#Wijvenweek: Dromendag

Dromen dat kan over zoveel en meestal bevatten ze verborgen wensen. Zeker de dagdromen. Soms kunnen dromen uitkomen, maar af en toe veranderen ze in nachtmerries. Bij echte nachtelijke dromen terwijl je slaapt dan kan je die soms ombuigen, maar ze kunnen je net zo goed overvallen en dan moet je ze nadien bijna letterlijk van je afschudden. Als het dingen uit het dagelijkse leven zijn dan is dat echter iets anders. Dagmerries verdwijnen niet zomaar. Ze laten diepe sporen na. Te vaak. Gekoesterde dromen die totaal kapotgeslagen worden, zijn niet zomaar te vervangen. De kloven en diepe putten die ervoor in de plaats komen hebben veel tijd nodig om gedicht te geraken en vaak zal er onder de oppervlakte een enorme krater blijven. Die gevoelens kennen we allemaal vast wel en de ene gaat er vlotter mee om dan de andere - of lijkt dat alleen maar zo en is al het optimisme een vorm van uiterlijke schijn? Ik kan het als puur pessimist met mijn melancholische neigingen maar moeilijk vatten als iemand zulke dingen gewoon afdoet als "horende bij het leven". Dan heb ik het over de serieuze dingen, want er zijn ook zij die zich wentelen in de zogenaamde misérie die eigenlijk niks voorstelt ... Het is niet altijd evident om te relativeren en je kan niet voor een ander spreken, laat staan voelen, maar sommige dingen die gaan zo diep dat zelfs de grootste botterik toch meevoelt. Hooggevoelige mensen die pikken veel meer op en goh ja, misschien zou je wel kunnen stellen dat ze ook wat meer dromen. Zonder hoop - die vanzelfsprekend ook in de dromen vervat zit - kan er niet geleefd worden en kwijnen we weg. Lezen en schrijven zijn daar voor mij aan verbonden. Net zo goed een vorm van het opnemen en uiten van fantasie als in de nachtdromen en enorm voedend. Een uitlaatklep ook of een mogelijkheid om je terug te trekken even uit de "ware" wereld. Net als dromen dus. Ik blijf dromen van vele dingen ... en wou bij deze de schoonheid van de droom "bezingen", al doe ik dat dan door een blog te schrijven - wat jullie oren (geloof me vrij) beter zal bekomen. Hopelijk hebben de ogen en andere zintuigen wel mee kunnen genieten. Ik wens jullie veel mooie dromen en dat er toch een aantal mogen uitkomen.

Modderpoel

"Werk in Wall Street en verdien 115 euro per seconde" zie ik op de site van Vacature blinken boven een artikel over rijke topbankiers die bedragen verdienen die "elke verbeelding tarten" zoals ze het zelf verwoorden. Mijn eerste gedachte is dat zo'n bedragen waanzinnig zijn, de tweede, dat ik daar anders ook wel enkele seconden per dag wil werken ;) en de derde, dat die mannen getikt moeten zijn om dan nog fulltime te werken. Genieten van 't leven dat kan des te beter met geld - want acht ja, het slijk der aarde is nu eenmaal nodig voor vele zaken, maar stel je voor, als je zo waanzinnig veel geld hebt, hoe je dan zou leven? Zou je nog wat aan goede doelen geven? Zou je nog tijd hebben om te genieten of zo getroffen zijn door de goudkoorts dat je een vreselijke workaholic werd?
Ach, het zou ideaal kunnen zijn: een beperkt aantal seconden per dag of zelfs per week werken en verder volop leven en daarbij hoort ook heel wat anders van zichzelf geven. Wie heeft ze niet al zo lang, die vele dromen en die zouden dan wel eens uit kunnen komen ... Ik in elk geval wel, maar ik ben nu eenmaal niet zo'n economisch type, maar ik heb mooie idealen hoor. Dus rijke heren van Wall Street, als jullie een goed doel zoeken om aan te schenken: ik wil er wel een project mee uit de grond stampen waaraan jullie mogen schenken. 't Kan velen ten goede komen ... Wat voor de ene een habbekrats lijkt, is voor de ander namelijk heel wat, maar ach, dat wisten we allemaal al. 't Moet fijn zijn om in geld te zwemmen, maar eerlijk gezegd doe ik dat nog altijd liever in water, maar een eigen zwembad - en dan bedoel ik niet zo'n opblaasding, maar 'n ècht - kan je ook maar hebben als je de briefjes vlot kan laten wapperen. Och ja, ik droom verder ... van de natuur en het zuivere water dat me ondanks alles toch nog zoveel meer lonkt dan de modderpoel vol slijk der aarde.

Levende doden

"When I woke up this morning, you were on my miiiiiiiiind" (a song written by Sylvia Tyson in 1964) speelt door mijn hoofd. Niet voor (1 van) mijn (3) man(nen, kids incluis) deze keer. "I had a dream" en OK, ik heb er wel meer, ook in de zin van grootse plannen - al zijn die dan weer niet zo groots als die van Martin Luther King. Nu ja, ik vind zijn woorden " I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character." wel degelijk in de lijn van hoe ik ook denk, maar ik zie mezelf niet als zo'n grote spil in het geheel. Nu ja, het zijn de kleinere spilletjes die vaak heel belangrijk zijn en ik streef naar veel hoor, maar dat alles terzijde.

Ik zal ook niet uitweiden over mogelijke interpretaties van dromen, waarbij het toch vaak nachtmerries zijn.

Heel simpel, ik heb over mijn wijlen bompa gedroomd. Hij is voor mij zowat de belangrijkste persoon uit mijn kinderjaren en ik ben er kapot van geweest dat hij stierf toen ik amper 10 jaar was, maar hij komt zelden of nooit voor in mijn dromen.

Een poosje nadat ik was ontwaakt, besefte ik dat het vandaag 18 februari is: mijn mama zou 55 worden als dat dodelijke ongeluk er niet was geweest.

Mijn familiegeschiedenis is er eentje waar de (vaak vroegtijdige) dood een belangrijke rol in heeft gespeeld.

Mijn wijlen grootmoeder was 4 dagen geleden jarig en elk jaar opnieuw zijn dat dagen waarop ik nog meer aan mijn voorouders denk. Die bloedband is van belang. Zelfs die met de "bomma" die ik nooit gekend heb. 'k Kan niet verklaren waarom en ik heb bewust besloten om er allemaal niet te veel nadruk o te leggen naar onze zonen toe ... Toch weten ze het. Onze jongste voelt het vooral en hij is de laatste tijd veel bezig over dood - een onderwerp dat vrij zwaar is voor een 4-jarige, maar het komt helemaal vanuit hemzelf dus ik wéét gewoon dat hij voelt dat die dingen groots zijn. Soms lijken ze onoverkomelijk en ik hoop echt dat onze kerels gespard blijven dan enig vroegtijdig verlies: dat hun grootouders (en hun overgrootmoeders èn wijzelf als hun ouders ook) maar lekker stokoud worden.

Toch is doodgaan zoals in het liedje van Bram Vermeulen: "Ik ben niet echt dood moet je weten. Dood ben ik pas, als jij me bent vergeten ..."

'k Denk aan je mama dus ergens leef je nog. Je leeft in mijn hart, voor altijd. Zo zie je maar dat zelfs de dood ons toch niet helemaal scheidt. Al mis ik je nog steeds.

Ik geloof niet echt in een leven na de dood. 'k Kan me onmogelijk inbeelden dat al die gewezen zielen van alle tijden daar ergens in een hemel of een Walhalla of een tussenwereld of wat dan ook bij elkaar gepropt zitten. Anderzijds ben ik dan wel geneigd om mijn voorouders in een hemel te denken: een beetje hypocriet misschien, maar het is ook een vorm om het voor mezelf aanvaardbaar te houden. Ze zijn er niet meer, dat weet ik wel en ik besef goed genoeg dat deze vorm van zelfbedrog eigenlijk maar een vorm van fantasie is. Nee, je hoeft me niet te overtuigen van en God of een hiernamaals. Dat geloof heb ik opgegeven na mijn bompa zijn dood. Daar kan niemand me nog van af brengen. Als er een God is dan doet hij zijn job maar belabberd en dit is geen godslasterlijk geketter, het is mijn persoonlijke mening. Wie laat er nu zoveel leed gebeuren? O ja, het maakt een mens sterker als hij/zij veel heeft meegemaakt, maar het gaat er toch vaak wel over hè. Kijk eens rond. Zoveel misérie in de wereld. Heeft God het misschien opgegeven? Het mag idealistisch lijken, maar ik ben in elk geval van plan om het nooit op te geven. Onkruid vergaat niet. Als ik dood ben dan nog zal mijn nagedachtenis woekeren ... Nu eerst bloeien in dit leven.

Er is nog veel te doen. De fase van opnieuw groeien na een zware onkruidbestrijding gaat keer op keer weer in.

"We zullen doorgaan" van Ramses Shaffy komt nu spontaan bij me op en dat is hier misschien gepast. Eén lettertje veranderen kan een enorm verschil maken, dat probeer ik de kinderen ook steeds diets te maken, dus niet: we zullen doodgaan. Dat zal ter zijner tijd ook wel gebeuren, maar ik ben er nog lang niet aan toe. Al die dromen en plannen die nog verwezenlijkt moeten worden ...