Cijfertjes komen en gaan,
Verjaardagen die niet meer bestaan.
Leeftijden, nooit bereikt,
Dagen voor altijd geëikt.
Februari koude maand.
Telkens weer is mijn gezicht betraand.
Verdriet om wat nooit meer zal zijn.
Gemis en herhaaldelijke pijn.
Laat de lente nu maar komen,
waarin uitkwamen al die dromen,
waarin bloempjes en hoop en zon
onze harten vervulden zoals niets anders dat kon.
Een toekomst vol licht en groen.
Jaren waarin we nog zoveel gaan doen.
De schaduwen nemen stilaan af.
Tenietgedaan doordat ik leven gaf.
Jaar in jaar uit herinneren we ons het verleden.
Nooit heb ik die confrontatie gemeden.
Aanvaarden en verdergaan was niet altijd even simpel
en ik slaagde er niet echt in met vlag en wimpel ...
maar ik hang de vlaggen ook niet meer halfstok,
nee, eentje drapeer ik tot een mooie rok,
een andere tot topje en de laatste tot feesthoed
en breng nu een feestelijke groet.
Jullie leven verder in mijn hart,
waar liefde huist naast de smart,
waar liefde heerst
zodat het heden het verleden beheerst,
zodat er evenwicht is om op te bouwen
na het lange rouwen,
een toekomst tegemoet,
met in mijn hand een feestelijke hoed ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten