"When I woke up this morning, you were on my miiiiiiiiind" (a song written by Sylvia Tyson in 1964) speelt door mijn hoofd. Niet voor (1 van) mijn (3) man(nen, kids incluis) deze keer. "I had a dream" en OK, ik heb er wel meer, ook in de zin van grootse plannen - al zijn die dan weer niet zo groots als die van Martin Luther King. Nu ja, ik vind zijn woorden " I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character." wel degelijk in de lijn van hoe ik ook denk, maar ik zie mezelf niet als zo'n grote spil in het geheel. Nu ja, het zijn de kleinere spilletjes die vaak heel belangrijk zijn en ik streef naar veel hoor, maar dat alles terzijde.
Ik zal ook niet uitweiden over mogelijke interpretaties van dromen, waarbij het toch vaak nachtmerries zijn.
Heel simpel, ik heb over mijn wijlen bompa gedroomd. Hij is voor mij zowat de belangrijkste persoon uit mijn kinderjaren en ik ben er kapot van geweest dat hij stierf toen ik amper 10 jaar was, maar hij komt zelden of nooit voor in mijn dromen.
Een poosje nadat ik was ontwaakt, besefte ik dat het vandaag 18 februari is: mijn mama zou 55 worden als dat dodelijke ongeluk er niet was geweest.
Mijn familiegeschiedenis is er eentje waar de (vaak vroegtijdige) dood een belangrijke rol in heeft gespeeld.
Mijn wijlen grootmoeder was 4 dagen geleden jarig en elk jaar opnieuw zijn dat dagen waarop ik nog meer aan mijn voorouders denk. Die bloedband is van belang. Zelfs die met de "bomma" die ik nooit gekend heb. 'k Kan niet verklaren waarom en ik heb bewust besloten om er allemaal niet te veel nadruk o te leggen naar onze zonen toe ... Toch weten ze het. Onze jongste voelt het vooral en hij is de laatste tijd veel bezig over dood - een onderwerp dat vrij zwaar is voor een 4-jarige, maar het komt helemaal vanuit hemzelf dus ik wéét gewoon dat hij voelt dat die dingen groots zijn. Soms lijken ze onoverkomelijk en ik hoop echt dat onze kerels gespard blijven dan enig vroegtijdig verlies: dat hun grootouders (en hun overgrootmoeders èn wijzelf als hun ouders ook) maar lekker stokoud worden.
Toch is doodgaan zoals in het liedje van Bram Vermeulen: "Ik ben niet echt dood moet je weten. Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten ..."
'k Denk aan je mama dus ergens leef je nog. Je leeft in mijn hart, voor altijd. Zo zie je maar dat zelfs de dood ons toch niet helemaal scheidt. Al mis ik je nog steeds.
Ik geloof niet echt in een leven na de dood. 'k Kan me onmogelijk inbeelden dat al die gewezen zielen van alle tijden daar ergens in een hemel of een Walhalla of een tussenwereld of wat dan ook bij elkaar gepropt zitten. Anderzijds ben ik dan wel geneigd om mijn voorouders in een hemel te denken: een beetje hypocriet misschien, maar het is ook een vorm om het voor mezelf aanvaardbaar te houden. Ze zijn er niet meer, dat weet ik wel en ik besef goed genoeg dat deze vorm van zelfbedrog eigenlijk maar een vorm van fantasie is. Nee, je hoeft me niet te overtuigen van en God of een hiernamaals. Dat geloof heb ik opgegeven na mijn bompa zijn dood. Daar kan niemand me nog van af brengen. Als er een God is dan doet hij zijn job maar belabberd en dit is geen godslasterlijk geketter, het is mijn persoonlijke mening. Wie laat er nu zoveel leed gebeuren? O ja, het maakt een mens sterker als hij/zij veel heeft meegemaakt, maar het gaat er toch vaak wel over hè. Kijk eens rond. Zoveel misérie in de wereld. Heeft God het misschien opgegeven? Het mag idealistisch lijken, maar ik ben in elk geval van plan om het nooit op te geven. Onkruid vergaat niet. Als ik dood ben dan nog zal mijn nagedachtenis woekeren ... Nu eerst bloeien in dit leven.
Er is nog veel te doen. De fase van opnieuw groeien na een zware onkruidbestrijding gaat keer op keer weer in.
"We zullen doorgaan" van Ramses Shaffy komt nu spontaan bij me op en dat is hier misschien gepast. Eén lettertje veranderen kan een enorm verschil maken, dat probeer ik de kinderen ook steeds diets te maken, dus niet: we zullen doodgaan. Dat zal ter zijner tijd ook wel gebeuren, maar ik ben er nog lang niet aan toe. Al die dromen en plannen die nog verwezenlijkt moeten worden ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten