Tegennatuurlijke vriendschappen

"Je stijl is te zwaar, daar is al genoeg van te vinden, het is niet origineel. 'k Heb je liever als je vrolijk bent, in de luchtige stukjes", zei de critica - die er in slaagde de enkele luchtige hapjes in te ademen en al mijn noeste werk als te zwaar bevonden te schrappen ... en ik dacht: "Mens, je kan de boom in." en ik ging verder. Ja, het ergerde me dat ze het lef had om mijn tekst te gaan omgooien en dat ze blijkbaar niet verdroeg dat ik was wie ik was zoals ik was èn ben. Anderzijds was ze maar één lastig mens waar ik verder nooit meer iets mee te maken heb.

'k Zal niemand verplichten om mijn teksten te lezen, niemand dwingen om te luisteren naar mijn gebazel ;) en nog minder mensen vragen om me te begrijpen, maar ik wil wel vragen om voldoende respect in die zin dat "take me as I am" eigenlijk een overbodige opmerking zou moeten worden. We zijn allemaal anders en ik heb al wel eens "geroepen" dat ik alsmaar een "outcast" ben, "even among outcasts" en goh, dat kan frustrerende momenten opleveren, maar ik zou zeker ook geen doorsnee-mens willen zijn. De standaardnormen liggen me meestal niet zo. 'k Ben liever zoals ik ben ...

Natuurlijk hebben mensen het liever als anderen vrolijk en luchtig doen, maar als het "fake" is dan mogen ze het van mij houden en ik ga niet doen alsof. Jazeker, ik heb donkere kantjes, kan heel melancholisch en depressief overkomen en zelfs zijn. 'k Ben doodeerlijk en ga dus niet zitten pretenderen dat ik de vrolijkheid zelve ben en alles kan weglachen. Toch heb ik net zo natuurlijk ook mijn vrolijke en lichte momenten. Iedereen toch? Of heeft deze vrouw die zichzelf als tienermeisje ooit nog symboliseerde als een half zwarte en half witte contrastvulkaan dat toch op een andere manier? Hoe dan ook: alle mensen hebben positieve en negatieve kantjes. Alle mensen zijn wel eens blij en wel eens droevig, wel eens in een stemming om te springen of dansen en net zo goed wel eens in een rothum waarbij ze veeleer zin hebben om eens fel te ventileren. Degenen van wie je die donkere momenten verdraagt dat zijn mensen die je meestal nauw aan het hart liggen. Degenen die je zelfs nog wil steunen op zulke momenten daar ben je een echte vriend(in) voor. Degenen die voor jou hetzelfde over hebben dat zijn ware vrienden. Met hen kan je lachen èn huilen, grappen èn vloeken,

't Moet kunnen. Mensen met de meest uiteenliggende karakters kunnen een ongelooflijke vriendschapsband hebben. Er is altijd iets dat je "in common" hebt, maar de wereld zou maar saai zijn als we allemaal identiek waren, nietwaar? We houden niet enkel van vrolijkheid, maar ook van variatie, afwisseling, uitdagingen, ... Dat is net zo goed een deeltje van de menselijke natuur. Al lijken bepaalde vriendschappen eerder tegennatuurlijk, een echte vriend die ken je en herken je. Ware vriendschappen moet je koesteren. Mijn vrienden daar geloof ik in. Sommigen bleken ontgoochelend genoeg thuis te horen in de categorie "mensen die mijn ad een tijdlang kruisten en dan weer hun eigen weg gingen" en elke relatie - wow, zwaar ;-) woord - is weer anders. Hey, anders! Was ik dat niet? Jawel, ik ben het telkens weer. Al ben ik soms heel gewoontjes en voorspelbaar.

Zo konden jullie vast voorspellen dat die ene zin die ik hier even als statement ging neerplanten weer in een heel epistel zou veranderen zodra ik begon te pennen ...

Geschreven en getekend door

een ware vriendin - voor sommigen toch.