Sprongen

Een huis met een vijver ... een flinke vijver, die veel te gauw al zes zal worden. De echte visvijver is er ook nog, maar die mag toch niet weg van de eigenaar. We leven er maar mee. Net zoals we leven met 't feit dat hij vliegt, de tijd ... Zo hebben we hier nl. ook een elver, op weg naar de grote twaalf. Wie mijn gezin kent, weet dat ik het - vanzelfsprekend alweer eens - over mijn zonen heb. Wie zijn getallen kent, weet dat het belangrijke vijfers zijn, zeker omdat het over hun leeftijden gaat. Op 6 en 12 jaar maken onze kinderen een grote sprong. Meerdere sprongen zelfs, maar de grootste zullen wel zijn dat ze elk een grote fase achter zich laten: eentje gaat de kleutertijd achter zich laten, de andere gaat bijna naar de middelbare school. Spannende tijden. Drukke tijden ook, want er komt wel wat bij kijken. Op naar de 6 van de jongste, de 6 die ik hem leerde schrijven door ze te omschrijven als een takje met een bes. Al is het de elver waar ik me meer zorgen om maak momenteel. Niet omwille van de Latijnse waar hij naartoe wil en waardoor we zullen "mogen" gaan kamperen om hem ingeschreven te krijgen - oh jeuj - maar ik voel hem weer wat wankelen en ik heb de indruk dat 't lang niet alleen is om de reis die hij gaat maken, al ga ik hem vreselijk missen en ben ik ergens doodsbenauwd omdat hij komende zaterdag voor 7 dagen naar het buitenland vertrekt. Wetende hoe gevoelig hij is en wat er voor hem allemaal extra moeilijk is op zo'n moment, hou ik echt mijn hart vast. 'k Hoop zo dat het zal meevallen en wens voor hem dat 't een succesverhaal zal mogen zijn.
Mijn volgende blogbericht zal een verhaaltje zijn dat ik afgelopen week al voor hem heb geschreven en dat hij daar per post zal ontvangen. Even geduld. Weet dat ik, terwijl jullie vol ongeduld wachten, de tijd zie vliegen en liever nog wat uitstel zou willen winnen. 'k Heb natuurlijk geen zin om 'm af te geven, maar eens hij weg is dan mag de tijd nog veel sneller gaan: dat hij maar snel terug bij ons is. Hij is al zo groot, maar 't blijft mijn kind hè. Net zo goed als zijn kleine broer die precies ook weer groeischeuten heeft in een ongelooflijk tempo. Ze zijn al zo reusachtig alletwee, maar ik merk dat ze toch wel meer eens bij me komen knuffelen en flodderen en dat is zo gezellig dat ik er gewoon geen letter meer over moet zeggen. Moederschap is prachtig in al zijn facetten en 't kan stresserend en afmattend zijn, maar wat je ervoor terug krijgt dat is gewoon onbetaalbaar.