Rapporten

Er wordt natuurlijk weer naar gevraagd. We kunnen het kort samenvatten als goed en tja, we hebben geen rapporten nodig om te weten hoe goed de kinderen het doen … 

Ja, er wordt dan toch doorgevraagd en Jelmer zijn rapport daar is natuurlijk niet veel op aan te merken en hij gaat er nog altijd heel vlotjes doorheen, Linne heeft nog geen echt rapportje en daarvan weten we gewoon al dat ze veel potentieel heeft, net als elk kind, op zijn of haar manier. Voor Runar hebben we een mededeling te doen die jullie beter even bekijken via de powerpointpresentatie die we maakten. Ik voeg ze hier even bij. Helaas blijkt het bestand hier opladen als powerpoitpresentatie niet te lukken dus moest ik het als filmpje omzetten, maar zo zijn alle effectjes die we hebben gebruikt wel weg en is het puur als filmpje met enkel de slides zelf ... Nu ja, hier is het dus. Gebruik gerust de pauzeknop om het rustig te kunnen lezen, want de tijdseffectjes verdwenen ook en het gaat wat snel.

Begrip of een poging daartoe zou fijn zijn fijn en als dat er niet kan zijn dan is het zo ...

22 februari

22 februari 2016 zijn we al. Het is alweer een poos geleden dat ik hier iets postte, maar vandaag kriebelen mijn vingers en bonsen de gedachten in mijn hoofd op het ritme: typ ons, gooi een deel van ons in je blog, doe er iets mee ...


22 februari, een dag die betekenis heeft, voor mij toch. De eerste betekenis is dat ik gisteren, 21/2/2016, een zware dag, ondanks alles heb doorstaan. Daarover ga ik even niet uitweiden en ik vat het samen als: ik was hondsziek en ben door een diep dal geraakt.
Nu de helling weer even op zien te geraken en proberen om tot op die top te klimmen waar het uitzicht zo mooi is. Niet meteen terug de diepte in. Alsjeblieft niet. Dat durven vallen en de dingen loslaten is nog altijd niet mijn sterke kant.


Toch is er een diepte waar ik ook altijd aan denk op en waarvan ik steevast een herinneringsmoment maak op deze datum, want dit had de (intussen al vijfde!) verjaardag kunnen zijn van Taran, het kindje dat er uiteindelijk nooit kwam. Mijn engeltje, mijn vlindertje, mijn diepe smart. 
Toch ook een mooie dag met enkel fijne jarige mensjes èn zelfs ook een prachtig hoogtepunt, want kijk, ons lieve meisje haar vermaanddag is ook vandaag: Linne is nu 3 jaar en 9 maanden. Ons kleine "koperklokje" dat ons al zoveel mooie momenten bracht. Het zot spook ook vaak. Gisteren een wandelende Picasso waarbij ze zowel kunstenares als schildersdoek belichaamde - juist ja. Ogen overal moet je hebben met zo'n ondernemende eigenwijze kleutermops in huis. 


De tijd vliegt, ik lig stil, al te lang, maar mijn brein is volop in actie.
Als dat allemaal maar goed komt. Och, vast wel.
Alles gaat op en af.


Op 14 en 18 februari heb ik het dit keer niet apart vermeld, maar ik dacht vanzelfsprekend wèl aan de verjaardagen van mijn voormoeders (zaliger) en ja, ik lijk op hen, dat weet ik heel goed, ik heb hen niet en niet lang genoeg en al zeker niet ten volle gekend, maar ze leven door in mij. Oud thema. Het blijft toch waar. Altijd. Minstens tot ik tot stof verga.

Stof, as en dood ja, stof tot nadenken - ook een eeuwig terugkerend thema - en ook wel "stof" waar ik op een andere manier mee bezig ben nu: ik ontdekte nog maar net een Zwitserse serie op Netflix over een ex-politieman die nu werkt als begrafenisondernemer in de zaak die vroeger van zijn vader was - en natuurlijk de twee wat gaat combineren: "der Bestatter" heet de reeks, in het Engels "The Undertaker" maar ik kijk naar de originele versie en ik geniet in mijn lamlendigheid van het Schweizerduts dat ik vroeger zo moeilijk te begrijpen vond - zelfs na tien jaar Duits te hebben "geleerd" kon ik er niet vele van maken en daar kon ik niet echt van over. Om maar te zwijgen van die Oostenrijkers die in hun berichten letterlijk "Jänner" typten voor januari dat was ook een cultuurschok die ik op mijn tweede job echt wel te boven moest komen, haha.
Talen daar heb ik ook iets mee, dat weten jullie vast al. Wat voor iets? Goh, vaak een haat-liefde-verhouding, de ene moment vol passie en dan weer eens van die dagen met veel verwensingen. Enkele weken geleden begon ik Italiaans te leren, via een app, jaja, mee met de tijd en lekker lui. Ik vind dat ik er nog weinig van bak. Begrijpen wat er staat en gezegd wordt en die oefeningen oplossen dat lukt wel, maar actief zal ik dat nog niet echt meteen onder de knie hebben, dat is me al duidelijk. Nu ja, had ik het misschien ook niet moeten combineren met feuilletons in het Zweeds, dat dan op de één of andere manier opeens beter bleef hangen, terwijl ik dat in andere series die ik vroeger zag ook nooit begreep en tja, ik heb wel gemerkt dat ik de ondertitels echt nodig heb bij zulke series in Skandinavische talen en ook nu weer voor het Schweizerduts, maar het is heel plezant om te horen en een mens pikt er echt wel wat van op. Degene die mij wijs wil maken dat je van TV kijken en liedjes beluisteren niks leert die begrijpt mijn brein duidelijk niet, want ik heb daar wel degelijk heel veel en vaak mijn voordeel mee gedaan. De woordenschat die je nuttig kan gebruiken die blijft natuurlijk het beste hangen en och, op al mijn vroeger vergaarde kennis zit intussen wel een dikke laag stof, maar sommige zaken die zijn intussen zo ingebakken ... dat is een deel van me geworden. Andere fris ik wel op gepaste tijden weer eens op, nog andere die zitten in een donker stofnestig kronkeltje aan de kant.
De ondoorgrondelijke kronkels van het brein. Nog een mooi thema om een andere keer eens op door te gaan.


Waar ben ik mee bezig? Oh ja, 22 februari. In 2016 duidelijk een uitgeregende natte dag. Zo eentje zonder oranjegehelmde eekhoornmannen - daarover ook een andere keer meer, maar wie me volgt op Facebook die weet al een beetje waarover ik het heb. Nee, het zijn geen waanbeelden. De dwangbuis is vandaag niet nodig. ;)


Mijn hoofd is chaotisch dit keer, dat geef ik wel toe. Iets dat me niet gauw zo overvalt en wat absoluut niet mijn gewoonte is. We wijten het aan de situatie en de omstandigheden. Vergeef het me.

22 februari. Wie er meer over wil weten met lijstjes van beroemdheden die jarig geweest zouden zijn en wat nog meer die verwijs ik naar een wel degelijk vrij gestructureerd overzicht op https://nl.m.wikipedia.org/wiki/22_februari


Mijn hoofd gaat even terug op een rustmodus.
Tot een volgende opborreling die ik vast ook weer met jullie wil delen.

Armlengtes tegen verkrachtingen

Armlengtes afstand houden, jezelf inpakken zodat je lichaam niet meer zichtbaar zou zijn, allemaal zogenaamd manieren om je te behoeden voor een eventuele verkrachting ... 
De media staan vol van de toestanden in Keulen.
Om het in Keulen te horen donderen ... 
Eerst en vooral ik zeggen dat zo'n voorval me misselijk maakt. Het gebeurde op zich, maar nog veel meer dan dat, want dit is maar een symptoom, een vreselijk iets, maar eveneens één van de vele dingen. Wat mij hieraan het meeste ergert? Dat gebrek aan menselijkheid.

Die eeuwige massa waarin zelden een individu is dat tegen de stroom ingaat en nog meer die massa die zich totaal niet inzet om iemand in nood te helpen, nee, zelfs wegkijkt ... Daar walg ik van. Als er dan nog sommige pippo's het lef hebben om de slachtoffers te gaan voorschrijven dat ze zich maar anders zouden moeten gedragen dan is het helemaal te gek. Mensen, waar zijn we mee bezig?!? OK, ik las ook al veel dingen die er op wijzen dat er toch ook wel menselijke medemensen bestaan, maar had toch een reflectie getypt die ik hier nog even wil delen.

Mannen - en vrouwen - toch, die armlengte-afstand-onzin! Wat een dom plan. Al even idioot als beweren dat vrouwen of meisjes met een kort rokje "vragen om"  ... De ene arm is de andere trouwens niet, maar "keep your friends close and your enemies closer" en geef die laatste indien nodig dan maar ne goeie dzjoef! (Lap, daar gaat mijn pacifistisch profiel weer aan diggelen, maar ik heb het voor alle duidelijkheid dus over situaties waar zelfverdediging nodig is hè.)
Met iemand die dichterbij staat daar kan ik mijn zelfverdedigingstechnieken (klemmen zetten en worpen mee doen en zo) vast veel makkelijker mee dan met zo een grijpgraag op armlengte ...
Bij zo een massa is dat nog iets anders, maar de eerste regel van zelfverdediging is alles doen om veilig te geraken dus weglopen zodra het kan en als dat niet lukt eerst klemmen zetten en zo, maar in de ogen steken of aan de oren en haren trekken en zo eens goed hard aan de binnenkant van de schenen en zelfs in het kruis trappen dat mag dan echt wel allemaal ter zelfverdediging. En dan dus niet staan kijken wat je gedaan hebt, maar maken dat je weg kan geraken. En aangifte doen. En een aanvraag bij het hof van castratie ... ;)

Trip down memory lane & is er nog toekomst?

Gisteren, op vrijdag de dertiende, begon ik aan een trip down memory lane doordat een vriendin me tagde op Facebook voor een uitdaging die ik wel plezant vind - vooral ook omdat ik het geweldig vond om bij enkele anderen zo een kijkje te mogen nemen in hun persoonlijke herinneringen. Het verleden herbeleven versus het leven in het nu daar ga ik het niet over hebben en oh ja, voor de uitdaging moet ik dusgedurende vijf dagen een foto van mij op Facebook te zetten uit "de oude doos". Hierbij zal ik telkens ook iemand nomineren om dat ook te doen gedurende vijf dagen en wederom telkens iemand te nomineren. De foto's moeten minstens 15 jaar oud zijn. Dat lijkt lang gelden, maar de jaren stapelen zich hier al wel op en het begint al een hele resem te worden om ons te herinneren - en als ik dan door foto-archieven ga dan besef ik ook plots hoeveel we alweer waren vergeten (of hadden verdrongen??) en oh en oeh en ah en welke beelden deel ik dan? Het was inderdaad een uitdaging, zeker vandaag, na het lezen van de vele reacties op het vreselijke nieuws dat er vannacht een vreselijke afslachting plaatsvond in Parijs - blijkbaar was het dan toch een zwarte ongeluksdatum die vrijdag de dertiende ...
Wat deed ik nu na wat getwijfel (omdat ik dat nu eenmaal doe: wikken en wegen en na wat getwIjfel een knoop doorhakken), naar aanleiding van het actuele drama een fotoreeks opdiepen van een van mijn tripjes naar Parijs, als studentje, met een toenmalige vriendin inscannen en die vandaag posten ... en ik heb er nog eens heel dit stukje voor mijn blog die al te lang stillag bij geschreven! Ik vond dat het nodig is. "You're the Voice" weerklonk die voor anderen onhoorbare stem in mijn hoofd en toen kroop ik terug in mijn virtuele pen om dit te delen. Ik vind dat ik jullie de boodschap te sturen dat liefde haat moet overwinnen en dat niemand terug levend wordt door jezelf te bewapenen, door mensen buiten te sluiten, agressie met agressie te bevechten. Ik roep niet op om je als kuddebeesten te laten afslachten (duh), wel tot menselijkheid en mededogen. "It's a thin line between love and hate" en de woede de overhand laten nemen is nooit verstandig. Laten we ons niet verlagen tot dat niveau, laten we de wereld tonen dat het anders en beter kan. Makkelijk gezegd vanuit mijn veilige zetel? Ja inderdaad, maar vanuit blinde woede en/of pijn en/of haat zomaar gaan terugknallen dat is het ook niet. Ik lees ook enorm veel veralgemeningen en dat vind ik niet fijn, meer zelfs, ik vind het behoorlijk dom. Mensen, denk eens na, want we weten echt wel beter. Gebruik je verstand. Ik wapen me liever met mijn pen, vind het ook niet makkelijk om niet te vervallen in kritiek - daar was ik vroeger zo'n kei in, tot ik op een dag besefte dat mijn zogenaamde tolerantie maar een holle term was en ja, eerlijk is eerlijk, ook ik verval wel eens (te) snel in gesakker en gefoeter, in het afschuiven (/steken) op de anderen, ... Natuurlijk wel, maar als je verder en dieper nadenkt, eens diep ademhaalt en even de tijd neemt dan beseffen we best dat het niemand en niets helpt.
Nee, we moeten niet "toestaan" dat mensen de beest uithangen en andere afslachten, maar evenmin horen we zomaar meteen een hele groep mensen buiten te willen sluiten vanuit een ongegronde angst ... Xenofobie is gevaarlijk. "Waar zijn we mee bezig?" zie ik her en der en ja, we, inderdaad, we. De hele wereld is gek. Laten we allemaal maar meteen beginnen bij onszelf: de drastische oplossingen die staan mij niet aan. Jou wel, wil jij oorlog en uitroeiïng? Denk jij dat het iets oplost om legers op elkaar los te laten? Kan je dan echt gerust(er) slapen als er nog meer pijn zal worden ontketend? De doden komen niet terug tot leven door vergeldingsacties.
'Alien' die ik ben, vind ik dat we beter kiezen voor de kracht van het hart: ja we kunnen dat. Laat je hart en geest niet vertroebelen door de pijn, maar put er je ware moed uit en toon wie je echt bent. Ik heb nog altijd hoop voor deze wereld. Jullie hopelijk ook. Hoop doet leven. Haat is destructief, liefde constructief. Laten we veel moois creëren. Dat zal de onschuldige slachtoffers veel meer eren dan het naar mijn mening zinloze "blauwe boon om blauwe boon" ...

I am Claudia - aka Claudy. 😜

Mamamogels (Runar en ik bedachten een aangepast recept voor moederdagkoekjes)

Mamamogels, wat zijn dat nu weer? Wel ehm, 't is een zotte naam die ik bedacht voor koekjes die deze mama nu wel zal mogen eten. ;) Glutenvrij, zuivelvrij, suikervrij. Wel met honing, maar dat wou ik nu stilaan zo af en toe toch eens terug eten en ik kan het dan nu eens proberen of het invloed heeft.

Het begon met het idee rond de Antwerpse moederdag die we morgen vieren en tja, daarbij heb je dan het feit dat ik intussen al enkele maanden geen gluten en suiker en zuivel meer eet. Zie ook http://mafneaidualc.blogspot.be/2015/07/100-dagen-detox-een-mijlpaal.html voor het verhaal daarachter.

Runar wou eigenlijk eerder gevulde gebakjes maken naar aanleiding van iets dat hij in het recentste boek uit de “Broederband”-serie las en hij dacht een soort bladerdeeg te gebruiken en wou dat vullen met een mengsel van walnoten, pijnboompitten (beide met de vijzel wat gestampt) en honing, maar ik zag niet meteen hoe we dat zo (zeker glutenvrij) gingen aanpakken op een manier dat ik ’t mag eten en ik was al een tijdje aan het denken om toch eens een keer koekjes te maken die ik wel mag eten - want tja, dat is dus iets dat ik sinds eind april letlerlijk nooit meer eet - en ’t moest dan ook nog zuivelrij en suikervrij zijn dus ik was even op zoek gegaan naar mogelijkheden waarbij het idee noten gebruikt kon worden en had op internet een recept voor amandelmeelkoekjes met pecannoten gevonden en het werd dan dit compromis met wat eigen aanpassingen.

Ze zijn volgens mezelf echt wel heerlijk - na zo lang zonder koekjes te hebben geleefd is dat echt een traktatie, maar de nog wel suikeretenden vinden ze misschien maar wat zo-zo. Ik ben er in elk geval heel blij mee. Dit werd ons recept - jawel, ik deel hier zowaar ons geheim en eh, nee, dit gaat niet de gewoonte worden, want ik wil geen pure kookboog of zo, maar zo maakten wij de Mamamogels vandaag:

Wat heb je nodig?

Voor ongeveer 25 koekjes:

◦ 330 g meel - wij gebruikten 304g amandelmeel en 26 g teffmeel (puur omdat het amandelmeel op was en we dan eens een ander glutenvrij meel moesten testen)

◦ +/- 132 gram walnoten en pijnboompitten

◦ 66 g kokosolie

◦ ongeveer 75 ml honing

◦ eventueel ook nog een klein beetje water

◦ 2/3de theelepel zuiveringszout

Verwarm je oven voor op 175 graden

De bereiding:

◦ Maak je mengsel van walnoten en pijnboompitten (Runar had de noten al met de vijzel bewerkt en met een likje honing gemengd).

◦ Meng deze in een kom met het amandelmeel (en teffmeel) en zuiveringszout.

◦ Voeg de honing en kokosolie toe

◦ Kneed dit deeg tot een geheel (dat deden we eerst met de mixer en omdat het hier en daar nog wat droog bleef, hebben we nog een klein likje water toegevoegd)

◦ Verpak het deeg in vershoudfolie en laat dit 1,5/2u rusten in de koelkast

◦ Laat de oven op 175 graden voorverwarmen.

◦ Neem het deeg uit de koelkast en maak op een bakplaat met bakpapier koekjes van ongeveer 1cm dikte.

◦ Bak de koekjes in ongeveer 10 minuten goudbruin. Blijf het liefste in de keuken tijdens deze 10 minuten ; het kan zijn dat de koekjes minder lang nodig hebben. Onze eerste lading deed er 11 minuten over en de tweede ongeveer 9, maar het is ook wat afhankelijk van de grootte van je koekjes en je oven.

◦ Laat de koekjes even afkoelen.

◦ Geniet ervan

Alcoholvrij

Vandaag deel ik een ander blogstukje met jullie en vul het even aan met mijn eigen mening en ervaringen. Lees en beluister zeker eens wat deze man meedeelt op zijn blog:
http://www.debestebeslissing.be/beer-pressure-in-onze-maatschappij/

Ik kan dit heel goed volgen. Ik zag het bij anderen en ondervond het zelfs, ook al ben ik er dus nooit voor gezwicht, want ik heb in mijn hele leven slechts een enkele keer eens wat alcohol geproefd en nee, voor mij hoefde het niet.

't Is een feit dat zoveel mensen je toch proberen te overtuigen - ik drink echt NOOIT alcohol en zelfs al wisten mensen dat ik niet dronk (of was het dan net daardoor misschien?) me opeens zelfs tijdens een zwangerschap (!) ook nog alcohol aanbieden en tot mijn consternatie durven argumenteren dat zelfs dat geen kwaad kon, pfff. 

Je moet ècht sterk in je schoenen staan, maar ik had voor mezelf echt nooit nood aan alcohol en heb altijd gezegd dat ik het ook niet wil leren drinken en ik heb daar zo mijn beweegredenen toe en tja, nu drink ik sinds kort ook nog eens niks meer dan vers (ongegist) geperst sap en water. Saai, nee hoor. Er zijn - helaas niet op menig café, maar wel als je wat moeite doet - zeker andere (gezondere) alternatieven en je kan ook heerlijke alcoholvrije cocktails of punch maken.

Vanmiddag net nog een lekker zonnezoentje = sap van ananas en sinaasappels) gemaakt. Wat nu bier, bah, dat smaakt zo vies, maar mijn sapje dat was echt de zomer in een glas.

Borstvoedingsweek 2015

Nog eens een stukje over gezonde voeding, maar toch weer heel anders. ;) Wie me kent die weet het wel en wie de actualiteit volgt die weet dat het borstvoedingen is en die voelt me dus al afkomen ...
Al wil ik eerst even de aandacht vestigen op de reclame voor borstvoeding die we vandaag op de achterpagina van de krant De Standaard zagen. Ja, reclame voor borstvoeding, jeej! :D Fantastisch vind ik dat.

De link is trouwens ook interessant voor wie nog info wil over rechten zoals het feit dat je als voedende werkneemster pauzes moet krijgen om te voeden of kolven en zulke nuttige weetjes: weekvandeborstvoeding.be

Nu naar mijn persoonlijke versie. Ik gaf onze zoon Runar meer dan 2 jaar en 7 maanden borstvoeding, wat heel wat langer was dan de door "Blind en Verzin" (voor de Nederlanders: hèt Consternatiebureau) toen aanbevolen 6 maanden en na 10 maanden was de reactie helemaal niet meer aanmoedigend, integendeel. Bleek dat ze me op een zelfs gingen ontmoetingen en begonnen te beweren dat ik beter zou stoppen. Nu hadden ze daar de pech dat ik intussen al wist dat zij een monopolie hebben maar da tik niet verplicht ben om hun beweringen zomaar aan te nemen en tja, ik had al heel wat andere informatie had en vond hun argumenten niet voldoende. Op dat moment ben ik me nog beter gaan informeren en ik heb veel gehad aan enkele moeders die ook zo "maf" waren. Ik ging door - in tegenstelling tot het netjes volgen van de adviezen die er bij mijn oudste zoon toe hebben geleid dat Jelmer na "amper" 3 maanden borstvoeding al flesjes poedermelk kreeg, omdat dat toen als "normaal" aan mij was voorgehouden.
Ik richtte uiteindelijk op Facebook een borstvoedingsgroep op omdat het helemaal niet vreemd zou mogen worden gevonden dat een kind van meer dan 6 maanden "nog" aan de borst drinkt - dit is juist heel normaal, want wereldwijd i de gemiddelde leeftijd om te stoppen met het drinken aan de moederborst een jaar of 4 en de natuurlijke "speedleeftijd" zoals dat ook wel eens wordt genoemd, ligt tussen de 2 jaar en half en de 7 jaar dus een kind van 3 dat nog een slokje moedermelk krijgt is helemaal niet zo bizar, maar in onze huidige maatschappij zijn we zooooo van dat beeld vervreemd en vinden we kunstvoeding voor een kind normaler, wat een beetje de omgekeerde wereld is en goh ja, veel mensen weten gewoon niet beter en ik ben voor het delen van juiste informatie dus wie zinnige vragen heeft die mag ze me altijd stellen, maar wie in discussie wil gaan of tegen me gaat zaniken dat poedermelk toch ook wel even goed is of van die toestanden die ga ik negeren, want daar pomp ik mijn energie niet meer in ... Ik vind dat iedereen zelf keuzes moet maken en als de jouwe anders is dan den mijne dan is dat zo. Nu ja, ooit heb ik nog mensen willen lopen overtuigen, maar je moet er echt zelf voor kiezen, dat weet ik nu wel: het is je eigen beslissing, maar informeer je voor je de knoop doorhakt.
Mijn groep is er voor moeders die steun en informatie zoeken, die ervaringen willen uitwisselen, want ja wie borstvoeding (langer dan 6 maanden) gaf of wil geven die krijgt vaak veel onbegrip terwijl het natuurlijk is in alle betekenissen van het woord: de natuur heeft het zo voorzien en het is ook heel vanzelfsprekend om te voeden en zien voeden, maar de huidige maatschappelijke normen zijn behoorlijk onnatuurlijk en we ondervonden steeds vaker dat er nood was een een plekje voor "langer dan 6M borstvoeding gevenden" dus stichtte ik een hoekje voor degenen die borstvoeding de meest natuurlijke zaak van de wereld vinden en om met gelijkgezinden ervaringen en meningen uit te wisselen. Onze groep is bedoeld om deze moeders een plaats te bieden waar ze met elkaar ervaringen en informatie ivm borstvoeding te laten uitwisselen en elkaar te steunen, omdat er verder vaak weinig begrip voor "langer" borstvoeding geven is. De grote gemeenschappelijke factor is het feit dat we niet negatief doen over langer dan 6M borstvoeding geven. Het is een (virtuele) plaats waar we elkaar steunen en motiveren en waar borstvoeding centraal staat.

Onze dochter Linne drinkt trouwens nog dagelijks "makkie" en geniet er echt van. Ze is nu 3j2M+ en dat vinden we hier intussen heel natuurlijk & tja, haar moeder - kent iemand dat mens toevallig? blijft Breastmilk-Godmother ;) en de maffiosa-, ehm, borstvoedingsgroep https://www.facebook.com/groups/25221903110/ groeit nog steeds. :)
Waarmee ik dus wil zeggen: wat je niet kent dat is vreemd, maar je kan het echt normaal leren vinden en je goed informeren dat vind ik zo belangrijk ... 'k Loop er eigenlijk al lang niet meer mee te koop en voed mijn meisje zowat enkel nog thuis, maar omdat het helemaal niet nodig is om dat weg te steken en het nu borstvoedingweek is, post ik de evolutie die wij maakten toch ook eens.

Alles bij elkaar heb ik intussen al meer dan 6 jaar van mijn leven borstvoeding gegeven en we gaan nog door, want ja, het is heel normaal.

100 dagen detox = een mijlpaal ...

Degenen die me kennen weten het intussen vast al en ik heb geen zin om het hier zoals een ex-verslaafde met de typische voorstellingsronde te zeggen, maar zal het als volgt samenvatten: om gezondheidsredenen werd me voorgesteld om te proberen om voor een detoxkuur te kiezen. Dat is intussen net 101 dagen geleden. Sindsdien leef ik anders en ik leefde weer op, al gaat het nog lang niet altijd van een leien dakje, maar ik weet nu waar ik het voor doe. 
Ik eet intussen dus al 100 dagen glutenvrij, suikervrij en zuivelvrij. Daar kan ik intussen wel een heleboel details rond geven, maar ik probeer om vandaag gewoon even te genieten van het feit dat ik het toch al zo lang heb volgehouden. Ik heb in die periode ook al wel dingen getriggerd: peulen bleken geen probleem, maar oh, die walgelijke gluten, nooit meer. Het is echt niet evident en er komen allerlei verschillende reacties op en oh ja, het is echt geen modegril dat kan ik iedereen wel verzekeren. Meningen verschillen, velen beginnen ook over het feit dat ik nu precies niks meer mag - doe dat niet, doe dat ècht niet - en ja, het is een hele aanpassing en uitkijken tot en met, want het is soms echt ongelooflijk wat waar zoal in verwerkt zit, maar je moet de mogelijkheden zien. Dat kan ik met volgende berichten hier misschien ook wat meer aantonen door eens te delen wat ik bijvoorbeeld wel nog eet - en drink, want ik hou enorm veel van verse sappen. Eigenlijk zou ik mezelf op een vers sapje moeten trakteren nu, want dat is nog een stuk beter dan een medaille om deze mijlpaal mee te vieren.

Nu ja, straks misschien, want ik ben toch niet helemaal "up" momenteel en goh, maandag ben ik pas echt 100 dagen volledig glutenvrij doordat ik ze tussendoor nog 3 dagen heb ingelast om te voelen hoe ziek ze me maken.

Het mag ook wel af en toe lekker makkelijk zijn en ik koos daarom voor mijn avondmaal maar een beetje lui voor mijn gemakkelijke (intussen zelfs heel vaak voorkomende) gewoontecombinatie van avocado, tomaat en pijnboompitjes.

Ik deel zeker nog wat van mijn tips, maar wel met mate, want ik wil echt geen kooksite maken, al zei ik wel zelf meer en meer naar van die goeie receptjes waarin niks van suiker noch zuivel of gluten zit.

Smakelijk en tot gauw! 

Sterrenkindjes en regenbogen

Vandaag post ik, zowel hier als op mijn facebookpagina (als profielfoto) een regenboog. Een symbool voor zoveel dingen, maar nu doe ik dit, samen met een stel andere moeders, uit solidariteit voor een mama die haar zoontje herdenkt. Dat ene kindje waar voor haar nu zoveel gevoelens mee samen zullen hangen. Ik pretendeer niet dat ik weet wat zij voelt, maar ik (her)ken het.
Ik en vele anderen.

Het verlies van een kind blijft een heel gevoelig onderwerp. Sommige mensen vonden het pijnlijk toen ik na mijn miskraam openlijk verkondigde wat er was gebeurd - zo "lastig" zelfs dat ze in mijn plaats bijna wegkropen van schaamte. Het gebeurt echter heel vaak. Jammer genoeg. En de ene mama die verwerkt het door te zwijgen, maar de andere kropt het op en verwerkt het niet, nog een andere die praat of schrijft erover en elke mama voelt toch op gezette tijden - ook nog jaren later telkens weer - dat verdriet. Het slijt lichtjes, maar het blijft wel pijn doen. Dat kindje dat er zo vluchtig was en toch nooit kwam. Wat mij door die eerste dagen en weken heen heeft gesleept dat was muziek - ook en zelfs vooral van die meejanknummers als "Somewhere over the rainbow" en zo die ik hier ooit nog in een ander blogstukje deelde. Ja, een regenboog: een symbool voor zoveel zaken, ook voor een verlies ...

Toevallig zag ik net gisteren dat er een monument bestaat voor het ongeboren kind, wat ik prachtig vind.

Al mag er zeker ook eentje bestaan voor de wel degelijk nog (al dan niet levend)geboren kinderen die veel te snel van deze wereld verdwenen die horen herdacht te worden - en het zijn er nog veel te veel hè. 

Soms begrijp ik niet dat de natuur zo wreed is en ik heb er eerlijk gezegd zwaar op gevloekt: waarom toch? Waarom kon het niet anders? Het zal allemaal zijn reden misschien wel hebben, maar het is zo wreed.

Een miskraam, zo vaak afgedaan als iets waar je maar beter niet te veel over praat, maar iets waar zoveel vrouwen toch de pijn van blijven voelen.

Mijn hartsvriendin die vandaag jarig was, deelt zulk leed helaas ook met me en ik hoop dat ik haar nu niet uit haar verjaardagsvreugde terug naar het verdriet van toen sleep, maar haar kindje dat mijn metekindje had kunnen worden en het naar heel mijn gevoel ook is, kwam helaas ook niet verder dan het vluchtige korte bestaan. Toen deelden we tranen, hoop en verdriet, ... en wist ik dat er dingen waren die haar konden helpen, dingen die ik zelf had ervaren - zoals de muziek en het schrijven mij hielpen en het geen van een naam en het zoeken van een symbooltje dat voor mijn metekindje een vlindertje werd ... Al die dingen die je enkel ten volle mee kan voelen als je het hebt doorleefd, maar die je niemand ooit toewenst. Die pijn en toch ook de eeuwige liefde.
We zullen die sterrenkindjes nooit vergeten. Ik doe mijn best om hen toch keer op keer nog eens terug in het zonlicht te zetten zoals nu, met dit stukje.

Voor mij kwam daar 5 jaar geleden ook een naam, Taran, en het symbool van een vergeetmenietje bij en vergeten zal ik dat kindje nooit ... Gisteren schreef ik dit stukje voor haar:

Tranen voor Taran†

That child, never talked about, never walked with, 
but yet she was here even if she only linguered so shortly. 
Never born, but lost 5 tears ago. She could now have been 4 years and 5 months. 
Her little sis became 3 years and 2 months yesterday. Her brothers grew into huge teenagers. 
But that one little soul went far away, beyond the sky, for she saw no limits.
I guess it had to be, but I will never forget and shall keep the memory alive.
She cleared a path. Lost her too soon, like other beloved ones. 
It was not ment to be ... and yet, it happened. 
She touched my heart and will have her little spot in there, always and forevermore.
Bitter pain I remember. After a small spark of joy and hope. Crushed so quickly. 
The world kept on turning.
How things changed and yet didn't. 

Antwerpen

Antwerpen, mijn stad,

Voortdurend in verandering

en toch

blijf je altijd dezelfde.

Mamamelk - ook op 2 jaar en 10 maanden "gewoon" lekker knus

Conversatie met ons peutermeisje (toen 2j 9m, bijna - en intussen al - 2j 10m) in de zetel tussendoor als ze op mijn schoot zit na het lezen van boekjes over hoe rupsen vlinders worden en intensief spelen:

- "Mama, mag ik drinkemak?" (Ze spreekt de melk als het om moedermelk gaat een beetje uit als gerekt "mak" en "drinkemak" dat is ons codewoord voor "aan de borst drinken" geworden. Jawel, zij krijgt "nog steeds" borstvoeding op vraag.)

- "Heb je misschien honger?"

- "Eh, nee!"

- "Waarom wil je dan drinken?"

- (schattig glimlachje. Herhaalde vraag:) "Mag ik drinkemak?"

- "Waarom dan?"

- (dochter haalt schoudertjes op en houdt vol:) "Mag ik?"

- (beetje plagende glimlachende mama die nog heel even iets wil afwerken:) "Voor de knussigheid?"

- "Ja. Mag ik?"

Gevolgd door een heel teder warm momentje waar ze op mijn schoot rustig drinkt en zoveel meer krijgt dan alleen melk. Ik zie letterlijk hoe ze "bijtankt" op vele vlakken. Een moment van rust en tederheid en liefde en bovenal iets dat voor ons gewoon intussen al lang heel natuurlijk geworden is.

Wie me wat beter kent die weet dat ik al jaren ijver voor borstvoedende moeders en dat ik van mening ben dat het goed informeren van jonge ouders kan helpen - twee redenen waarom ik de Facebookgroep "natuurlijk borstvoeding - ook voor 'n 6M+kind” oprichtte. Deze https://www.facebook.com/groups/25221903110/ ontstond oorspronkelijk, in 2008, toen een vriendin van me kritiek had gekregen omdat ze haar kindje van meer dan 6M nog "altijd" borstvoeding gaf dus het werd toen vooral vanuit een protestgevoel opgericht, omdat moeders die langer dan 6 maanden borstvoeding geven heel vaak geconfronteerd worden met vervelende en domme en zelfs ronduit idiote reacties. Door de jaren zag ik dat heel veel dingen steeds weer terugkomen en dat moeders vaak behoefte hebben aan ’n hoekje waar ze open over het onderwerp in al zijn facetten kunnen praten zonder meteen te horen te krijgen dat ze dan maar een flesje poedermelk moeten geven of beter stoppen of van die opmerkingen. We streven er met velen meer en meer naar om borstvoeding als normaal te laten zien. Evident is het niet altijd, want zoveel leden, zoveel meningen … en de groep groeide en groeide  Eerst gestaag, maar het werd een soort lawine-effect en intussen steven we af op het overschrijden van de grens met reeds zowat 4000 leden. Enerzijds ben ik er supertrots op, anderzijds zijn getallen bijzaak, maar het is een feit dat zien voeden doet voeden en ik durf een beetje “credit” te nemen voor het feit dat zoveel moeders toch doorgingen, want waar ze voor het ontstaan van onze groep en andere soortgelijke initiatieven nergens een klankbord of steun vonden daar is gelukkig toch wel verandering in gekomen.

Het gezeur dat borstvoeding niet meer nodig is voor een kind van peuterleeftijd daar hoef je bij mij al lang niet meer mee aan te komen, want dan zet ik mijn “dovemansoren” op en goh ja, ik ben even sterk als mijn kinderen in de tactiek om “Oostindisch doof” te zijn als ik dat wil, maar toch hè, toch knaagt het dan aan me … dat zoveel mensen nog steeds niet beter weten en net de twijfelende moeder dan zouden doen stoppen, want oh ja, je wil niet weten hoe vaak een moeder het hoort dat ze nu toch maar moet gaan stoppen met dag “gedoe” of dat het nergens meer voor nodig is of zelfs nog erger - de betichtingen dat we ons kind tekort doen die zijn helemaal te gek voor woorden en oh, als je probeert uit te leggen dat borstvoeding het beste is dat je een kind kan geven dan krijg je al gauw de stempel “bortvoedingsmaffiosa” dus ik grap nu al lang dat ik dan Thè Godmother ben … 

Ach, weet je, ik heb intussen wel geleerd dat de mensen die niet willen dat zelf moeten weten en dat al de vetes rond zulke onderwerpen mijn energie niet meer waard zijn, maar toch ... Toch blijf ik ijveren voor het normaliseren van BIO ofte Borstvoeding In het Openbaar, blijf ik moeders zeggen waar ze goede informatie kunnen vinden en goh, ik doe het intussen minder actief dan vroeger, maar ik ben en blijf er constant mee bezig. In de eerste plaats thuis.

Onze dochter die krijgt nog lekker mamamelk wanneer zij het aangeeft dat ze dat wil en nu ze zoveel “groter” is dan laat ik haar er wel eens even op wachten of zeg al eens dat het niet uitkomt, maar wat ik nu zelf weer merk is dat ik niet meer zo geneigd ben om met anderen (niet-gezinsleden dan) erbij te voeden.

‘k Kruip dus toch weer meer weg. Niet per sé bewust en ik zal het wel nog doen, maar eens het kind groter is dan drinkt het gewoon ook minder vaak en dan net juist op een knus momentje in de zetel thuis - of komt dat nu omdat ik niet zo geneigd ben om ons nestje voor lang te verlaten?

Hoe dan ook, voor ons blijft het heel gewoon en ja, het is soms vermoeiend en ja, ook ik heb periodes waarin het me allemaal weer eens wat tegensteekt en dat ik de hele boobnastics van dat aapje van ons even kotsbeu ben, dat ik te moe en kregelig denk dat ik er nu echt even geen zin meer in heb, maar als ik dan zie hoe het kind er toch zoveel meer uithaalt dan alleen de extra slok moedermelk - en wee degene die beweren dat ’t alleen maar veredeld water is of dat ze dat op vaste tijden moeten krijgen en verder maar moeten leren wachten, want daar ben ik het dus totaal niet mee eens …

Als ik zie en voel hoe juist dit is en hoe natuurlijk het voor ons is geworden, hoe het momenten van rust brengt, zelfs op de momenten dat ik even zucht ;) en goh ja, ik kan intussen wel al een heleboel trucjes, zowel om te zorgen dat de productie op peil blijft als om te zorgen dat het geen masochisme wordt, want tja, peuters durven wel eens toeren uithalen die niet zo vanzelfsprekend zijn voor een tepel die ze dan intussen niet lossen. Ja, het is bij ons elke keer heel vlot gegaan en ik heb veel geluk gehad en vooral ook een hele goede begeleiding gekregen bij de twee jongste kinderen. Anders was het bij hen mogelijk niet goed blijven lopen …

‘k Heb mijn oudste zoon uit onwetendheid na 3M kunstvoeding gegeven en zou het nooit meer doen, maar ga er ook niet om treuren, want gedane zaken nemen geen keer en nu weten we beter dan gewoon de voorgehouden normen te volgen en dat deden we dus niet meer.

Wat ik ook leerde is dat er zoveel verschillende ervaringen en verhalen zijn: moeders die kolven en flesjes met moedermelk geven (soms deeltijds voor hun kindjes die in de opvang zitten, sommige voltijds door verschillende redenen) die brengen nog zoveel meer tijd en geduld op - een weg waar ik zelf nooit echt voor ben gegaan. Ja, het is misschien wel een luxe om “live” te kunnen blijven voeden, maar ook vanzelfsprekend voor ons nu.

Ja, we zullen door blijven gaan tot een natuurlijke grens en dochterlief mag nog blijven drinken als zij dat nodig heeft. Daar kies ik voor in plaats van al de maatschappelijke gekheden te volgen. Dat wij dan zot worden verklaard dat zij zo.

’k Kan zeker zeggen dat ’t me wel plezier doet dat meer en meer mensen die gekke keuzes ook maken en dat doen we dus niet uit een protest of om de tegenstanders te treiteren, maar uit de bewuste keuze om het voor het kind te doen.

Het is al zo lang niet meer vanzelfsprekend om zulke natuurlijke keuzes te maken. We moeten dat echt terug leren ik ben van overtuiging dat als een kritische keuze maakt nadat je alle informatie die je kan vinden hebt wikt en gewogen dat je dan weer terug meer voeling krijgt en het is een combinatie van wat we weten en het volgen van je instincten. Een moederborst is waar een kind warmte en liefde krijgt, het plekje waar ons hart achter klopt.

Met veel liefde heb ik intussen al jaren en jaren borstvoeding gegeven en we zijn er nog niet mee klaar. Straks als dat kleine - al zo goed groeiende - meisje het vraagt dan krijgt ze vast nog wat slokjes. Nu speelt ze en gaan we eten maken, want oh ja, natuurlijk eet ze ook al enorm lang met de pot mee. Nog zo een thema waar ik boeken mee kan vullen: meteen stukken eten, het kiezen van een evenwichtig menu en eh, dat zijn dan dingen waar een aantal fijne mensen die ik ken ook al over bloggen en zo, maar ik ga nu kokkerellen. Wij gaan lekkers klaarmaken in de wok en wat het ook is dat jullie achter de kiezen steken: smakelijk eten!

P.S. 'k Schreef dit stukje 'n poosje geleden en intussen is de facebookgroep inderdaad de kaap van de 4000 leden voorbij en ter ere daarvan heb ik besloten om dit nu op mijn blog te posten. :)

Februari-schatten

Cijfertjes komen en gaan,

Verjaardagen die niet meer bestaan.

Leeftijden, nooit bereikt,

Dagen voor altijd geëikt.

Februari koude maand.

Telkens weer is mijn gezicht betraand.

Verdriet om wat nooit meer zal zijn.

Gemis en herhaaldelijke pijn.

Laat de lente nu maar komen,

waarin uitkwamen al die dromen,

waarin bloempjes en hoop en zon

onze harten vervulden zoals niets anders dat kon.

Een toekomst vol licht en groen.

Jaren waarin we nog zoveel gaan doen.

De schaduwen nemen stilaan af.

Tenietgedaan doordat ik leven gaf.

Jaar in jaar uit herinneren we ons het verleden.

Nooit heb ik die confrontatie gemeden.

Aanvaarden en verdergaan was niet altijd even simpel

en ik slaagde er niet echt in met vlag en wimpel ...

maar ik hang de vlaggen ook niet meer halfstok,

nee, eentje drapeer ik tot een mooie rok,

een andere tot topje en de laatste tot feesthoed

en breng nu een feestelijke groet.

Jullie leven verder in mijn hart,

waar liefde huist naast de smart,

waar liefde heerst

zodat het heden het verleden beheerst,

zodat er evenwicht is om op te bouwen

na het lange rouwen,

een toekomst tegemoet,

met in mijn hand een feestelijke hoed ...

Writing

For a long time now,

I have sat in silence

and held my tongue.

I have not written for far too long ...

Once I wrote and wrote

of love and life,

about death and pain and despair,

anything, dreadful or fair,

that touched me,

moved me,

annoyed or irritated me,

struck me somehow

or just caught my eye.

It may seem insane,

but I must have had ink in my veins

so to speak, or beter even: write ...

I know I need to write ...

To survive.

To feel the flow,

to heal my soul.

To be read

before I'm dead

would be nice,

but the writing itself

is essential ...

It prevents me from deceasing,

from growing grey within

and losing all colour

that my words can bring 

to life

and into your brain and vivid imagination ...

I must not cease

to mold with words

even if they are never read or heard ...

For writing is creating,

it is living, breathing, being, ...

being everything and yet just a pen,

being able to be nothing,

being in control,

being able to let go ...

Writing is what makes me (feel) alive,

It is what I am meant to do.

That, and other things too.

I must not stop again.

Therefore, I will, for once,

erase my last punctuation mark 

and "end" this with the words

to be continued

Mamamelkje (laten) drinken, dat is bij de pinken

Een slokje hier, een slokje daar,Een glimlach op je lieve snoet.
Een dutje dat je in de draagdoek doet.
Dan een verse luier maar
En hups nog wat drinken aan de borst.
Dat stilt de honger, dat lest de dorst,
Maar het is ook zoveel meer dan dat
En dat voelen we, mijn lieve schat,
Maar voor ons is dit ook gewoon
En ik zou het niet anders willen,
ik kan me dat niet eens meer inbeelden.
bij het idee aan flesjes ga ik inwendig gillen
En dan zet ik me weer in de zetel met jou
En terwijl ik je nog een slokje geef en in mijn armen hou,
Voel ik me gelukkig en geniet ik van de weelde.




31/1/2013, gedichtendag

Hallo mama

Dag mama in de hemel. Vandaag gaan we met je oudste kleinzoon naar de dokter, want hij is nu toch ook door de buikgriep geveld. Voor en na moeten we met de andere kleinzoon naar logo en zo dus het wordt een drukke dag en je kleindochter mag straks overal mee naartoe, maar die krijgt dagelijk eerst een lekkere babymassage ...

Bompa

Plots weet ik het weer: het is drie december. Een datum die altijd magisch blijft ook al vieren we zijn verjaardag al bijna dertig jaar zonder hem en al vierde hij die zelf al niet meer sinds die tragische vierde december in 1975 waarop mijn mama verongelukte ... ik vergeet je nooit, lieve bompa. Je was mijn alles en je leeft voort in mijn hart. ♥ Je zou nu 90 worden, maar hebt maar net de 60 geha
ald toen die smerige kanker je uit ons leven rukte. Ik hoop dat je een plekje hebt in die hemel waar jij nog wel in geloofde. Samen met mama en bomma (die ik nooit heb gekend, maar waar ik zo op lijk) en ons klein sterrenkindje. Vandaag is voor mij de dag van Franciscus Xaverius Johannes Peeters, mijn allerliefste bompa.

#wijvenweek: Het multitaskende superwijf.

Bij deze titel denk ik meteen aan een nummer van de Duitse Wise Guys die met Powerfrau echt een geweldige Song hebben gemaakt. Op dit moment ben ik wel eerder "die Power-losigkeit selber" maar sjt, dat censureren we maar wat.

Naar de buitenwereld toe zijn alle vrouwen immers superwezens die alle mogelijke taken al multitaskend vlotjes aankunnen en oh, die arme ene moed die dat niet kan die zal nog eens lekker wat voorgehouden worden hoe je dat dan wel "hoort" te doen in deze maatschappij met al die onzinnige regeltjes - die we onszelf toch opleggen en voorhouden hè. Waarom eigenlijk? Waarom draaien we dol en houden we vol met de achterlijke zogenaamde "het moet nu eenmaal"-redenering? Kan het echt niet anders?? Ah nee, echt niet? Echt echt echt niet? Ben je dan wel helemaal eerlijk en, eh, waarom dan niet?? Als we nu eens foert zeiden ... Wat gebeurt er dan? Is dat dan echt zo erg? Af en toe moeten we dat maar eens doen. Ik doe het bij deze: foert!

Wat niet draait dat zal dan wel vierkant in het honderd lopen, maar ach, alles valt te relativeren. Dat doet me aan een ander nummer van de Wise Guys denken: Relativ en ja, ik relativeer op dit moment heel veel en voor de rest zeg ik eens ferm foert.

#Wijvenweek: Dromendag

Dromen dat kan over zoveel en meestal bevatten ze verborgen wensen. Zeker de dagdromen. Soms kunnen dromen uitkomen, maar af en toe veranderen ze in nachtmerries. Bij echte nachtelijke dromen terwijl je slaapt dan kan je die soms ombuigen, maar ze kunnen je net zo goed overvallen en dan moet je ze nadien bijna letterlijk van je afschudden. Als het dingen uit het dagelijkse leven zijn dan is dat echter iets anders. Dagmerries verdwijnen niet zomaar. Ze laten diepe sporen na. Te vaak. Gekoesterde dromen die totaal kapotgeslagen worden, zijn niet zomaar te vervangen. De kloven en diepe putten die ervoor in de plaats komen hebben veel tijd nodig om gedicht te geraken en vaak zal er onder de oppervlakte een enorme krater blijven. Die gevoelens kennen we allemaal vast wel en de ene gaat er vlotter mee om dan de andere - of lijkt dat alleen maar zo en is al het optimisme een vorm van uiterlijke schijn? Ik kan het als puur pessimist met mijn melancholische neigingen maar moeilijk vatten als iemand zulke dingen gewoon afdoet als "horende bij het leven". Dan heb ik het over de serieuze dingen, want er zijn ook zij die zich wentelen in de zogenaamde misérie die eigenlijk niks voorstelt ... Het is niet altijd evident om te relativeren en je kan niet voor een ander spreken, laat staan voelen, maar sommige dingen die gaan zo diep dat zelfs de grootste botterik toch meevoelt. Hooggevoelige mensen die pikken veel meer op en goh ja, misschien zou je wel kunnen stellen dat ze ook wat meer dromen. Zonder hoop - die vanzelfsprekend ook in de dromen vervat zit - kan er niet geleefd worden en kwijnen we weg. Lezen en schrijven zijn daar voor mij aan verbonden. Net zo goed een vorm van het opnemen en uiten van fantasie als in de nachtdromen en enorm voedend. Een uitlaatklep ook of een mogelijkheid om je terug te trekken even uit de "ware" wereld. Net als dromen dus. Ik blijf dromen van vele dingen ... en wou bij deze de schoonheid van de droom "bezingen", al doe ik dat dan door een blog te schrijven - wat jullie oren (geloof me vrij) beter zal bekomen. Hopelijk hebben de ogen en andere zintuigen wel mee kunnen genieten. Ik wens jullie veel mooie dromen en dat er toch een aantal mogen uitkomen.

#Wijvenweek, dag 3

Thema van de dag is "Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening." en ik loop over van de meningen, maar ik ga ze niet allemaal spuien vandaag. Zeker niet vandaag. Al wil ik wel even uiten dat het hier in de regio eerder zou klinken als: "Mor allee, zie naa seg, w'emmen ier 'n miening" en jaja, over allerhande zaken. Natuurlijk hebben we die. Het zou maar erg zijn als dat niet zo was.

Eén mening die ik wel in de verf wil zetten is dat borstvoeding het beste is dat een kind kan krijgen en dat al wie daar over "zevert" maar eens moet inbinden. Het is de natuurlijkste zaak van de wereld en o ja, in onze maatschappij is het zo ongewoon geworden dat veel moeders zich zelfs moeten verdedigen. In plaats van gesteund te worden kampen ze regelmatig met kritiek en al zeker als je een iets langere tijd borstvoeding geeft. Intussen zijn er meedere mooie initiatieven die deze moeders wel degelijk wat houvast en ook een uitlaatklep bieden. Ik ben er niet weinig trots op dat ik een eigen besloten Facebookgroep heb opgericht die intussen toch al heel wat leden telt en waar "langvoedsters" en hun achterban terecht kunnen, nl. Natuurlijk borstvoeding, ook voor een 6M+ kind. Jazeker, 6 maanden en meer! Wie borstvoeding gaf of wil geven voor meer dan 6 maanden is er welkom. Deze groep moeders krijgt vaak veel onbegrip dus ik wou een hoekje stichten voor degenen die borstvoeding de meest natuurlijke zaak van de wereld vinden en ik heb er al fijne reacties op gekregen, allemaal van mensen met mooie meningen. Zo heel af en toe levert het spuien van de meningen dus meer op dan alleen maar epistels voor de oren van de muren ...

#wijvenweek, dag 2: Guilty pleasures en kleine kantjes

Guilty pleasures? Ik vind het een contradictie in terminis. Als iets "a pleasure" is dan hoef jezelf daar noch openlijk noch stiekem voor te schamen. Er is al zo weinig plezier in het leven. Nu ja, toch kan het wel eens "plezant" zijn om zo'n beetje te "snoepen" van iets fijns en misschien dat het ook des te fijner is doordat het stiekem gebeurt of omdat het eigenlijk iets is dat niet helemaal "mag" maar ik heb zo het gevoel dat het concept meer met mijn jongere jaren samenhing en als ik er nu op terugblik dan heb ik maar van weinig spijt en al zeker niet van de momenten die plezierig waren.

Kleine kantjes daar kan ik echter ellenlange lijsten van opstellen en ik heb de indruk dat die kantjes alsmaar groter lijken te worden, maar ik kan ze intussen ook wel beter relativeren. Met de jaren heb ik al veel beter geleerd om los te laten. Nu ja, toch een beetje meer. Wie me goed kent, weet dat ik een behoorlijke controlefreak en vreselijke perfectionist (tot in de kist) ben en dat ik al heel sterk mijn best heb gedaan om dat wat meer ;) te minderen en zo toch ietsje meer evenwicht te vinden, want dat zoek ik immers. Juist ja, de eeuwige twijfelaar zoekt balans. Ik ben dan ook een weegschaal van horoscoop en toen ik daarstraks ergens een site zag met de kleine kantjes per sterrenbeeld - nl. http://www.happyvibes.be/liefde/astro-horrorshow/#weegschaal - verscheen er zelfs zowaar een gelimlach op mijn gezicht toen ik daar las dat ik (en alle horoscoopgenoten-weegschalen) omschreven werd(en) als: "een gepatenteerde, onverbeterlijke betweter die geen kans onbenut laat om jou te vertellen hoe de vork precies aan de steel zit. Van een ergerlijke perfectionist die alles beter weet en beter kan en ervan houdt jou en anderen te corrigeren. Echte Weegschalen zijn ijdeltuiten die massa’s tijd stoppen in hun uiterlijke verschijning. " De verdere tekst daar had ik meteen opmerkingen bij zoals het een rasechte weegschaal betaamd en ik zou er meteen over in discussie kunnen gaan - wat een typisch weegschaaltrekje is en eh, een klein kantje? :P

Toch was het een smalend lachtje. Ja, ik kan betweterig overkomen en ik weet dat, maar ik sta wel degelijk open voor goede tegenargumenten. Let wel, ik zei goede en dan bedoel ik doordachte, gedegen, gefundeerde en mij overtuigende argumenten. Aan de arme ziel die niet stevig genoeg in zijn of haar schoenen staat, kan ik enkel het advies geven om er niet aan te beginnen, aan de strijd, die voor hem of haar toch al bij voorbaat hopeloos verloren zal zijn. Jawel, dat komt dan vast ook weer arrogant en betweterig over. Een Antwerpse weegschaal ten top. Er zijn echter een aantal mensen met wie ik van zulke gesprekken genieten kan en zo leert een mens ook bij, maar het is niet iedereen gegeven om dat aangenaam te vinden en o jawel, ik heb zelf ook al wel eens het onderspit moeten delven of in bepaalde gesprekken gevoeld dat het niet goed zat. Als ik merk dat een ander betere argumenten heeft dan ben ik niet te beroerd om toe te geven dat ik mijn visie mogelijk moet herzien, maar dan wil ik dat ook met flair kunnen doen. Jazeker, ik ben lang niet meer de ijdeltuit die ik eens was, maar ik heb mijn trots èn mijn drang naar perfectionisme zal me bij een totale afgang meer raken dan ik ooit laat zien. Anderzijds wakkert zoiets ook ongekende strijdlusten aan en mental wapen ik me alweer vrij gauw voor een volgende slag. Niet dat er altijd maar alleen gestreden moet worden, zeker niet, maar eh, nog zo een klein kantje ... dat gevoel van de enkele ik tegen de grote massa, de onnadenkendheid in de maatschappij waarin vele mensen worn meegesleurd en de vele dingen waar ik indien niet haaks tegenover sta dan toch kritisch tegenin blijf gaan. Als de zalm tegen de stroming. Enkel zo kan er kuit worden geschoten (pang!) en enkel zo bereik je het neusje van de zalm ... De evolutietheorie en theorie van zelfbehoud der speciën en zo meer zijn niets naast de pure drang om toch wel degelijk een heleboel kleine kantjes groots te laten zijn. Pracht en praal bevattende kleinigheden die vandaag voor de wijvenweekblogs garantie meerdere prachtige "juweeltjes" zullen opleveren. De details maken een kunstwerk tot wat het is, ook al ziet de perfectionist er vast weer meteen iets verkeerds aan, maar ook daar zijn er al vele lessen geleerd: de oude Griekse borstbeelden waar vaak ledematen en meer aan ontbreken die blijven toch duidelijk blijk geven van een onevenaarbare schoonheid. Zo ook relativeer ik, stapje voor stapje, steeds meer en leer ik toch te genieten van de kleine dingen. Al blijft de kritikaster in me ontembaar, maar net daarom sluit ik dit stukje maar af. De ijver waarmee ik me wel eens aan korte stukjes zet om te eindigen met lange epistels is nl. ook zo een klein kantje en daar zal ik nu maar bewust niet op doorgaan.