Dat ik de cijfers van mijn digitale weegschaal alweer voor het uur hield,
lag aan onder meer aan het feit
dat onze kleuterzoon op een onmenselijk vroeg stipje in de tijd
op de rand van ons bed had geknield
met de mededeling dat hij ging opstaan
en daarmee dus eigenlijk wou zeggen
dat de rust voor mij ook uit was, gedaan.
Later op de ochtend zou meneertje zijn papa ook wekken
en zich lekker op mijn plaats onder de dons leggen
waar ze zich samen nog wat konden rekken
en wat gametaalgebazel tegen elkaar konden zeggen.
Mij was dit soort overgangsmoment echter niet gegund
dus tegen die tijd had ik al een half huishouden gerund.
Toen kon ik even een badkamermoment inlassen
en stapte ik uit goede gewoonte alvorens me te wassen
op het gewichtige apparaat
om dan te bedenken dat de tijd wel heel snel vooruitgaat.
Gelukkig gaf de realiteit van de tijd
me wat meer respijt.
Dat liet de wekker me inzien - ja, zien en niet horen,
want ik wist diens geluid nog voor het begon al te smoren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten