#Wijvenweek: Dromendag

Dromen dat kan over zoveel en meestal bevatten ze verborgen wensen. Zeker de dagdromen. Soms kunnen dromen uitkomen, maar af en toe veranderen ze in nachtmerries. Bij echte nachtelijke dromen terwijl je slaapt dan kan je die soms ombuigen, maar ze kunnen je net zo goed overvallen en dan moet je ze nadien bijna letterlijk van je afschudden. Als het dingen uit het dagelijkse leven zijn dan is dat echter iets anders. Dagmerries verdwijnen niet zomaar. Ze laten diepe sporen na. Te vaak. Gekoesterde dromen die totaal kapotgeslagen worden, zijn niet zomaar te vervangen. De kloven en diepe putten die ervoor in de plaats komen hebben veel tijd nodig om gedicht te geraken en vaak zal er onder de oppervlakte een enorme krater blijven. Die gevoelens kennen we allemaal vast wel en de ene gaat er vlotter mee om dan de andere - of lijkt dat alleen maar zo en is al het optimisme een vorm van uiterlijke schijn? Ik kan het als puur pessimist met mijn melancholische neigingen maar moeilijk vatten als iemand zulke dingen gewoon afdoet als "horende bij het leven". Dan heb ik het over de serieuze dingen, want er zijn ook zij die zich wentelen in de zogenaamde misérie die eigenlijk niks voorstelt ... Het is niet altijd evident om te relativeren en je kan niet voor een ander spreken, laat staan voelen, maar sommige dingen die gaan zo diep dat zelfs de grootste botterik toch meevoelt. Hooggevoelige mensen die pikken veel meer op en goh ja, misschien zou je wel kunnen stellen dat ze ook wat meer dromen. Zonder hoop - die vanzelfsprekend ook in de dromen vervat zit - kan er niet geleefd worden en kwijnen we weg. Lezen en schrijven zijn daar voor mij aan verbonden. Net zo goed een vorm van het opnemen en uiten van fantasie als in de nachtdromen en enorm voedend. Een uitlaatklep ook of een mogelijkheid om je terug te trekken even uit de "ware" wereld. Net als dromen dus. Ik blijf dromen van vele dingen ... en wou bij deze de schoonheid van de droom "bezingen", al doe ik dat dan door een blog te schrijven - wat jullie oren (geloof me vrij) beter zal bekomen. Hopelijk hebben de ogen en andere zintuigen wel mee kunnen genieten. Ik wens jullie veel mooie dromen en dat er toch een aantal mogen uitkomen.

#wijvenweek, dag 2: Guilty pleasures en kleine kantjes

Guilty pleasures? Ik vind het een contradictie in terminis. Als iets "a pleasure" is dan hoef jezelf daar noch openlijk noch stiekem voor te schamen. Er is al zo weinig plezier in het leven. Nu ja, toch kan het wel eens "plezant" zijn om zo'n beetje te "snoepen" van iets fijns en misschien dat het ook des te fijner is doordat het stiekem gebeurt of omdat het eigenlijk iets is dat niet helemaal "mag" maar ik heb zo het gevoel dat het concept meer met mijn jongere jaren samenhing en als ik er nu op terugblik dan heb ik maar van weinig spijt en al zeker niet van de momenten die plezierig waren.

Kleine kantjes daar kan ik echter ellenlange lijsten van opstellen en ik heb de indruk dat die kantjes alsmaar groter lijken te worden, maar ik kan ze intussen ook wel beter relativeren. Met de jaren heb ik al veel beter geleerd om los te laten. Nu ja, toch een beetje meer. Wie me goed kent, weet dat ik een behoorlijke controlefreak en vreselijke perfectionist (tot in de kist) ben en dat ik al heel sterk mijn best heb gedaan om dat wat meer ;) te minderen en zo toch ietsje meer evenwicht te vinden, want dat zoek ik immers. Juist ja, de eeuwige twijfelaar zoekt balans. Ik ben dan ook een weegschaal van horoscoop en toen ik daarstraks ergens een site zag met de kleine kantjes per sterrenbeeld - nl. http://www.happyvibes.be/liefde/astro-horrorshow/#weegschaal - verscheen er zelfs zowaar een gelimlach op mijn gezicht toen ik daar las dat ik (en alle horoscoopgenoten-weegschalen) omschreven werd(en) als: "een gepatenteerde, onverbeterlijke betweter die geen kans onbenut laat om jou te vertellen hoe de vork precies aan de steel zit. Van een ergerlijke perfectionist die alles beter weet en beter kan en ervan houdt jou en anderen te corrigeren. Echte Weegschalen zijn ijdeltuiten die massa’s tijd stoppen in hun uiterlijke verschijning. " De verdere tekst daar had ik meteen opmerkingen bij zoals het een rasechte weegschaal betaamd en ik zou er meteen over in discussie kunnen gaan - wat een typisch weegschaaltrekje is en eh, een klein kantje? :P

Toch was het een smalend lachtje. Ja, ik kan betweterig overkomen en ik weet dat, maar ik sta wel degelijk open voor goede tegenargumenten. Let wel, ik zei goede en dan bedoel ik doordachte, gedegen, gefundeerde en mij overtuigende argumenten. Aan de arme ziel die niet stevig genoeg in zijn of haar schoenen staat, kan ik enkel het advies geven om er niet aan te beginnen, aan de strijd, die voor hem of haar toch al bij voorbaat hopeloos verloren zal zijn. Jawel, dat komt dan vast ook weer arrogant en betweterig over. Een Antwerpse weegschaal ten top. Er zijn echter een aantal mensen met wie ik van zulke gesprekken genieten kan en zo leert een mens ook bij, maar het is niet iedereen gegeven om dat aangenaam te vinden en o jawel, ik heb zelf ook al wel eens het onderspit moeten delven of in bepaalde gesprekken gevoeld dat het niet goed zat. Als ik merk dat een ander betere argumenten heeft dan ben ik niet te beroerd om toe te geven dat ik mijn visie mogelijk moet herzien, maar dan wil ik dat ook met flair kunnen doen. Jazeker, ik ben lang niet meer de ijdeltuit die ik eens was, maar ik heb mijn trots èn mijn drang naar perfectionisme zal me bij een totale afgang meer raken dan ik ooit laat zien. Anderzijds wakkert zoiets ook ongekende strijdlusten aan en mental wapen ik me alweer vrij gauw voor een volgende slag. Niet dat er altijd maar alleen gestreden moet worden, zeker niet, maar eh, nog zo een klein kantje ... dat gevoel van de enkele ik tegen de grote massa, de onnadenkendheid in de maatschappij waarin vele mensen worn meegesleurd en de vele dingen waar ik indien niet haaks tegenover sta dan toch kritisch tegenin blijf gaan. Als de zalm tegen de stroming. Enkel zo kan er kuit worden geschoten (pang!) en enkel zo bereik je het neusje van de zalm ... De evolutietheorie en theorie van zelfbehoud der speciën en zo meer zijn niets naast de pure drang om toch wel degelijk een heleboel kleine kantjes groots te laten zijn. Pracht en praal bevattende kleinigheden die vandaag voor de wijvenweekblogs garantie meerdere prachtige "juweeltjes" zullen opleveren. De details maken een kunstwerk tot wat het is, ook al ziet de perfectionist er vast weer meteen iets verkeerds aan, maar ook daar zijn er al vele lessen geleerd: de oude Griekse borstbeelden waar vaak ledematen en meer aan ontbreken die blijven toch duidelijk blijk geven van een onevenaarbare schoonheid. Zo ook relativeer ik, stapje voor stapje, steeds meer en leer ik toch te genieten van de kleine dingen. Al blijft de kritikaster in me ontembaar, maar net daarom sluit ik dit stukje maar af. De ijver waarmee ik me wel eens aan korte stukjes zet om te eindigen met lange epistels is nl. ook zo een klein kantje en daar zal ik nu maar bewust niet op doorgaan.

#Wijvenweek Kousenloze benen.

De lentezon komt erdoor en plots voel ik me weer opleven. Vandaag eens geen kousen - wat met die bolle buik wel heel praktisch is en ah, ik geniet ook van het gevoel van mij blote voeten op het hout. In de namiddag voor de korte "waggeling" naar school schiet ik lekker mijn sandalen aan. Heerlijk om niet te moeten prutsen met het aantrekken van ander schoeisel en/of sokken. Van mij mag de zon altijd schijnen. Al zal ik niet non-stop met blote benen lopen. Vroeger zou je me zelden hebben gezien zonder nylons, maar de schroom is al lang overwonnen en nylons draag ik nu enkel nog als ik me eens wat optip. Er schuilt nog steeds een zekere Zeurkous in mij die zegt dat het "not done" is om met bleke blote benen rond te lopen, maar hey, mijn benen mogen gezien worden, ook al zijn ze spierwit en moet de toeschouwer mogelijk een zonnenbril bovenhalen - niet enkel voor de schoonheid, maar vooral voor de weerkaatsende zonnestralen. ;)

Anderzijds kan het ook heerlijk zijn om mooie kousen te kiezen en te dragen. Er zijn zoveel mogelijkheden: van sok tot panty. Kousen met aparte tenen, kniekousen, Stay-ups, Fall-downs ;) (of was dat het effect dat we kregen nadat we ze als tienermeisje fanatiek afstroopten omdat opgetrokken kousen te seutig waren?), steunkousen, anti-slip-sokken, ... en dan hebben we het nog niet eens over de vele mogelijkheden al naargelang het soort textiel waaruit ze zijn vervaardigd, de motiefjes en kleuren die je er op kan vinden en zo meer. Al moet ik bekennen dat ik qua kleur voor nylons steevast kies voor de effen zwarte in een iets stevigere den(ier) en nooit netkousen of van die dingen met patroontjes draag. Voor mijn sokken kies ik wel eens voor vrolijkere kleurtjes met wat speelse motieven, maar toch niks echt wereldschokkends. Niet meer zomaar eens een knalgroene panty onder een minirok zoals ik als studente wel eens deed. Nu ja, de minirok nog wel, maar met mate en veel minder frequent ...

Eigenlijk is het sensuele van een mooi paar kousen niet te onderschatten. Het geeft net dat beetje meer. De prof die een medestudente medelijdend geld gaf omdat ze in blote benen naar zijn examen kwam, maakte zijn punt ook duidelijk. Het komt beter over als je wel een panty draagt - al kan menig vunzig ventje wel genieten van blote benen.

Elk jaar weer hoor je mannen verzuchten dat de prille lente zo mooi is omdat de korte rokjes en het daarmee gepaard gaande zicht op meer (blote) benen(delen) die dan weer de intrede doen toch zo blijken te prikkelen.

Soms krijgen de heren ook wel eens de kous op de kop. Blote benen die nog geen zonlicht gezien hebben, noch een ontharingsbeurt achter de rug hebben, vol ontsierende spataders staan ... die zijn mogelijk toch net dat tikje fraaier indien ze in een geschikte kous gehuld gaan.

Mannen met harige blote witte benen onder korte broeken zijn overigens ook niet bepaald aantrekkelijk te noemen en zowat enkel wielrenners zijn zo zot om hun benen te stroomlijnen, enkel "janetten" en "travestieten" dragen een panty en ik zie toch nog altijd liever een mooie geklede broek of lange jeans om die spieren heen. Al las ik onlangs dat het hip zou kunnen gaan worden, de herenpanty. Nu, ik zie er "mijn" mannen nog niet in.

Geef toe, meestal zijn vrouwenbenen toch appetijtelijker - en nee dat is geen bisexueel of lesbisch trekje, maar een feit. We kunnen als vrouw ook zoveel meer, met en zonder beenomhulsels, maar we hebben vooral ook een ruimere keuze.

Dat blijkt zelfs bij het kopen van babykleertjes: babylegs, kousenbroekjes, ... Zelfs zwangerschapskousenbroeken blijken voetloos te bestaan dus ik kan nog vlotjes met blote voeten in mijn sandalen met mijn leggingachtige kousenbroek zonder weer over die bolle buik heen te moeten wriemelen aan de voeten waar ik liever stevig op wil blijven staan. Het gewring om in een kousenbroek of legging te geraken is soms wel een ander paar mouwen en dat heeft niets met mijn zwangere status te maken, maar ook vroeger al waren er zo van die totaal hopeloze momenten waarop je die kous scheef gedraaid hebt of vlijkbaar toch niet voldoende opgerekt krijgt zodat je met je panty eindigt met dat broekstukje ergens tussen je knie en je kruis ... vervelend en mocht iemand het ooit zien, vreselijk gênant. De beautyqueen stroopt zoiets meteen weer naar beneden. De onderzoekster blijft voor de spiegel staan en vraagt zich af of het ligt aan de textuur van de panty, haar blijkbaar toch dikkere billen of de beenlengte of ... de praktische(r geworden) ik probeert eerst of er meer te rekken valt en beslist dan of het ding moet wijken voor een vlotter aantrekbaar exemplaar.

Als je wat meer dagen en jaren achter de rug hebt, dan leert de ervaring dat matentabellen op die verpakkingen met een zakje zout te nemen zijn - zeker als je (zoals in mijn geval) qua lengte in de hogere "regionen" zit en/of op iets grotere voet leeft. Bovendien koop ik mijn kousen en sokken liever wat ruimer zodat ik ze zonder gewetenswroeging de droogkast in kan keilen. Nylons natuurlijk niet, maar de gewone gevalletjes wel en krimpen ze wat dan zij het zo. Sommige krimpen wel erg veel of verdwijnen in de muil van het alom gevreesde sokkenmonster. Onlangs is dat beest begonnen met het vreten van gaatjes en hier en daar verslindt het een hele kous, maar het kan ook een combinatie zijn van sleet en slordigheid. Dat krijg je op termijn wel.

Nu de avond gevallen is en de voeten weer zijn afgekoeld, heb ik de sokken toch maar weer boven water gehaald. Morgen ga ik echter proberen ze weer tot de avond te weren. Daarmee is de kous af.