Conversatie met ons peutermeisje (toen 2j 9m, bijna - en intussen al - 2j 10m) in de zetel tussendoor als ze op mijn schoot zit na het lezen van boekjes over hoe rupsen vlinders worden en intensief spelen:
- "Mama, mag ik drinkemak?" (Ze spreekt de melk als het om moedermelk gaat een beetje uit als gerekt "mak" en "drinkemak" dat is ons codewoord voor "aan de borst drinken" geworden. Jawel, zij krijgt "nog steeds" borstvoeding op vraag.)
- "Heb je misschien honger?"
- "Eh, nee!"
- "Waarom wil je dan drinken?"
- (schattig glimlachje. Herhaalde vraag:) "Mag ik drinkemak?"
- "Waarom dan?"
- (dochter haalt schoudertjes op en houdt vol:) "Mag ik?"
- (beetje plagende glimlachende mama die nog heel even iets wil afwerken:) "Voor de knussigheid?"
- "Ja. Mag ik?"
Gevolgd door een heel teder warm momentje waar ze op mijn schoot rustig drinkt en zoveel meer krijgt dan alleen melk. Ik zie letterlijk hoe ze "bijtankt" op vele vlakken. Een moment van rust en tederheid en liefde en bovenal iets dat voor ons gewoon intussen al lang heel natuurlijk geworden is.
Wie me wat beter kent die weet dat ik al jaren ijver voor borstvoedende moeders en dat ik van mening ben dat het goed informeren van jonge ouders kan helpen - twee redenen waarom ik de Facebookgroep "natuurlijk borstvoeding - ook voor 'n 6M+kind” oprichtte. Deze https://www.facebook.com/groups/25221903110/ ontstond oorspronkelijk, in 2008, toen een vriendin van me kritiek had gekregen omdat ze haar kindje van meer dan 6M nog "altijd" borstvoeding gaf dus het werd toen vooral vanuit een protestgevoel opgericht, omdat moeders die langer dan 6 maanden borstvoeding geven heel vaak geconfronteerd worden met vervelende en domme en zelfs ronduit idiote reacties. Door de jaren zag ik dat heel veel dingen steeds weer terugkomen en dat moeders vaak behoefte hebben aan ’n hoekje waar ze open over het onderwerp in al zijn facetten kunnen praten zonder meteen te horen te krijgen dat ze dan maar een flesje poedermelk moeten geven of beter stoppen of van die opmerkingen. We streven er met velen meer en meer naar om borstvoeding als normaal te laten zien. Evident is het niet altijd, want zoveel leden, zoveel meningen … en de groep groeide en groeide Eerst gestaag, maar het werd een soort lawine-effect en intussen steven we af op het overschrijden van de grens met reeds zowat 4000 leden. Enerzijds ben ik er supertrots op, anderzijds zijn getallen bijzaak, maar het is een feit dat zien voeden doet voeden en ik durf een beetje “credit” te nemen voor het feit dat zoveel moeders toch doorgingen, want waar ze voor het ontstaan van onze groep en andere soortgelijke initiatieven nergens een klankbord of steun vonden daar is gelukkig toch wel verandering in gekomen.
Het gezeur dat borstvoeding niet meer nodig is voor een kind van peuterleeftijd daar hoef je bij mij al lang niet meer mee aan te komen, want dan zet ik mijn “dovemansoren” op en goh ja, ik ben even sterk als mijn kinderen in de tactiek om “Oostindisch doof” te zijn als ik dat wil, maar toch hè, toch knaagt het dan aan me … dat zoveel mensen nog steeds niet beter weten en net de twijfelende moeder dan zouden doen stoppen, want oh ja, je wil niet weten hoe vaak een moeder het hoort dat ze nu toch maar moet gaan stoppen met dag “gedoe” of dat het nergens meer voor nodig is of zelfs nog erger - de betichtingen dat we ons kind tekort doen die zijn helemaal te gek voor woorden en oh, als je probeert uit te leggen dat borstvoeding het beste is dat je een kind kan geven dan krijg je al gauw de stempel “bortvoedingsmaffiosa” dus ik grap nu al lang dat ik dan Thè Godmother ben …
Ach, weet je, ik heb intussen wel geleerd dat de mensen die niet willen dat zelf moeten weten en dat al de vetes rond zulke onderwerpen mijn energie niet meer waard zijn, maar toch ... Toch blijf ik ijveren voor het normaliseren van BIO ofte Borstvoeding In het Openbaar, blijf ik moeders zeggen waar ze goede informatie kunnen vinden en goh, ik doe het intussen minder actief dan vroeger, maar ik ben en blijf er constant mee bezig. In de eerste plaats thuis.
Onze dochter die krijgt nog lekker mamamelk wanneer zij het aangeeft dat ze dat wil en nu ze zoveel “groter” is dan laat ik haar er wel eens even op wachten of zeg al eens dat het niet uitkomt, maar wat ik nu zelf weer merk is dat ik niet meer zo geneigd ben om met anderen (niet-gezinsleden dan) erbij te voeden.
‘k Kruip dus toch weer meer weg. Niet per sé bewust en ik zal het wel nog doen, maar eens het kind groter is dan drinkt het gewoon ook minder vaak en dan net juist op een knus momentje in de zetel thuis - of komt dat nu omdat ik niet zo geneigd ben om ons nestje voor lang te verlaten?
Hoe dan ook, voor ons blijft het heel gewoon en ja, het is soms vermoeiend en ja, ook ik heb periodes waarin het me allemaal weer eens wat tegensteekt en dat ik de hele boobnastics van dat aapje van ons even kotsbeu ben, dat ik te moe en kregelig denk dat ik er nu echt even geen zin meer in heb, maar als ik dan zie hoe het kind er toch zoveel meer uithaalt dan alleen de extra slok moedermelk - en wee degene die beweren dat ’t alleen maar veredeld water is of dat ze dat op vaste tijden moeten krijgen en verder maar moeten leren wachten, want daar ben ik het dus totaal niet mee eens …
Als ik zie en voel hoe juist dit is en hoe natuurlijk het voor ons is geworden, hoe het momenten van rust brengt, zelfs op de momenten dat ik even zucht ;) en goh ja, ik kan intussen wel al een heleboel trucjes, zowel om te zorgen dat de productie op peil blijft als om te zorgen dat het geen masochisme wordt, want tja, peuters durven wel eens toeren uithalen die niet zo vanzelfsprekend zijn voor een tepel die ze dan intussen niet lossen. Ja, het is bij ons elke keer heel vlot gegaan en ik heb veel geluk gehad en vooral ook een hele goede begeleiding gekregen bij de twee jongste kinderen. Anders was het bij hen mogelijk niet goed blijven lopen …
‘k Heb mijn oudste zoon uit onwetendheid na 3M kunstvoeding gegeven en zou het nooit meer doen, maar ga er ook niet om treuren, want gedane zaken nemen geen keer en nu weten we beter dan gewoon de voorgehouden normen te volgen en dat deden we dus niet meer.
Wat ik ook leerde is dat er zoveel verschillende ervaringen en verhalen zijn: moeders die kolven en flesjes met moedermelk geven (soms deeltijds voor hun kindjes die in de opvang zitten, sommige voltijds door verschillende redenen) die brengen nog zoveel meer tijd en geduld op - een weg waar ik zelf nooit echt voor ben gegaan. Ja, het is misschien wel een luxe om “live” te kunnen blijven voeden, maar ook vanzelfsprekend voor ons nu.
Ja, we zullen door blijven gaan tot een natuurlijke grens en dochterlief mag nog blijven drinken als zij dat nodig heeft. Daar kies ik voor in plaats van al de maatschappelijke gekheden te volgen. Dat wij dan zot worden verklaard dat zij zo.
’k Kan zeker zeggen dat ’t me wel plezier doet dat meer en meer mensen die gekke keuzes ook maken en dat doen we dus niet uit een protest of om de tegenstanders te treiteren, maar uit de bewuste keuze om het voor het kind te doen.
Het is al zo lang niet meer vanzelfsprekend om zulke natuurlijke keuzes te maken. We moeten dat echt terug leren ik ben van overtuiging dat als een kritische keuze maakt nadat je alle informatie die je kan vinden hebt wikt en gewogen dat je dan weer terug meer voeling krijgt en het is een combinatie van wat we weten en het volgen van je instincten. Een moederborst is waar een kind warmte en liefde krijgt, het plekje waar ons hart achter klopt.
Met veel liefde heb ik intussen al jaren en jaren borstvoeding gegeven en we zijn er nog niet mee klaar. Straks als dat kleine - al zo goed groeiende - meisje het vraagt dan krijgt ze vast nog wat slokjes. Nu speelt ze en gaan we eten maken, want oh ja, natuurlijk eet ze ook al enorm lang met de pot mee. Nog zo een thema waar ik boeken mee kan vullen: meteen stukken eten, het kiezen van een evenwichtig menu en eh, dat zijn dan dingen waar een aantal fijne mensen die ik ken ook al over bloggen en zo, maar ik ga nu kokkerellen. Wij gaan lekkers klaarmaken in de wok en wat het ook is dat jullie achter de kiezen steken: smakelijk eten!
P.S. 'k Schreef dit stukje 'n poosje geleden en intussen is de facebookgroep inderdaad de kaap van de 4000 leden voorbij en ter ere daarvan heb ik besloten om dit nu op mijn blog te posten. :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten