Guilty pleasures? Ik vind het een contradictie in terminis. Als iets "a pleasure" is dan hoef jezelf daar noch openlijk noch stiekem voor te schamen. Er is al zo weinig plezier in het leven. Nu ja, toch kan het wel eens "plezant" zijn om zo'n beetje te "snoepen" van iets fijns en misschien dat het ook des te fijner is doordat het stiekem gebeurt of omdat het eigenlijk iets is dat niet helemaal "mag" maar ik heb zo het gevoel dat het concept meer met mijn jongere jaren samenhing en als ik er nu op terugblik dan heb ik maar van weinig spijt en al zeker niet van de momenten die plezierig waren.
Kleine kantjes daar kan ik echter ellenlange lijsten van opstellen en ik heb de indruk dat die kantjes alsmaar groter lijken te worden, maar ik kan ze intussen ook wel beter relativeren. Met de jaren heb ik al veel beter geleerd om los te laten. Nu ja, toch een beetje meer. Wie me goed kent, weet dat ik een behoorlijke controlefreak en vreselijke perfectionist (tot in de kist) ben en dat ik al heel sterk mijn best heb gedaan om dat wat meer ;) te minderen en zo toch ietsje meer evenwicht te vinden, want dat zoek ik immers. Juist ja, de eeuwige twijfelaar zoekt balans. Ik ben dan ook een weegschaal van horoscoop en toen ik daarstraks ergens een site zag met de kleine kantjes per sterrenbeeld - nl. http://www.happyvibes.be/liefde/astro-horrorshow/#weegschaal - verscheen er zelfs zowaar een gelimlach op mijn gezicht toen ik daar las dat ik (en alle horoscoopgenoten-weegschalen) omschreven werd(en) als: "een gepatenteerde, onverbeterlijke betweter die geen kans onbenut laat om jou te vertellen hoe de vork precies aan de steel zit. Van een ergerlijke perfectionist die alles beter weet en beter kan en ervan houdt jou en anderen te corrigeren. Echte Weegschalen zijn ijdeltuiten die massa’s tijd stoppen in hun uiterlijke verschijning. " De verdere tekst daar had ik meteen opmerkingen bij zoals het een rasechte weegschaal betaamd en ik zou er meteen over in discussie kunnen gaan - wat een typisch weegschaaltrekje is en eh, een klein kantje? :P
Toch was het een smalend lachtje. Ja, ik kan betweterig overkomen en ik weet dat, maar ik sta wel degelijk open voor goede tegenargumenten. Let wel, ik zei goede en dan bedoel ik doordachte, gedegen, gefundeerde en mij overtuigende argumenten. Aan de arme ziel die niet stevig genoeg in zijn of haar schoenen staat, kan ik enkel het advies geven om er niet aan te beginnen, aan de strijd, die voor hem of haar toch al bij voorbaat hopeloos verloren zal zijn. Jawel, dat komt dan vast ook weer arrogant en betweterig over. Een Antwerpse weegschaal ten top. Er zijn echter een aantal mensen met wie ik van zulke gesprekken genieten kan en zo leert een mens ook bij, maar het is niet iedereen gegeven om dat aangenaam te vinden en o jawel, ik heb zelf ook al wel eens het onderspit moeten delven of in bepaalde gesprekken gevoeld dat het niet goed zat. Als ik merk dat een ander betere argumenten heeft dan ben ik niet te beroerd om toe te geven dat ik mijn visie mogelijk moet herzien, maar dan wil ik dat ook met flair kunnen doen. Jazeker, ik ben lang niet meer de ijdeltuit die ik eens was, maar ik heb mijn trots èn mijn drang naar perfectionisme zal me bij een totale afgang meer raken dan ik ooit laat zien. Anderzijds wakkert zoiets ook ongekende strijdlusten aan en mental wapen ik me alweer vrij gauw voor een volgende slag. Niet dat er altijd maar alleen gestreden moet worden, zeker niet, maar eh, nog zo een klein kantje ... dat gevoel van de enkele ik tegen de grote massa, de onnadenkendheid in de maatschappij waarin vele mensen worn meegesleurd en de vele dingen waar ik indien niet haaks tegenover sta dan toch kritisch tegenin blijf gaan. Als de zalm tegen de stroming. Enkel zo kan er kuit worden geschoten (pang!) en enkel zo bereik je het neusje van de zalm ... De evolutietheorie en theorie van zelfbehoud der speciën en zo meer zijn niets naast de pure drang om toch wel degelijk een heleboel kleine kantjes groots te laten zijn. Pracht en praal bevattende kleinigheden die vandaag voor de wijvenweekblogs garantie meerdere prachtige "juweeltjes" zullen opleveren. De details maken een kunstwerk tot wat het is, ook al ziet de perfectionist er vast weer meteen iets verkeerds aan, maar ook daar zijn er al vele lessen geleerd: de oude Griekse borstbeelden waar vaak ledematen en meer aan ontbreken die blijven toch duidelijk blijk geven van een onevenaarbare schoonheid. Zo ook relativeer ik, stapje voor stapje, steeds meer en leer ik toch te genieten van de kleine dingen. Al blijft de kritikaster in me ontembaar, maar net daarom sluit ik dit stukje maar af. De ijver waarmee ik me wel eens aan korte stukjes zet om te eindigen met lange epistels is nl. ook zo een klein kantje en daar zal ik nu maar bewust niet op doorgaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten