In my Moria

Wijlen Fransiscus Xaverius Johannes vierde tot voor 34 jaar zijn verjaardag op 3 december. Toen kwam de bewuste 4de december die zijn laatste 7 verjaardagen voorgoed koppelde aan de vreselijke herinnering: de dood van zijn jongste dochter, mijn moeder. Ze was amper 20 jaar toen ze verongelukte, maar ze zal eeuwig leven in mijn hart.

Mijn bompa stierf op 60-jarige leeftijd aan slokdarmkanker. Dat verlies viel me nog veel zwaarder. Hij was intussen mijn alles geworden. Als 10-jarige ga je ook heel anders om met het verlies van een dierbare. Als 3-jarige was ik bikkelhard, maar in augustus '83 werd de oude wonde opengereten. Het nieuwe verlies en het eerdere drukten hun stempel op me. Ze vormden voeren voor verdere verwikkelingen, gezaaid in de bloedlijnen die gedeeltelijk 'n herhaling van eerdere familiegeschiedenis voortzetten. De ontkiemingen die daarop volgden en de verhalen die aan beide evenementen vooraf gingen zou ik graag uitgeven als een biografisch boek waarin ik mijn kijk op hun levens geef, eventueel met een autobiografische aanvulling. Er is nog zoveel meer, maar momenteel hou ik het op deze korte vermelding van bompa Frans en mama Linda. Zij zijn veel te vroeg gegaan en toch leven ze, want ik zal altijd aan hen blijven denken. De komende 2 dagen zijn voor mij "Dark December", elk jaar weer. Toch zijn mijn geliefde voorouders er ook op de zonnige momenten bij. Mijn lieve engelbewaarders. Degenen die me altijd recht hielden. Nu heb ik er 2 bengels bij die me nog veel meer bestaansreden geven.

Ooit pen ik mijn volledige verhaal.

Dan diep ik het op uit mijn diepste zielsmijnen.

My mines of Moria (al betwijfel ik of ik het niveau van "Lord of The Rings" ooit kan evenaren) met of zonder fantastische aanvullingen. Het verhaal gebaseerd op een familiegeschiedenis en een persoonlijke verwerking ervan.

Voor hen. Allevier.