Ik las net "David", geschreven door Alex Van Haecke, en vond het een prachtig boek, vol herkenbare stukken. Zowel schrikwekkende als prachtige passages. Zeker een aanrader voor wie meer wil lezen over "Hoogbegaafdheid, een ondergewaardeerd probleem" - zoals de ondertitel luidt – en ik ben zo vrij deze even over te nemen als mijn eigen hoofdtitel.
Gevoelige zielen zijn meteen gewaarschuwd dat er een gruwelijke zelfmoordpoging in voorkomt, maar zelfs ik kon dat stukje doorkomen en ik ben gefascineerd. Al ben ik niet met stomheid geslagen zoals ik in een recensie las, integendeel: ik heb weer veel zin om te roepen en me in te zetten om voor deze problematiek eindelijk meer erkenning te helpen verkrijgen.
Natuurlijk loopt het niet altijd mis en draait het niet altijd uit op zelfmoord(pogingen) maar er is nog zoveel te doen en er zou zoveel, zo simpel kunnen worden bewerkstelligd ... Als er maar eens meer meegaandheid was, wat minder vastgeroeste in het systeem. Of klink ik nu zelf zoals David? 'k Herken veel en ben toch weer anders, zoals iedereen anders is, elk individu. Net daarom knok ik er zo voor dat er meer op maat moet kunnen - en ja, het kan en het moet heus niet zo moeilijk zijn, zelfs niet voor degenen die "normaal" zijn - en ik gebruik die laatste term deze keer eens niet denigrerend. Voor alle duidelijkheid: ik heb het grootste respect voor alle mensen, maar ik herken ook heel sterk het gevoel van onbegrepenheid en machteloosheid tegenover de matige middenmoot die de plak blijkt te zwaaien.
Ik leef helemaal mee met het verhaal van David, waarschijnlijk niet in het minst omdat hij ook graag schrijft al doet hij dat heel anders dan ik, maar ook omdat ik mezelf - weer eens - herken in zijn hele manier van zijn. Een hoogbegaafd en gevoelig wezen dat ik zou kunnen zijn, al was en ben ik naast hem vast een braaf doetje en heb ik geen IQ van 142 – of zelfs 130. Iets waar we hier thuis wel eens over grappen: ik zal er wel eentje van 129 hebben. Net te laag om officieel bij de hoogbegaafden te horen. In werkelijkheid weten we het niet. Ik ben niet getest en vertik het me te laten testen. Wie dat koppig wil vinden en me op basis daarvan een etiket opkleeft, die doet maar. Mijn ene zoon is wel getest – het verdict was dat mijn vermoeden klopte. Enerzijds goed om te weten, maar ik vind anderzijds nog steeds dat het resultaat op vlak van dagelijkse aanpak bedroevend is. Al jaar en dag probeer ik als een echte pioneer om wat vooruitgang te boeken, maar telkens weer krijg ik een muur van veel nee met hier en daar een openingetje naar een mogelijkheid. ‘k Ben daar niet ondankbaar om, want die opties zijn heel belangrijk, maar ik heb vaak zin om de hele muur te slopen, méér te eisen. Let op, niet per sè alleen van de ene of de andere, maar er moet een open dialoog mogelijk zijn en blijven zonder dat er altijd weer gezucht wordt over wat extra inspanning. Wat ben je ermee te weten hoe het zit als zo goed als niemand er iets mee wil doen? Alweer zo’n typische verzuchting die ik mezelf blijkbaar mijn hele leven schijn te moeten maken: wat heb ik aan al mijn verstand op deze manier? Nu ja, intussen ben ik er al wel uit dat ik meer wil betekenen voor die kinderen. Niet enkel de mijne.
Bij mijn andere zoon heb ik de hele testprocedure overigens – in elk geval voorlopig - laten stilleggen, wegens een in mijn ogen totaal verkeerde aanpak die me een vreselijke ontgoocheling opleverde, maar dat wil niet zeggen dat ik gestopt ben met knokken of dat ik er niet meer in geloof. In hun anders-zijn en kunnen dan en in de mogelijkheid dat het beter begeleid kan worden. Niet in de IQ-testen op zich. Wel in voortoetsen, verrijken en nog veel meer.
Ik vond het treffend dat David de term “non-believers” gebruikt de mensen die niet voldoende over hoogbegaafhdeid weten – en dat zijn er heel wat. De meerderheid zeg maar. Zelfs hoogbegaafden weten er vaak veel te weinig over. Ze weten echter altijd wel snel dat ze anders zijn. Dat er iets is. Hoe ze daar mee om moeten (!?!) en/of kunnen gaan en hoe ze zoeken dat is nog veel te weinig geweten. Dat er vaak veel meer aan de hand is dan veel weten dat moet nog echt doorsijpelen. Keer op keer vind ik het shockend hoe weinig mensen over het onderwerp blijken te weten – en hoe vaak net de zogenaamde mensen uit “het vak” tekortschieten. Alweer tot mijn ontgoocheling en geloof me vrij, niet enkel de mijne.
De velen die maar zwijgen om de lieve vrede die kan ik geen gelijk geven. Roepen moeten we, brullen dat het anders moet en kan. Pas dan gaan we al die kinderen een gelijke kans geven, net door ze meer te bieden dan een massa verveling en een heleboel onbegrip. De mogelijkheden waar zij RECHT op (horen te) hebben.
Niet enkel de kindjes die remediëring nodig hebben, maar ook de hoogbegaafden begeleiden is en blijft een aandachtspunt dat maar al te vaak weer in de doofpot beland.
Keer op keer krijg ik als leek, maar wel belezen en ervaren moeder (“van”) wel eens vragen van anderen. Regelmatig vanuit een onzeker vermoeden dat ze in eenzelfde schuitje zitten en altijd weer klinkt er in dat geval een opgeluchte zucht van herkenning als ik mijn verhaal doe en inga op hun vragen. De vele keren dat mensen niet durven denken aan en dan toch leren leven met, die zijn ergens een bevestiging voor mij dat er wel degelijk nog veel niet gezien wordt. Het is zoveel makkelijker om niet te zien, maar we kunnen de ogen niet sluiten. Meer nog. Van die “maffe” mensen zoals ik die zien het net des te sterker als ze hun ogen toedoen. Dan danst het me voor de geest. Dan weet ik dat ik in actie moet schieten. Dat er veel meer mensen in actie (zouden) moeten schieten. Dat het geen luxeprobleem is.
Jullie gaan me er nog over horen en lezen. Daar kan je donder op zeggen.
Lees intussen gerust het bovenvermelde boek en nog een aantal andere prachtige titels. Bij voorkeur van zulke prachtige weetboeken – of “zijn- en vertelboeken” zoals het mannetje in een verhaal van David ze noemt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten