ... Mijn zieltje heeft een heel goed moment. :)

'n Zonnig humeur ondanks de sneeuw waar ik niet naar uitkeek en waar ik nu op zit te kijken met een gelatenheid alsof ik er vanmiddag niet met mijn fiets door zal moeten ploeteren. Och ja, er zullen veel kinderoogjes door schitteren en dat alleen al is veel waard. Eerlijk gezegd moet ik dat eens meer denken. 'k Weet het wel, maar het besef kan me beter opvrolijken en och, ik ben even immuun tegen mijn eigen pessimisme, want ik heb het hier met hele hoofdstukken zien vooruitgaan. 'k Keek er echt tegenop, maar het kan me even niet meer deren. Er is één ding dat alle mensen willen en we kunnen er zelf aan werken. We maken het onszelf alleen altijd maar zo verrekte moeilijk en zo af en toe lukt het gewoon door even te stoppen en even rond te draaien. Mijn stop-knop die werkt niet echt, maar het doorgaan in een andere richting kan ook helpen en als er één richting is waarin in wel verder wil gaan dan is het deze. Zingen doe ik best als er niemand bij is - of jullie moesten bereid zijn om kaasblokjes in jullie oren te proppen: "More cheese please!" hihi. Tekenen, knutselen en al dat soort kunstigheden daar ben ik ook geen held in, maar mijn pen zal nog veel werk krijgen. Dat kinderboek komt er eindelijk en dan zullen mijn ogen nog veel meer stralen. Ga allemaal maar al een zonnebril halen. ;)