Vandaag post ik, zowel hier als op mijn facebookpagina (als profielfoto) een regenboog. Een symbool voor zoveel dingen, maar nu doe ik dit, samen met een stel andere moeders, uit solidariteit voor een mama die haar zoontje herdenkt. Dat ene kindje waar voor haar nu zoveel gevoelens mee samen zullen hangen. Ik pretendeer niet dat ik weet wat zij voelt, maar ik (her)ken het.
Ik en vele anderen.
Het verlies van een kind blijft een heel gevoelig onderwerp. Sommige mensen vonden het pijnlijk toen ik na mijn miskraam openlijk verkondigde wat er was gebeurd - zo "lastig" zelfs dat ze in mijn plaats bijna wegkropen van schaamte. Het gebeurt echter heel vaak. Jammer genoeg. En de ene mama die verwerkt het door te zwijgen, maar de andere kropt het op en verwerkt het niet, nog een andere die praat of schrijft erover en elke mama voelt toch op gezette tijden - ook nog jaren later telkens weer - dat verdriet. Het slijt lichtjes, maar het blijft wel pijn doen. Dat kindje dat er zo vluchtig was en toch nooit kwam. Wat mij door die eerste dagen en weken heen heeft gesleept dat was muziek - ook en zelfs vooral van die meejanknummers als "Somewhere over the rainbow" en zo die ik hier ooit nog in een ander blogstukje deelde. Ja, een regenboog: een symbool voor zoveel zaken, ook voor een verlies ...
Toevallig zag ik net gisteren dat er een monument bestaat voor het ongeboren kind, wat ik prachtig vind.
Al mag er zeker ook eentje bestaan voor de wel degelijk nog (al dan niet levend)geboren kinderen die veel te snel van deze wereld verdwenen die horen herdacht te worden - en het zijn er nog veel te veel hè.
Soms begrijp ik niet dat de natuur zo wreed is en ik heb er eerlijk gezegd zwaar op gevloekt: waarom toch? Waarom kon het niet anders? Het zal allemaal zijn reden misschien wel hebben, maar het is zo wreed.
Een miskraam, zo vaak afgedaan als iets waar je maar beter niet te veel over praat, maar iets waar zoveel vrouwen toch de pijn van blijven voelen.
Mijn hartsvriendin die vandaag jarig was, deelt zulk leed helaas ook met me en ik hoop dat ik haar nu niet uit haar verjaardagsvreugde terug naar het verdriet van toen sleep, maar haar kindje dat mijn metekindje had kunnen worden en het naar heel mijn gevoel ook is, kwam helaas ook niet verder dan het vluchtige korte bestaan. Toen deelden we tranen, hoop en verdriet, ... en wist ik dat er dingen waren die haar konden helpen, dingen die ik zelf had ervaren - zoals de muziek en het schrijven mij hielpen en het geen van een naam en het zoeken van een symbooltje dat voor mijn metekindje een vlindertje werd ... Al die dingen die je enkel ten volle mee kan voelen als je het hebt doorleefd, maar die je niemand ooit toewenst. Die pijn en toch ook de eeuwige liefde.
We zullen die sterrenkindjes nooit vergeten. Ik doe mijn best om hen toch keer op keer nog eens terug in het zonlicht te zetten zoals nu, met dit stukje.
Voor mij kwam daar 5 jaar geleden ook een naam, Taran, en het symbool van een vergeetmenietje bij en vergeten zal ik dat kindje nooit ... Gisteren schreef ik dit stukje voor haar:
Tranen voor Taran†
That child, never talked about, never walked with,
but yet she was here even if she only linguered so shortly.
Never born, but lost 5 tears ago. She could now have been 4 years and 5 months.
Her little sis became 3 years and 2 months yesterday. Her brothers grew into huge teenagers.
But that one little soul went far away, beyond the sky, for she saw no limits.
I guess it had to be, but I will never forget and shall keep the memory alive.
She cleared a path. Lost her too soon, like other beloved ones.
It was not ment to be ... and yet, it happened.
She touched my heart and will have her little spot in there, always and forevermore.
Bitter pain I remember. After a small spark of joy and hope. Crushed so quickly.
The world kept on turning.
How things changed and yet didn't.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten