Lang leve de houten knikkerbaan! We hebben hier een hele simpele houten blokkenbaan van Janbibejan en die zorgt telkens weer voor uren speelplezier. Ze kan maanden in de zak in een hoekje verdwijnen, maar dan wordt ze uitgehaald en worden er met de blokken prachtige bouwwerken gemaakt ... Soms worden het kastelen, soms gewone simpele banen, de ene al wat complexer dan de andere. Resterende steunblokken die krijgen de rol van kantelen en "oh!" die prachtige opvangbakjes daar kan je zoveel lol mee hebben. Knikkers zijn een gegeerd goed, want mama bewaard ze in een glazen pot in de kast.
Wat schaars is of met moeite bekomen wordt dat is altijd des te interessanter hè. Ze worden geteld voor ze uitgedeeld worden en herteld bij het opruimen. Knikkers bij de vleet, daar niet van, maar ik heb gewoon geen zin om ze in alle uithoeken terug te vinden op de meest onverwachte momenten. Als mijn hertelling niet klopt dan gaan we samen op jacht naar de verdwaalde gevallen die zich dan meestal wel onder een zetel of kast blijken te bevinden. De appreciatie is ook des te groter als je die knikkers niet als vanzelfsprekend te graaien zet. Sommige knikkers liggen elders: die zijn speciaal en worden zelfs niet eens uitgehaald voor de knikkerbaan. Die worden als een schat bewaard en af en toe bewonderend bekeken en betast.
De fonkelende oogjes van mijn jongens zijn zelf ook precies knikkertjes en dat is mijn grootste rijkdom. De kinderen zijn mijn grootste schatten en als ik ze zo zie spelen met de knikkerbaan, uitbundig lachend, ijverig bouwend en intens genietend dan ben ik zo blij dat ik die mooie momenten kan zien en meemaken. De kleine dingen des levens die maken een groot genot mogelijk. Zouden we daar niet beter de definitie van geluk uit laten ontspruiten? Zoals ik een half leven geleden al zei: de details maken het kunstwerk tot wat het is.
Tijd dus om dat in de realiteit ook nog eens toe te passen: ik ga op zoek naar wat kantelen voor mijn levensbaan en intussen glimlach ik terwijl hier nog 'n knikkerbaankasteel ontstaat.
Knikkers zijn blijvertjes. Al zo'n drie decennia geleden speelden we op leven en dood met de knikkers op de speelplaats van de lagere school. En nu ik er over nadenk, we speelden toen ook met dingen die je nu níet meer ziet op school: biggels en een tol (die we helemaal naar eigen smaak versierden). Je hebt het vast zeker zelf meegemaakt, we zijn generatiegenoten ;-)
BeantwoordenVerwijderenKlassieker ten top inderdaad: "Het knikkerspel was al bekend in de oudheid, ook de Romeinse en Egyptische kinderen speelden ermee." :-)
BeantwoordenVerwijderenKnikkertjes en een bal dat zijn dè dingen die elk kind wel heeft hè.
De bikkels kan je nog vinden hoor, maar niet op de speelplaats: onze oudste zoon heeft ze uitgedeeld met een verjaardagsfeest in het thema ridders. Tolletjes komen ook regelmatig terug boven, maar ook meer in huis. De kindjes kregen bij de geboorte van onze jongste trouwens suikerboontjes met een houten tolletje aan.:-P
Goh, ik zat in een echte meisjesschool en daar werd meer met rekkers gespeeld, maar in die tijd kon ik ook nog "vliegen" en zo - zalig hè!