In een fractie van een seconde waaide de inhoud uit mijn fietsmand waaide. Ik hield de hoes tegen, maar helaas gingen de knutselwerken aan de haal. Enkel de kleine lederen kleuterboekentas bleef in het rieten mandje.
Remmen, reageren, snel!
Met één hand hield ik mijn fiets recht. Achterop zat mijn jongste zoon, een kleuter van 4, in de fietsstoel. Daar liep ik dan naast, achter een wegwaaiend knutselwerk aan. Toen deed ik een poging om - zonder te verongelukken - met de andere hand het knutselwerk op te rapen ... en dat alles terwijl het 2de knutselwerk dat richting oudste zoon waaide. Dat zag ik vanuit mijn ooghoek gebeuren en ik riep dat hij het moest onderscheppen ... wat miraculeus genoeg nog lukte ook! Hij greep het terwijl het tegen zijn been waaide. Hij hoefde er zelfs niet voor van zijn zadel te komen.
Verkreukelde natte knutselwerken werden weer in mijn fietsmand gemikt met de hoes eroverheen en deze keer moest de boekentas dan maar aan de neerslag geloven en dienen om de rest een beetje onder druk te houden.
Dat alles tussen wind en water, in een striemende regenvlaag dus.
Wat een mens niet allemaal uithaalt.
Wie doet het me na? 'k Vind vast niemand zo gek ... en de meeste moeders komen met dit weer met een afgesloten vierwieler natuurlijk. Andere hebben een fietskar - waarvoor ik jammer genoeg geen plaats heb - en/of sluitbare ruime fietszakken. Nu ja, die tassen heb ik hier ook ergens, maar die kan ik niet combineren met onze fietsstoel. Ze liggen dus opzij, omdat ik meestal met mijn kinderen op pad moet kunnen.
Mijn zonen betekenen nu eenmaal alles voor me.
Vandaar dus de volslagen waanzinnige windvlaagdansuitvoering met de knutselwerkenreddingsoperatie die ik hierboven beschreef.
'k Wist echter goed genoeg dat lijdzaam toekijken hoe kleutermans zijn artistieke uitingen weg wapperden totaal geen optie was. Het zou zijn hartje gebroken hebben. Dat zou dan mijn hart weer gebroken hebben dus het was ook enigszins uit zelfbehoud en vooral uit moederliefde, maar ik moet toch dringend eens een andere manier bedenken om die creatieve werkjes te transporteren.
De rest van de rit gebeurden er geen noemenswaardige feiten.
Nu ik binnen ben (letterlijk binnen zittend wel te verstaan), schijnt de zon.
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten